Karanlık gecede parlayan ay

Çözümü yapıp doğru şıkkı işaretledikten sonra kalemi hafifçe kitabın üzerine fırlattım, parmaklarımı avuç içlerim dışarıya bakacak şekilde parmaklarımı birbirine kenetleyip kafamın arkasına koydum, gerinerek arkama yaslandım. Gözüm, masanın kenarında silgi zorlarının saldırısına uğramış kronometreye kaydı. Tam dört saat, kaşlarımı çatarak kronometreye bakmaya devam ederken ne ara dört saat çalıştım diye düşündüm. Dört saat boyunca aralıksız matematik mi çalışmıştım? Hayatımda bir ilk, çünkü asla bu kadar uzun süre katlanamadım matematiğe. Halbuki o benim en yakın dostumdu...
Kalemlerimi kalemliğe yerleştirip test kitabım ile çantama koydum. Vs harflerinin her iki yanında koyu kırmızı gül, güllerin üzerinde karga kafası, vs harflerini ortadan ikiye bölen ince kılıç detayı ve kılıcı ise sarmalamış bir yılan ayrıca bunları içine alan bir çember ablemli siyah kılıflı telefonumu alıp saate baktığımda saat gece ikiydi. Demek bugün toplam on dört saat çalışmıştım. Tam istediğim gibi. Bu sene üniversite sınavına girip yurtdışına gitmem lazımdı çünkü katılmam gerek bir örgüt vardı.
Masamın üzerini silmek için komodinin üzerinde duran ıslak mendil paketinden bir ıslak mendil çıkardım. Odayı havalandırmak için pencereyi açtım, bilmem en son ne zaman havalandırmıştım. Sokak lambalarının loş ışığında delicesine yağan yağmurla karşılaşınca durup seyretme isteği içimi aldı götürdü. O sırada lise yıllarımda yaşadığım olaylar yağmurun her damlasıyla tek tek gözümün önünden geçmeye başladı:
Dokuzuncu sınıfın ilk günü heyecanıyla birlikte başlayan lise yıllarım tam bir kaostu. O yıl kimse birbirini tanımadığı için birbirlerine iyi davranıyorlardı, ben ise bu iyiliklere kanan kurbandım. Bir gün taşlar yerine oturduğunda aslında beni sevdikleri için değil, her şeye evet dediğim için kullanıldığımı anladım. Ve o zaman her şey değişti...
Artık eski ben değildim... Onuncu sınıfa geldiğimizde neredeyse çoğu şeye hayır demeye başlamıştım. Ve bu yüzden dışlananda... Ses çıkarmıyordum, halimden memnundum, acı çekmek çok hoşuma gidiyordu, acılarımla dalga geçmeleri, her davranışıma bir söz bulmaları... hepsi çok iyiydi, ta ki o güne kadar.
Artık ellerinde dedikodu malzemesi kalmayınca fiziksel özelliklerime kusur aramaya başladılar. Kiloluymuşum, kısaymışım, sesim kalınmış, kaşlarımı almıyormuşum, burnum kötüymüş, gözlerim bir tuhafmış, saçlarım bok gibiymiş, robot gibi duruyormuşum, kambur duruyormuşum... falan falan insanların pis zırvalıkları işte. Peki bir gün düşündüler mi? Bu kız neden bu kadar kambur, neden robot gibi? Düşünmediler değil mi? Düşünemezlerdi tabii, o beyinleri zaten anca dedikoduya yettiği için düşünmelerine gerek yoktu.
Peki neden öyleydim? Kambur durma sebebim; dik durunca iri göğüslerimin ortaya çıkmasıydı. Küçükken ailem tarafından uğradığım tecavüzler sonucu irileşmişlerdi. Ve gözükmelerini istemiyordum. Neden görsünler ki? Herkeste var onlarla dalga geçmek yerine neden benimkilerle dalga geçiyorlardı ki? Ben de insandım, neyim vardı benim?
Robot gibi durma sebebim ise hayatımın her yerinde çok neşeli ve oynak birisi olduğum için dalga geçilmesiydi. Her insan hareket etmiyor muydu? Ben de insandım değil mi? Hareket edebilirdim, istediğim gibi oturabilirdim, istediğim gibi gülebilirdim, nefes alabilirdim. O soyunu siktiğim insanlar bana şunu söylemişti; "O nasıl yürüyüş? Düzgün yürüsene!", "O nasıl gülüş? Daha kibar gülsene!", "O nasıl oturuş? Düzgün otursana!", "Dans etmesene, bok gibi dans ediyorsun, çok rahatsız edici!", "Nasıl nefes alıyorsun? Sesli sesli alma nefes, düzgün al. İğreniyorum senden!", "O nasıl yüz, o nasıl surat, çok çirkinsin bunu biliyorsun değil mi?" Ve daha kelimelere sığmayanlar...
Hepsini içime attım, içime attıkça her gün biraz daha aklımı kaybettim. Artık o kadar duygusuzlaşmıştım ki kendimi uzaylı olarak adlandırıyordum. Artık eskisi gibi heyecanlanmıyor, eskisi gibi gülmüyor, eskisi gibi oynak değilim, bir sürü hap kullanıyor ve kimseyle konuşmuyordum. Ben de insandım çünkü.
On birinci sınıf olduğumda artık katı, acımasız, egoist biriydim artık. Herkesi tersliyor, gerekirse kavga çıkarıyordum. Artık kimse beni ezemiyor, bir adım öne geçemiyordu. Çünkü öyle birisi olmuştum ki dizi karakterleri beni metrelerce arkamdan takip ederlerdi.
O sene okula yeni gelen Fransızca öğretmenimiz kızlara yürüyen, sapık, etik kurallarına uymayan ve hata yaptığında sen ölene kadar asla dilinden düşmeyecek şekilde dalga geçen biriydi. Yaşına başına bakmadan kızlara sapıklık yapan o piç bana takmıştı kafayı. İşine geldiği zaman Nehir oluyorum, işine gelmediği zaman Rihen oluyordum. Artık bu davranışları tüm okula yayılmaya başladığı zaman ceza vermem gerektiğini düşündüm.
Tarihler 3 Ocak 2024'ü gösteriyordu. Gece saat on ikide gece yarısı eden çıkıp o herifin evine gittim. O saatte uyur düşüncesiyle yanıma aldığım şef bıçağı, uyumuyorsa ağzını kapatmak ve ellerini bağlamak için ip, içirmek için ise HCl karışımını alıp çantama koymuştum. Pencereden girdiğimde uyuyordu. Bu mükemmel bir şeydi, komodinin üzerinde duran bardaktaki suyunu pencereden aşağı döküp bardağa HCl doldurdum.
Birkaç dakika sonra uyku sersemiyle bardağı alıp kafasına dikti. Büyük ihtimalle ağzı ve sindirim organları yanmış olacaktı ki hafifçe inledi. Ama uyku sersemi olduğu için anlamadı. Battaniyesini üzerine alıp tekrardan yatmasının üzerinden on dakika geçmişti ki hücreleri yavaştan ölmeye başladı ve son nefesini gözlerimin önünde verdi. Hayatımın en güzel dakikalarıydı diyebilirim. En güzel film sahnesiydi benim için.
Ölü haberi bir hafta sonra duyuldu. Ve kimse bulamadı beni. Katil hala aranırken telefonuma katılmak istediğim örgütten mesaj geldi. Mesajda o görüntüler elimizde eğer ki anlaşmayı imzalamazsan görüntüler polislere teslim edilecek yazıyordu. Hemen anlaşmayı telefon üzerinden imzaladım. Tabi ki anlaşmanın şartları c1 seviyesince Fransızca ve İngilizce bilmekti. Ve bir de sağlık çalışanı olmak. O günden sonra gece gündüz çalışarak ikisini de kısa süre içinde c1 seviyesine taşıdım. Sonrasında hobi olarak görmeye başladığım dil öğrenme sürecine Korece, İspanyolca ve Rusça ekledim, kısa süre içinde onlara da c1 seviyesine ulaştım.
Şimdi on ikinci sınıftayım ve tıp için günde on beş saate yakın çalışıyorum. Hep o örgüte katılmak için çektiğim sancıların bir gün değeceğini biliyorum. Bir örgüte girmeyi o kadar çok isterdim hep, bu fırsatı kaçıramazdım ve gerekeni yapıyorum. Tıp kazanıp Fransa'ya gitmem lazım çünkü örgüt orada.
Üşüyüp yarım kalan işime dönmek üzere pencereden ayrılmak düşüncesi içimi sardığında senelerdir boş olan karşı daire dikkatimi çekti. O bina şu an karanlığa batmamış yıldız olarak yanıyordu. Demek birisi taşınmıştı, aman ne güzel. Yeni bir komşu, yeni bir hayat, yeni bir insan, yeni bir kişilik. Çok umurumda, kim geldiyse gitsin bence. Bana ölse katlanamaz...
Pencerenin önünden ayrılmaya yeltendiğimde ışıkları yanan dairede bir adam belirdi. En az 25 yaşındaydı. Oh, ne güzel! Bir de yaşıma yakın birisi. Mükemmel! Bakışları yağmur damlalarını izlerken bana kaydı. Işıklarım yanmıyordu ve hep siyah giyinmiştim. Beni nasıl fark etti acaba? Gözlerimiz birbiriyle buluştuğunda kaşlarımı çatarak bakmaya başladım. Kumral saçlar, kahverengi gözler, gözlerini örten siyah ince çerçeveli gözlük ve uzamış sakallarla birlikte resim portresi gibi duruyordu.
En son dayanamayıp pencereyi örttüm, zatürre geçirmeye hiç niyetim yoktu, tam sınavlar yaklaşmış ve okullarım açılmasına birkaç saat kalmışken Tanrım sen beni koru tüm mikroplardan.
Perdeyi örtecekken elimin perdeden kayıp yanıma düştüğünü hissettim, sonrasında bacaklarımın katlanıp yere oturduğumu ve ardından gözlerimin aniden kapanıp kafamı masaya çarpıp uyuya kalmam oldu. Gerisini hatırlamıyordum.
Hıçkırıklarla ağlayan kadın sesini duyunca gözlerimi zorlayarak açtım. Ses "Kızım uyan hadi! Ölmemiş ol! Lütfen!" Ve gittikçe dahada şiddetlenen hıçkırıklar... Ne olduğunu anlamadığım için yavaşça yerimden doğrulup bağdaş kurarak oturdum. Ellerimi bacaklarımın altına koyarak ağlayan kadını izlemeye başladım. Bu kadın annemdi, başım dönerken ayağa kalktım. Sendeleyerek annemin yanına gidip dizlerimin üzerine oturdum. Ellerini tutarak kucağına koydum. Kollarımı boynuna dolayıp sımsıkı sarıldım. Ve dudaklarımdan "Anne ben yaşıyorum, ölmedim," cümlesi döküldü.
Ama aklımdakiler daha farklıydı; "Bana bak kadın! Başka zaman olsa umurunda değilken senelerce kıymetimi bilmemişken şu an gelip karşımda kızım öldü diye ağlamak sana yakışır mı? Yakışmaz! Pardon hanımefendi, salak mıyız biz? Kes palavrayı!" Deyip boynuna yapışıp boğmaktı.
"Kızım!" Çığlığını atıp boynuma sarıldı, "Kızım, sana bir şey oldu diye çok korktum." Eğer ki bu kadın benim için üzüldüyse şurada soluğum kesilsin. "Anne bana bir şey olmadı, hadi git yat sen ben de şimdi uyuyacağım," derken sırtını sıvazladım. Anında "Tamam," deyip kapıdan çıktı.
Ne alaka, hani bana üzülmüştün, hani öldüm sanmıştın, palavralarına inanayım değil mi? Ne sandın lan bizi, hiçbir şey anlamayan çocuk mu? Artık o devirler bitti hanımefendi.
Zorlukla ayağa kalktığımda başım tekrardan dönmeye başlamıştı, elimden tutup yürümeme yardımı olacak kimsem olmadığı için duvarlardan tutunarak karanlık koridordan ilerledim. Lavaboya girip elime yüzüme soğuk su çarptım. Bir kere ben bayılmamıştım, sadece uyumuştum. Uykusu derin birisi olmak suç muydu? Seslendiyseniz kolay duymam, dürttüyseniz kolay hissetmem kardeşim, bilmiyor musunuz be?
Başım zonkluyordu, yere düşmeden önce kafamı masanın kenarına çarpmıştım. Kahretmesin, bugün nasıl dayanacaktım. Zaten zor dayanıyorum okul denen o lanete, Tanrım artık şu lanet okula dayanabileceğim bir güç ver. Bana sabır ver, şurada üç dört ay kalmış zaten dayanmak için bana bir sebep ver.
Başım dönmeye devam ederken yavaş yavaş üstümde bulunan kıyafetlerimi çıkardım. Musluğun düğmesini çevirip küvetin dolmasını beklerken aynada kendimi seyretmeye başladım. Sivilce izleriyle dolu bir sırt, çoğu yerinde kesik izi olan kollarım, aylar önce karnıma batırdığım bıçağın kesiğinden kalma o çapraz iz, sol kolumda bulunan çeşitli çizgiler.
Vücudum benim resim defterimdi. Günlük yazdım, okuyup dedikodu kaynağı yaptılar. İçimi resimlere döktüm, bu ne biçim resim dedi yırttılar. İçimi dökecek dost aradım, dost gibi yüzüme gülüp arkamdan saplamadık hançer bırakmadılar. Vücudum resim defterimdi, aslında o izleri ben çizmiyordum. Dost bildiğim insanlar çizmişti onları, ben sadece boya kalemlerini çıkarıyordum vücudumdan. Suç benim miydi?
Bu halimi liseye ilk başlayan Nehir görseydi bana; "Sen, ben değilsin. Sen, ben olamazsın. Kandırma beni," derdi. Hani herkese iyi davranacaktık? Kimseye hayır demeyecektik? Hani hep gülecektik? Hani kimseyi kırmayacaktık? Hani kimseye kaş çatmayacaktık? Hani kimseyi terslemeyecektik? Hani bunları yapacaktık? Neden yapmadık? Cevap veriyorum; bunları yaptık ama en son oyuncak niyetine kullanıldık.
Hani bir oyuncağı istediğin zaman alır oynarsın istemediğin zaman bir köşeye atarsın, istediğin zaman tekme atarsın, istediğin gece beraber yatarsın. Aynı onun gibi kullanıldık. İnsanlar bizi istedikleri zaman iyiliğimizi kullanarak her dediklerini yaptırdılar, istedikleri zaman kelimeleriyle dövdüler. Neden yaptılar, bizim suçumuz neydi?
Küvetin suyu dolduğunda hızlıca içine girip sıcak suyla ısınmaya başladım. Su her şeyin ilacıydı. Kafamdaki düşünceler tek seferde silinip atılmıştı. Şampuanımı saçıma sıkıp yıkamaya başladım. Saçlarım bitince vücudumu sabunlayıp duştan çıktım. Cilt ve saç bakımımı yaptıktan sonra odama geçtim.
Saatime baktığımda okula gitmeme iki saat kaldığını gördüm. Uyusam fayda etmezdi. Odama göz attığımda belediye çöplüğünden daha kötü halde olduğunu gördüm. Önce masamın üzerini deterjanla sildim, beyaz masa başa belaydı, kardeşim neden kir gösterirsin? Bi' kurtulsaydım ben senden. Beyaz neden kir gösteren bir renkti ki? Siyah gibi olsana kardeşim. Ne güzel, adam kir belli etmiyor, yakışıyor herkese. Beyaz kimseye de yakışmıyor.
Masa temizleme işi bitince kaç haftadır toplamadığım kıyafetlerimi katlayıp kaldırma işine geçtim. Kirlileri çamaşır makinesine atıp çalıştırdım. Temizleri düzgünce katlayıp dolaba yerleştirdim. Kırık beyaz renginde olan gömleği, antrasit blazer ceketi, füme eteği, bordo kravatı yani kısaca okul formamı ütüleyip yatağımın üzerine kırışmayacak şekilde koydum.
Okula gitmeden önce kahvaltı yapmalıydım okula zaten katlanamıyorken aç gitmek olanaksızdı. Tost ekmeklerini tavada kızartıp çırptığım yumurtaları üzerine döküp omlet ve ekmek karışımı bir şeyler yapmaya başladım. Bir yandan filtre kahvemin olmasını beklerken buzdolabından çilek reçeli, peynir ve zeytin çıkarıp tabağıma koydum. İki dal maydanozu da yıkayıp tabağıma koyduğumda kahvaltı tabağım hazırdı. Filtre kahvemi bardağa koyup mutfak masasına oturdum. Telefondan Fransızca podcast açarak afiyetle yemeğimi yemeye başladım.
Kahvaltım bittiğinde koşar adımlarla odama gidip siyah sırt çantamı saç omuzumdan geçirdim. Siyah ayakkabılarımı giydikten sonra kulaklığımı kulağıma takıp hızlıca okul yolunu adımlamaya başladım.
Okula vardığımda herkes sıra olmuş müdürün boş konuşmasını dinliyordu. Maalesef sınıfım dediğim sınıfımın sırasına geçtim kollarımı göğsümün altında birleştirerek boş konuşmayı dinlemeye başladım. Ne bileyim derslere çalışmamız lazımmış, okul kurallarına uymayanlar cezalandırılacakmış falan filan. Her sena aynı konuşmayı dinlemekten bıktım.
Müdürün konuşması bittiğinde herkes sınıflara doğru sanki İstanbul'u fethetmeye gidiyorlarmış gibi hücum ettiler. Ben de hızlı adımlarla sınıfa doğru giderken bir çift kahverengi gözün bana baktığını gördüm. Bir yerden tanıdık geliyordu ama nereden. Kumral saçlar, beyaz ten, gözlükler, yeni tıraş olunmuş sakallar... Nereden geliyordu bu tanıdıklık hissi.
Ona baktığımı görünce yüzüne bir tebessüm yerleştirip sağ elini havaya kaldırıp dört parmağını gel dercesine hareket ettirdi ve kollarını göğsünde birleştirdi. Beni neden yanına çağırıyordu ki? Beni tanıyor muydu? Beni gören herkes yüzünü gözünü buruşturup konuşurken neden bu adam bana tebessüm ediyordu? Kafamdaki soruları bir kenara bırakıp kaşlarımı çatarak onun yanına doğru adımladım.
Yanına vardığımda kısa süreliğine bir sessizlik oldu. Ben hala kaşlarımı çatarken etrafa bakınıyordum, o ise bana bakıyordu. "Neden bakıyorsun kardeş? Bir şey mi gördün? Ne istiyorsun?" Demek istedim ama bir an önce ne diyecekse demesini beklemekten başka çarem yoktu. Sanki düşüncelerimi okumuş gibisinden sessizliği adeta bir kurşun gibi böldü. Tabii düşüncelerimi okuyacaktı ben ona bakmıyordum ki o bana bakıyordu. Bir zahmet okusun yani.
Neşeli bir sesle "Merhaba," demişti. Kafamı ona doğru çevirip kaşlarımı çatarak ve sinirli bir şekilde "Merhaba," dedim. Bana neden sinirli konuşuyorsun ben sana ne yaptım dercesine baktı. "Nasıl oldun? Bir sorun yoktur umarım," ne demek istiyordu bu? Ben hep iyiydim.
Şaşırmışçasına sordum "Nasıl, anlamadım, ne nasıl olması?"
"Bundan birkaç saat öncesinden bahsediyorum. Bayılıp kafanı masaya çarpmıştın."
Ne yani şu an karşımda duran adam benim gece karşı pencerede gördüğüm adam mıydı? "Nasıl yani, siz nereden biliyorsunuz?" Sorumu yönelttim kafam iyice karışmıştı. Ben gece görmüştüm adamı, aralarında uçurumlar kadar fark vardı. Yanlış mı görmüştüm yoksa?
Şaşırmış olmalıydı, daha birkaç saat önce bakıştığımız sahneyi anlatmak istercesine "Bundan birkaç saat önce, elinde ıslak mendil, yağan yağmur ve ışığı yanan tek ev... Hatırlamıyor musun yani?" Betimlemeli sorusunu sordu.
Hatırlıyordum hatırlamasına ama kurtulmam lazımdı bu adamdan, ayrıca işim çok zordu, ben herkesten uzağa kaçmışken ve bu ilçede bir sürü boş bina varken neden gelip tam karşı binayı bulmuştu. Karşı apartmandaki komşu bozuntuları benden bahsetmemiş miydi? "Bu kız çok kötü, neden geldin buraya? Hayatını mahvedeceksin!" Dememişler miydi? Tanrı'm sen bana akıl ver.
Kaşlarımı çatarken elimle ensemi kaşıdım ve biraz düşünür gibi yaparak "Ee, şey, hatırlamıyorum. Düşerken kafamı çarpmışım, uyandığımda kafam biraz kanamıştı ondan olmalı. Şimdi gitmem gerek galiba, zil çalmak üzere, geç kalırsam derse giremem."
Evet bizim okulun bir diğer saçma kuralı da buydu 'derse bir saniye bile geç kalan öğrenci o derse giremez.' Nasıl böyle boktan okula düşmüştüm ki? Kurtarın beni buradan, artık okula mutlu gelip gitmek istiyorum. Okulun katlanılabilir olmasını istiyorum.
Bir adım atmıştım ki "Dur!" Diye seslendi. Ne diyecekti acaba yine?
Sağ elini düşünür gibi yaparak çenesine koymuş sol kolunu sağ kol dirseğinin altına koymuş gözlerini kısarak bana bakmaya devam ederken "Gece ders kitaplarını falan topladın. Neden bu kadar ders çalışıyorsun ki?"
Gerçekten bana bunu mu soruyordu? Zaten dersimize girecekti o zaman görecekti. Tanrı'm sen bu adama akıl ver. Derin bir nefes alıp verdim. Tam cevap verecekken benden önce söze girdi:
“Yoksa on ikinci sınıf mısın?”
Gözlerimi devirerek cevap verdim "Şükür ki evet!"
"Neden şükür dedin? Bir an önce kurtulmak mı istiyorsun? Bal gibi okul işte, neyini sevmedin ki?"
Artık yetti bu adam gerçekten yetti. Sabah sabah zaten gelmek istemiyordum, bir de bu mal adamla sohbet ediyordum. Tanrı'm aklımı koru.
Tam cevap verecekken tarih öğretmenimiz seslendi "Rüzgar Bey, gelebilir misiniz?" Senden Tanrı razı olsun ey hoca, kurtardın sabah sabah beni.
İsminin Rüzgar olduğunu öğrendiğim adam tarih hocasına geliyorum gibi bir işaret yapıp bana döndü o zaman derste görüşürüz. Dikkat et geç gelme yok yazmayayım." Dedi ve tarihçinin yanına gitti.
Sabah sabah bu adamla uğraştığım yetmiyormuş gibi bir de derste uğraşacaktım. Aklımı kaçırmak istemiyorum. Gerçi zaten kaçırmıştım ama ben kaçırmadım ki aklımı. Buna anca bir iftira derdim. Benim akıl sağlığım yerinde, kim demiş aklını kaçırdı diye? Ben de normal bir insanım yani. Ne var bunda?
Kalbim mutlulukla çarpmaya başlamıştı. Hey! Ne oluyor orda? Ben böyle heyecanlanmazdım. Sadece hocadan iki dakikalığına kurtuldum. Ne var bunda? Bu aralar o kadar insanlar arasında kalmadığım için nasıl davranacağımı unutmuş olmalıydım. Tanrı'm sen bana duygularımı kontrol etme gücü ver.
Adımlarımı artık sınıfa doğru atmak için niyetlendiğimde artık kimseyle konuşmadan, görüşmeden sınıfa gitmek istediğimi çok belli etmek istercesine çığlık atmak istedim ama okulun ilk gününden delilik yapmaya niyetim yoktu. Neden yapmadım, kahretsin. Herkesin ilk gününü o kadar zehretmek istiyorum ki...
Sınıfa girdiğimde tek boş sıraya oturdum. Benim için ayrılmış olan en arka sıraya... Bunun için ne kavga etmiştim sınıfın pick me kızıyla. Geldi yine aklıma, ne kavgaydı...
Ben sıramda oturmuş sakince ders çalışırken o da sınıfta bulaşacak kimsesi kalmamışken gelmişti. Ellerini masaya ses çıkararak koyup "Kalksana inek kız, pardon, gerçi dişi inek mi demeliydim?" Ayağa kalkıp ben de onun gibi ellerimi masaya koyup aşağılayıcı bir ses tonumla "Neden kalkıyormuşum tavus kuşu kız, pardon, gerçi dişi tavus kuşu mu demeliydim?" Dedim ve ardından ürkütücü bir şekilde güldüm.
"Ayy gülüşe bak, çirkin şey. Kalkacak mısın şuradan oturacağım işte!"
"Götünü aça aça gezen kıza mı verecekmişim ben burayı? Kızım babanın malı mı burası?"
"Pardon ne duydum ben? Evet tabii burası babamın malı. Para mı istersin kanka ne vereyim, kalk şuradan!" Dedikten sonra yanıma gelmeye yeltenmişti. O bana kanka mı demişti? Kanka kelimesine olan bakış açımı bilmiyor olmalıydı. Ne demek kanka pardon? Ben de onun gibi yeltenince duraksadı. Bunu fırsat bilerek ise esnekliğim sayesinde sıranın diğer tarafına zıpladım. Ürkütücü bir şekilde bakarken kafamı sola doğru yatırdım. Ardından kızın saçına yapıştım. Ve pat diye yere fırlattım.
Sıraların arasında fazla mesafe olmadığı için kafasını sıranın demir kısmına çarpmıştı. Kafası kanarken ayağa kalktı bana doğru bir adım attığında karnına attığım tekmeyle ikinci kes yere çarptı. Ama bu sefer kafası yere gelmişti. Kafasından artık oluk oluk kan akıyordu. Sesimizi duyan nöbetçi öğretmen ambulans çağırmıştı. Hemen ardından sınıfa gelmiş kızı boğmamı engellemişti.
Neden engellemişti sanki? Öldürecektim o anda kızı. Senelerin intikamını alacaktım. Ama bana yine bir şey olmamıştı. Benimle uğraşmaktan bıkmış olmalılardı. Disiplin cezası bile yemem gerekiyordu ama yememiştim. Çok güzel bir duyguydu.
Kanka kelimesine olan düşüncem ise; kanka kelimesi ile dost kelimesi benim için aynıydı. Yaşıtlarım arkadaş olmadıkları kişilere bile diyorlardı bu kelimeleri. Ama kanka kelimesi dost olarak bildiğin, her derdini güvenerek anlattığın, asla arkandan vurmayan ve seni hep koruyup kollayan destekleyen kişiye denmeliydi. Arkandan iş çeviren ya da sırtından hançer saplayan kişiye değil...
Ve ben yine aynı sıraya oturuyordum. O kavganın olduğu, o sırada kan akan yere. Halbuki eski ben ne kan görmeye dayanırdı ne birini incitmeye ne kavga etmeye ne de sesini yükseltmeye.
Ama artık ben eski ben değildim...
Evet birini öldürmüştüm. İçimdeki iyi insan ölmüştü artık. Yerine yeni biri doğmuştu. Yine bendim... Ama eski ben değildim.
Evet, birini öldürmüştüm.
İyilikten anlamayan haydutları öldürmüştüm. Geldiler benden her şeyimi aldılar. Ben ise elimde ne varsa vermeye devam ettim. Peki onlar ne yaptı? Elimdekilerini aldıkça mezarımı kazdılar.
Evet... mezarımı kazdılar.
Ama o mezarın içine giren ilk onlar oldu.
Çünkü artık ben bir katildim. Bana iyilikle uzatılan bir eli kötülükle geri çevirenleri değil; iyiliğimi zayıflık sanıp üzerime basanları öldürmüştüm.
Herkesi...
Ama önce kendimi öldürmem gerekmişti.
Bunları şimdiden size anlatıyorum. Çünkü hikayenin anlamı sonradan öğrenilen bir gerçekle değil, en başından beri orada duran parçaların birleşmesiyle ortaya çıkar.
Hazırsanız...
İçimdeki milyonlarca ölünün, gerçek hayata yansıyacak ikinci ölümüne birlikte adım atalım