ON İKİNCİ BÖLÜM

Işıklar tamamen söndüğünde, etrafı yalnızca Göktuğ'un nefes alışları dolduruyordu. Karanlık o kadar yoğundu ki, elimde tuttuğum sıcaklığı hissettiğim o eli bile kaybedeceğimden korktum.

"Göktuğ?" dedim fısıltıyla. Sesim yankılandı. Göktuğ ise ;

"Buradayım," dedi hemen yanımdan gelen sesiyle. "Kımıldama." Dedi . Tam o sırada ise, zemin çatırdadı, toz kokusu genzime doldu. Sanki evin duvarları nefes alıyordu. Sonra bir anda uzaklardan bir fısıltı yükseldi;

" Senin cesaretin hoşuma gidiyor Göktuğ , ama o cesaret Mavi'yi kurtarmaya yetmeyecek malesef... " Tam o sırada, görüntü bozuldu, duvarlar titredi. Tavandan tozlar dökülmeye başladı, yerdeki taşlar sarsıldı. Göktuğ beni korumak için önüme geçti, duvara yasladı.

"Burada kalamayız!" dedim bağırarak.

Göktuğ elini tuttu, kararlı bir sesle: "Koşmamız gerek!" dedi.

Koridorda karanlık içinde koşmaya başladık. Her adımda yankılar artıyordu.

Bir an Göktuğ'un elini kaybettim. Döndüğümde ise onu göremedim. Korkuyla ;

"Göktuğ!" diye bağırdım.

Cevap yoktu. Tam o sırada duvardan bir ses yankılandı ;

" Bazen kaybolmak, hatırlamanın tek yoludur... " Dizlerimin üzerine çöktüm, nefesim kesilmişti. Bir anda duvardan bir ışık süzmesi çıktı. Işıkta Göktuğ'un silueti belirdi, sanki başka bir odaya çekiliyordu.

"Hayır!" diye çığlık attım.

Ama artık çok geçti. Göktuğ gözlerimin önünde kayboldu. Yalnızdım. Evin nefesi artık daha yakın, daha canlıydı. Kendimi toplayıp duvara yaslandım. Soğuk yüzeyin altından bir kalp atışı gibi titreşim hissediyordum.

O an içimden bir ses, fısıltı gibi yükseldi;

" Bu sadece başlangıç Mavi. Geçmişin izleri seni çağırıyor... "

Işığın kesilmesiyle birlikte, ortalık tekrar karanlığa gömüldü.

Ve ben, bir sonraki adımı atmak zorunda olduğumu fark ettim.

İnstagram- Tiktok : sedanurbooksss