0.1

Selam arkadaşlar. İlk yazışım değil.
Ama ilk yazışımdan daha iyi olmasını dilerim.
İyi okumalar.

...

Hastane köşesinde abiminin elime tutuşturduğu mektubu okuyordum...

"Canım kızım.

En değerlim. Birtanem. Ben ölüyorum. Senin kendine bakmanı, okumanı, mesleğini eline almanı istiyorum. Oku kızım...

Seni çok seven annen..."

Kafamı kaldırdığımda ağladığımı yeni fark etmiştim. Bu kadarda olmaz dediğim her saniye daha kötüsü başıma geliyordu. Annem vefat etmiş, Umut abim kendinde suç bulup kendini öldürmeye kalkmış, Çınar abim kendince hepimize abilik yapmaya çalışırken kendini ihmal etmiş... Peki ben? Ben napmışım? Ne durumdayım? İnanın bilmiyorum. Daha 2 gün öncesideki mutlu aile tablomuz darmadağın olurken ben hiçbirşey yapamıyordum.

Beste koşarak yanıma geldi ve sarıldı. Her gün gelirdi okuldan çıkıp. (Her gün dediğimde 2 gündür) Ben okula gitmiyordum. Bu olaylar gerçekleştiğinden beri. Beste de bana destek olmaya okul çıkışı geliyordu.

"Naber" dedi gülümseyerek.

"Sence?" Diye cevap verdim. Sonra elimdeki mektubu ona uzattım. Alıp okumaya başladı az önce okuduğum satırları...

Kafasını kaldırıp bana baktı.

"Mavi bak annende demiş oku diye. Niye böyle yapıyorsun? Tamam acını anlıyorum ama geleceğin için okuman lazım."

"Beste allah için abim gibi konuşma ya."

"Ama haklı Mavi."

"Tamam. Anladım. Haklı. Ama elimden bisi gelmiyoki. Hayat durmuş gibi."

Oflayıp önüme dönücekken gözüme biri ilişti.

Babam...

Sinirle yerimden kalktığımda Beste bağırdı.

"Mavi noluyo? Nereye?"

Hızla giderek yanına vardım.

"SEN HANGİ YÜZLE GELEBİLİYORSUN BURAYA?"

Hiç bişi demeden kafasını eğdi.

"BAK BANA. BANA BAK BAKKK!"

Kafasını yavaşça kaldırdı ve bana baktı. Gözümden akan yaşı serçe sildim ve konuşmaya başladım.

"Kaç yıl oldu... Kaç yıl. Gelmek için bu günü mü bekledin? Annem öldükten sonra mı geldin. Allah senin-"

"Şşş Mavi sakin. Dur bi neden geldi anlayalım"
Dedi Çınar abim ve beni arkasına aldı.

Babam konuşmaya başladı.

"Oğlum, kızım-"

"Kes tantanayı anlat. Derdin ne. Para mı? Ne kadar istiyon? Noldu? Sıkıştın mı? Kaçtığın yerden mi kovdular? NOLDU LAN NOLDU?"

Abim babamın boğazına sarılınca araya girmeye çalıştım.

"Abi. Abi. Abi bırak değmez. Abi bana bak"

Sinirle babamı duvara yapıştırdı.

"KONUŞSANA LAN"

Babamın yüzü kıpkırmızı olmuştu. Umrumda mıydı? Sanmıyorum. Ama abime bişi olmasını asla istemezdim. O adam ne hali varsa görsün ama abime bişi olmasın. Ağlamaya başladım boğazım düğümleniyordu. Son kez haykırdım.

"ABİ BIRAAAK!"

Abim şaşırarak bana döndü. Ağladığımı görünce babamı bırakıp sarıldı bana.

"Abim? Noldu abim?"

Yutkunarak cevap verdim.

"Nolur bir an önce eve gidelim. Nolur."

"İlacını aldın mı sen? BESTE! BESTE! İLACI NERE MAVİNİN?"

"Bilmiyorum Çınar abi. Bende yeni geldim."

Beste bir oraya bir buraya koşuşturuyordu.
Zorla nefes alarak konuştum.

"Abi. Abi-"

...