Bölümler 3Şu an: Giriş
- 1 Giriş3.063 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 1. Bölüm; Çilekli Emeje4.869 kelime
- 3 2. Bölüm; Mai ve Siyah12.033 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bu kitabı açtıysanız yeni bir kurguya başlamak için, tıkladıklarınızdan biriyim demektir. Amacım bu hikayeyi yaşatıp, karakterlerleriyle anlamlandıran bir eser yazabilmek. Bu süreçte hayallerimde, düşüncelerimde, cümlelerimde bana şahitlik etmek isterseniz buyrun, hoş geldiniz.
Güzel okumalar...
Mabel Matiz; Mendilinde Kırmızım Var
"Ben var olsam da olmasam da dünyanın işi aksamaz,
Ben kalsam da ölsem de kimsenin içi yanmaz,
Bir zamanlar biz de tıpkı bir çiçek gibi değerliydik, bu kadar dikenli değildik bir itibarımız vardı.
Ey beni bu kış mevsiminde böyle gören
Bu kışı görme, bizim de bir baharımız vardı..."
-Anonim
Gece yeni bir günün başlangıcıysa insanlık neden uyuyarak kucak açardı bu doğuşa? Bu düzenin kuralını kim koymuştu? Bu tezatlıktaki gaye nedendi?
Nedenini anlayamadığı bu düzeni karşısına alıp; yorgunluğunu atan, acılarını susturan, kabuslarında boğulanlara nazaran uyumayıp karşılamayı seçerdi. Bunu kendince erdemli bir davranış olarak görür, annesinin öğrettiği her geleni kapıda karşılama adetini sürdürürdü.
Tabi çok sürmedi bu selamlayışları. Yaş aldıkça, hayatında ki insanları kaybettikçe öğrendi ki; bu yaşam savaşında gündüz için cephane toplamayı geceye devretmişlerdi.
Neden kimsenin bu erdemli davranışı üstlenmediğini anlamıştı, anlatmıştı düşüncesinin hayatın sillesini yemediğinden doğduğunu, dinletmişti zorlukların ardından çıkan feryatlı inleyişleri.
İnsanlığın uyuma çabası verileceklere hazırlanma çabasıymış, gücü de toplamak için gecenin karanlığını seçmişlerdi.
Peki bu güç neden toplanıyordu, neye karşı kullanılacaktı? Cevabı, birdi. Herkes için tek bir cevap vardı.
Hayatlarının gerçekleri.
Ancak ne kadar güç toplasa da gerçekler, rüzgarın bile es geçmek isteyeceği bedeninde delikler açmaktan geri durmuyordu. Gösteriyordu hayat dedikleri bohçanın omuzlara yük oluşunu, nasıl kamburu çıkarttığını.
Yine de gökyüzünün siyah yıldızlı kıyafetini giyip ona sunduğu bu zamanı karşılamayı seçti. Daha güçlü olduğu için değil, cephanesinin doluluğundan da değil, ona verilen tek şey olduğundan.
Verdikleri tek şey zamandı, alınan da verilen zamanı yaşamaktı.
Yaşayamadığı, kullanamadığı bu zamanı hiç satın almak istemedi. Tüm suç kalbindeydi. Yelkovanın peşini bir türlü bırakmıyor, limit dolana kadar kesintisiz hizmet için koşuyordu her salisesi uğruna.
Tekerleğin içinde amaçsızca koşturan fareden farksızdı. Ne boşa geçmiş bir hayat ama.
İçinde patlayan volkanların sarsıntısıyla her an taşacak bir dere misali bulanık gören gözü, bağcığı açılmış beyaz ayakkabılarıyla olan temasını kesip, gecenin siyahlığına kafa tutmuş sokak lambasını hedefine aldı.
Tek bir amacı vardı ona verilen toprağın güneşi olmak. Ve başarıyordu da. Peki o?
Ne yani ona verildi de o mu toprağını güneşsiz bıraktı?
Kıskandı ona verileni, onun ışığını.
Bütünleştiği kara delik çakması kaydırağın ucundan kalkıp, büyükçe bir taşla kaynağını kurutmak istedi ki yapmadı, yalnızca istedi. Eyleme dökecek olsaydı da suç ortağı olan o büyük taş söndürdüğü ışıktan dolayı yolunu bulamayıp kendi hayat ışığına da son verirdi. Ne ironi ama.
Bu düşünce birden gülmesine sebep oldu, nasıl gülme ama. Kahkaha sesleri değil de duraksaya duraksaya çıkardığı "ha..ha.." sesleriyle çakma kadın Noel baba senfonisi olabilirdi yalnızca. Şaka mı bu? Bırak güneş olmayı gülmeyi dahi beceremiyordu.
Cambazın üzerinde yürüdüğü gergin boğaz telleri, elini sobaya değdiren küçük kızın hızla çekmesi misali koptu. Ve küçük kızın parmağındaki acıyı hissetmesiyle çıkardığı yaygara, boğazından patlak veren çığlığıyla vücut buldu. Duyan ürkmüştür belki, ama anlayan...
Hilal'di o. Bir çimenin bile arnavut kaldırımları arasında kök salabildiği bu gezegene, saçının bir telini sığdıramayan.
Kendisinden mühlet beklemeden çukurlarından akan nehir yollarıyla çimenlere yağmur olandı o.
Bulutlarla kışı yaşayan gözlerinde, suyun tükenmesiyle yerini bedenini sarsan hıçkırıklara bıraktı. Ne kadar sürdü bu seferki ağlaması? Bilmiyordu.
Ağlayışı, çığlıkları geçmişeydi ve zaman geçmişe hapsetmişti onu. Dünya binlerce kez dönse de, içinde ki o her şeyini kaybettiği günde kalmıştı. Her yıl, her günü o günün varlığına ağladı. Elinde olsa o takvim sayfasını saklardı tüm insanlıktan. Hiç yaşanmadı derdi kendini kandırarak.
O günden öncesiyle yaşar, o zamanlardan çıkmazdı. Annesinin baş belası kızı olarak kalırdı. Annesinin asi kızı olarak. Annesinin biricik kızı olarak kalırdı.
Ne boş umutlar.
Tok bir ses dahil oldu kaydıraktan yükselen sedalarına. Ezandı bu, geceyi yararcasına semada yankılandı. İçinde büyüyen acı boğazındaki düğümlenmiş ipleri ısıttı ve sanki konuşan bir varlık olduğunu yeni idrak etmiş gibi her bir azasına hükmetti. Sesinin varlığını kanıtlarcasına çocukların gülerek oynadığı parkta o ağlayarak duyulmak istedi.
"Neden, neden?.. Anne neden? O babayı ben seçmedim, ben istemedim." Gözleri, kanallarında biriktirdiği yaşları bu seferde çölü yeşertmek istercesine akıtıyordu. Halbuki dakikalar önce göz yaşlarının da tükenebileceğini düşünmüştü. Ne kadar unutkan olmuştu böyle.
Her seferinde tekrarladığı bu cümlenin idrakine yeni varmışçasına, kıvrılan dudaklarının arasından çıkan sert nefes, gaflete düştüğü için telkin edecekti kendisini.
"Hıh kim isterdi ki zaten." Gözlerinin önünde, hafızasında yerini koruyan görüntüler film şeridi gibi aktı. Bir dizi arası olsa belki toparlardı ama ona bile fırsat sunmadan üşüştürüyordu bütün sahneleri kapaklarının perdesine. Yaşattıklarının omuzuna bindirdiği yük altında ezilen vücudu, bir daha kamburunu çıkardı. Nedensizce doğduğu bu dünyada kabuslarını yöneten aileden kordon bağını kesemiyordu.
Ona kan vereceklerine kanını emen bu sahnelere 'kestik' diyemiyordu.
'Kabusların karabasanına ne demeli...' Binlerce kez düşündüğü bu sorunun cevabına ulaşamayacağını biliyordu. Gerçi bir açıklamasının olup olmadığından bile emin değildi. Ve farkındaydı da tek yaslanabileceği kişinin de ona oklarını sapladığının.
Halbuki baba, can paresine ok gelmesin diye kalkan olandı.
Kalkan olmadı ama bedeninden kalkan yarattı. Okları canını acıtmıyordu, ona kaldırdığı elinin vücudundaki her karesinde nasır tutacak kadar buluşturmuştu, hissetmiyordu artık. Ama kalbine bir kalkan uyduramamıştı. Hançerleniyormuşçasına; kıvrandırıyordu, durmuyordu, susmuyordu. Ne yapmalıydı?
İstemsizce iki yana hareketlendi. Hoparlörlerden gelen ezan sesini bastırmak, önceliğin kendisinde olduğunu ispatlamak uğruna gırtlağından ses tellerine akort ayarını verdi.
"Ne yapmam gerekiyor, nereye kadar, ne zamana kadar..."Cevapsız kalacağını biliyordu. Aciz miydi yoksa hala umut olarak gördüğü bir dal daha mı vardı? Bilmiyordu. "Sen beni istediğin için yaratmadın mı, o zaman neden üzülmeme izin veriyorsun?"Cevap yok.
Su birikintisini koruyan gözlerini, sol koluyla sertçe sildi. Bunca yıl cevapsız kaldın, neden hala beklersin ki bir yanıt?
Ezanın semadaki sesi, sırayı kuş cıvıltılarının sahnesine bıraktı. Bu sefer kuşları kıskanmadı. Çünkü öğrenmişti artık, kanatları olduğu için değil bizim kanatlarımız olmadığından özgür olduklarını.
Aklına gelen düşünceyle kollarını bacaklarına bağladığı düğümü çözdü. Eve gitmeliydi.
Buraya yine gelecekti. Geçmiş silinmeyene kadar, o evden kurtulmayana kadar meskeni burasıydı. Ama şimdi gitmeli. Herkes gibi uyuyarak gündüz için erzak toplamalıydı.
Gündüz savaşmak için güç toplamalıydı.
Acıyı yarım bırakarak yaşıyordu bu hayatı. Böldüğü parçaları atlatsa da yerine katılan yenileri sonsuz bir girdaba sokmuştu gecelerini.
Alışkındı o, alıştı da.
Hadi Hilal, bu park her gece seni bekleyecek zaten.
Tam oturduğu kaydırakla bağını kesmişti ki kafası sert bir şekilde üst tarafına çarptı. Bedenini kalktığı yerle geri buluşturan acı ve dudaklarından canının acıdığını etrafa ilan eden inleme. Zaten az önce kıskandığı ve ışığına son vermek istediği sokak direği de ona 'İyi misin?' diye sormaya gelecekti ya.
"Salaksın Hilal, salaksın işte, salak." Zaten yeterince çorba olmuş beynini daha fazla kaynatmamak için önce başını eğdi ve sonra vücudunu öne itip ayağa dikildi. Bi bundan tekme yemediği kalmıştı.
Soğuktan çatlamış ellerini, ayazdan koruyamayacağını bildiği siyah ceketinin ceplerine yerleştirdi. Soğuktu. Üşüyeceğini biliyordu ama soğuğu seçen oydu. Hayır soğuk ona dayatıldı, o soğuğa alıştı sonra da soğuğu seçer oldu.
Bacakları bildiği yolları arşınlamaya başlamıştı bile. Hızlı ve emin adımlarla yürüyordu.
Sahi az önce ağlayan, bağıran isyankar ruhun sahibi o değil miydim?
Hayır değildi.
Bu kanıtlanamayacak bir iddia olabilirdi ancak. Çünkü hayatın ona öğrettiklerinden biriydi saklanmak, kendini kendinden bile saklamak.
Ve şimdi kanıtların olduğu suç yerine giden beden küçük ruhunun gözlerini örtülmüştü bile.
Ancak gözleri örülen bu ruh ardında ki başka bir ruhtan bir haberdi. Uzaktan izlendiğinden bir haber gözleri bağlı bu ruhunun göründüğünün farkında değildi.
Gözlerini kapattığı ruhu artık kördü, peki görmemesi tanımamasına, hissetmemesine engel miydi?
Ardında gizlenen ruh bu mahalleye her gelişinde hayattan kopardıkları canının, adalet diyen fısıltılarını daha çok duyuyordu. Üstü örtüldüğünde, yaşamış sayılmayan canların karşılıksız intikamı bürümüştü sokakları.
Şehidinin kanını silince geçeceğini sanan, parçalanmış bedenini topladığında tamamlanmış sananların aksine o defteri daha dürmemişti. Bulduğu her kanıtın peşinden sonuna kadar gideceğine yemin etmişti. Allah'a sığınıp, çıkış yolunu bulamadığı bu dümenin haritasını göstermesi için önüne çıkan her toprağı kazıyordu.
En büyük silahı umuttu. Avuçlarına sığdırdığı bir damla umutla yumruklarını sıkıyor, bununla güçleniyordu.
Peki umudu ona istediğini veriyor muydu? Hayır, bir tep pes etmemesini sağlıyordu.
Pes etmek nedir bilmiyordu.
Zeki'nin sol kadrajına soktuğu koca yeşil lolipop, karanlığına daldığı sokaklarda tek olmadığını hatırlattı. Direklerin sarı ışığından aldığı güç kadar, şeffaf paketinin altındaki pigmentini yansıtıyordu. Ancak boyutu normalin üç katıydı resmen. "Abi daha büyüğü yok muydu, dişimizin kavuğu bunun yanında ne ki?"
Zeki onayladığını düşündüğü boğuk sesler çıkarmıştı. Duydukları konuşmaya başlayan bir bebeğin mırıldanışlarıydı. Ona baktığında yanağının birini koca lolipopa ayırmış, gözleri kısık bir şekilde ağzından sarkan beyaz pipeti kuvvetle çevirmeye çalışıyordu. Suratının haline gülmeden geçememişti.
Gülüşüyle kaşları çatılan Zeki de çok sürmeden idrakine vardığı haliyle ona katıldı. Ama yapabildiği tek şey ağzındaki koca mavi lolipopunu ve rengiyle de boyadığı dişlerini göstermek olmuştu. Lolipopu çıkarmak için boğaz muayenesi yapabilecek düzeyde ağzını açmasıyla, insan fizyolojisine aykırılığından emin olmuştu. Çocuklarda da abeslang yerine bu koca lolipoplardan mı kullansaydı acaba?
"Sorma abi ya bir bu vardı markette. Sordum adama: 'Bunlar niye bu kadar büyük daha küçüğü̈ yok mu?' diye. Bana: 'Diğer ürünlerimiz bitti sadece bunlar kaldı.' dedi. Zaten bi bunlar kalacak, insanlar neden gidip bunu alsın Allah'ın aşkına."
Konuşurken havaya kaldırdığı lolipoptan sanki az önce şikayetçi olmamış gibi, öbür yanağına sığdırmakla uğraştı. Bu istikrarını ne kadar takdir etse de, çabalayışı küçük bir çocuğu andırmıştı. Elmalı lolipopu kabanının cebine yerleştirdi, namazdan sonra bakardı icabına.
Buluşacakları yere sonunda gelebilmişlerdi. Gözlerini dört minareli, etrafına, yaydığı yeşil ışıkla aydınlatan camiye çevirdi. Kiremitimsi rengiyle eski bir yapı olduğunu saklamıyor, yaşının olgunluğunu taşıyordu tıpkı adı gibi....ERGİN CAMİ.
Zeki tekrardan koca mavi lolipopunu çıkardı ağzından. "Eee geldik camiye Ömer nerede kaldı?" Cevabı o da merak ediyordu. Cebinden çıkardığı telefonla son aramalarda yeri olan ama geri dönütü yapılmamış Ömer'i tekrar aradı. Bekleyişlerinin sonunda, kapalı olduğunu bildiren telesekreterin sesi kesilmiş tam durumu bildirecekken ekrana düşen bildirimle karşısında lolipopla giriştiği savaşı kazanmakta kararlı adama okuduğunu iletti.
"Yemek şirketindeymiş. Dün gidemedi ya, içine sinmemiş kontrol etmek istemiş." Derin bir nefes aldı. Ömer'in annesinin seneyi devriyesi için gelmişlerdi bu mahalleye. Cenazesini kıldıran imamın yanında önce sabah namazlarını kılacak sonra da imamdan mevlite katılıp dua etmesini isteyeceklerdi.
"Çok pimpirikli bu adam. İnşaAllah bu sefer ki aşçı da reddetmez." İkisi de caminin önünde durmuş, sokak lambasının kısık sarı ışığı altında Ömer'in aşçıya sıraladığı talimatları bir an duyar gibi oldular.
"İnşAllah. Yoksa öğleye hazırlanan mevlit yine akşama kalacak."
Her seferinde yılda iki kere bu durum yaşanırdı. Ömer rahmetli olan annesi ve babası için mevlit yapar ama her seferinde yemek şirketleriyle anlaşamadığı için tüm gün yemek yapacak birilerini ararlardı. Artık şehirdeki hemen hemen her şirkette onu tanıyordu, ilerde yemek yaptırmak için şehir dışına bile çıkmak zorunda kalacak gibi duruyordu. Çünkü Ömer'le bir çalışan ikinci kez çalışmıyordu.
Zeki ezana az kaldığını söyleyip içerde beklemeyi önerdiğinde onu önden gönderip kendisi biraz daha kaldı dışarda. Eğer Zeki ona neden diye sorsaydı bir cevap vermeyecek bel ki de içeri girecekti. Şu anda sıcak cami yerine neden burada dikilmek istediğini şimdilik o da bilmiyordu.
Hava soğuktu. Sabahın ayaz vakti daha da soğutmuştu. Lacivert gök yüzüne baktı. Soğuğun yüzüne esişini hissetti. Burnuna dolan koku yalnızca soğuktu.
Sokaklar sessiz ve ıssızdı. Birbirlerine fazla uzakta konumlanmış sokak lambalarının sarı ışıkları bir kendilerine çalışıyordu. Karşısında gündüzün curcunasını hiç yaşamıyormuş gibi duran bir park vardı. Etrafını saran, ezilip çamurlaşmış karlar.
İçinde bir an tiksintili bir nefret doğdu. Nedenini biliyordu ama bunun mantıklı olmadığının da farkındaydı.
İnsan hiç bir kaybın acısını sokağından, mahallesinden, ilçesinden, ilinden çıkarır mı? Eğer öyle olsaydı buraya ayak dahi basmazdı, biliyordu.
Caminin önünde durup beklemeye başlamasından bir kaç dakika bile geçmemişti ki tiz bir çığlık kulaklarını çınlattı. Başını sesin geldiği tarafa, önünde ki parka çevirdi. Gözleri hızla sessiz ve karanlık parktaki oyuncaklarda mekik dokuyor, bir yandan da seri adımlarla yol alıyordu.
Bu bir kadın çığlığıydı. Canından bir parça verdiği bu yerden, başkalarının da ciğerinin söküleceğinden korktu.
Yürüdüğü asfaltlı yolu bitirip parkın kardan çamurlaşmış yeşilliğine adımını attığında sarı kaydırağın içindeki silüeti gördü. Çığlık atanın o olduğunu düşünüp yanına doğru adımlayacakken sesini işitmişti birden. Konuştu, hayır hayır o...
"Neden, neden?.. Anne neden? O babayı ben seçmedim, ben istemedim." Okuyan ezanla ağlayışı, sesindeki titreme tökezlemesine sebep oldu. Durup onu dinlemesi doğru değildi belki ama bu çığlığın sahibinin pek de iyi olmadığından da emindi. Yerinde çakılı kalmış komut alacağı bütün sinir ağlarıyla bağlantısını kesmişti bedeni.
Neydi gece vakti çocukların evini başlarına yıktıracağı çığlığın sebebi?
Sanki yaşadıklarının sorumlusu kendisiymiş gibi eğildi başı çamura saplanmış siyah parlak ayakkabılarına ve beyni kontrolünün dışında belleğinin duvarına astığı anıyı gözlerinin önüne serdi.
***
On Yıl Önce Mayıs Ayı
Kafasını koyduğu masanın sarsılmasıyla göz kapakları hızla açıldı. Beynine ilk yansıtılan kare Ömer'in masaya yasladığı elinde, babasından kalmış Elif ve Vav işlemeli siyah yüzüğüydü. Vefat etmiş babasından kalması yeterince maneviyat taşıyordu. Oğluna son nasihati:
Elif;insanlığa karşı dik,
Vav;Rabbi ne karşı kul ol.
Oğluna hayatın amacını vasiyet bırakmıştı.
Onun yarım yıl önce amansızca toprağa gömdüğü şehidinden kalan ise, elleriyle çizdiği 'Mavi kelebekli' tuvaldi. Belki vasiyeti değildi ancak yıllar önce hediye ettiği o resimde ki mesajı çok net almıştı.
Bir zamanlar varlardı. Ama hafızalarında, resimlerde olmasalar bu dünyaya hiç uğramamışlar gibi onlarsız yaşamayı öğreniyordu insan. Günlerdir kendisine sorduğu soru da buydu işte; 'Acaba nankör müyüm, o yüzden mi bu acıya katlanmayı öğrendim?'
Bedeni nefsine karşı kılıç kuşanmışken sallanan masa daldığı sorgudan tamamen kopardı zihnini. Başını yastık niyetine kullandığı uyuşmuş kolundan kaldırıp, uykunun verdiği sersemlikle Ömer'i ve yanında olduğunu yeni fark ettiği ağzında pembe lolipopla duran Zeki'yi buldu gözleri. Ağzındaki lolipopu elleriyle iki yana döndürüyor, hızla bitirmeye çalışıyordu. Kısık gözlerinin altındaki mahmurlukla Zeki'nin yaptığı el hareketlerine hipnotize olmuşken, Ömer amaçsız yersizliğe son vermek adına lafa girdi.
"Hadi kalk karamel macchiatom, ezan okur birazdan." Uyarıları yeni yeni toplayan beyni zaman ve mekan bilgilerini paylaşarak ona okul sırasında ve öğle vaktinde olduklarını hatırlattı. Söyledikleri hitap, geçenlerde bir kızın ona okulun ortasında açılmasıyla sarf ettiği sözlerinden biriydi. Tabi arkadaşları, her fırsatta dalgasını geçmeyi eksik etmiyor ki bir ara ismini unuttuklarından bu lakabı sürdürdüklerini dahi düşünmüştü.
Yorgunluğun törpülediği bedeni karşılık veremeyecek kadar gevşemiş ya da boş bir çaba adına dilinin daha fazla tüylerinden olmak istemediğinden de mütevellit her zamanki gibi görmezden geldi. "Tamam geçelim hadi, önce abdest almam gerekiyor." Yavaş ve dikkatli bir şekilde kalktığı masadan Ömer ve Zeki önünde mescide doğru yol aldılar.
Ömer, Zeki'nin yaptığı hareketlere bakıp bir 'te Allah'ım' dan sonra başladı nutuk dizmeye. "Çıkarsana oğlum şu emejeyi artık. Dişlerini yedi yirmi dört şeker bombardımanına tutuyorsun. Takma dişlerinin şimdiden siparişini hazırlayalım istersen."
Haksız da değildi aslında. Zeki ağzındaki lolipopu çıkarma gereği duymadan hınçla kafasını Ömerʼe çevirdi. "Emeje değil o lolipop. Ayrıca bu parlak zekanın enerjiye ihtiyacı var. Sizin de benim enerjime. Ben olmasan var ya siz anca kafalarınızı tokuşturup bu gün de neye kederlensek diye birbirinize seçenek sunardınız."
Arkalarından atışmalarını dinlerken Zekiʼnin takıldığı nokta gülümsetmişti ama kesinlikle şaşırtmamıştı.
"Sıkıntı yok efendiler...Dert, insana yol gösterir." Hz. Mevlana'nın sözüyle karşılık veren Ömer'e, Zeki ağzında ki lolipopu sertçe çekti.
"Derdi dünya olanın, dünya kadar derdi olur kardeşim." Ömer kafasını iki yana sallayarak 'bu çocukla uğraşılmaz' manasına gelen hareketiyle cevabını vermişti çoktan.
Elbette her yerde onları şaşırtmayacak o konum olan bodrum kattaki mescide indiler. İlk duraklarında onları bırakıp lavaboya doğru ilerledi. Özel lise olduğu için her şey baştan sona kaliteli oluyordu. Bu lavaboda var olan peçete, sıvı sabun üstüne bonus verilen tuvalet fırçasından da anlaşılabiliyordu. En azından paranın bir bütçesini daha anasınıfındayken anlattıkları hijyenin önemi için ayırabilmişlerdi.
Abdest almak için sıvadığı ayaklarından sonra, suyu açmak için uzanmıştı ki birden hızla kapanan kapı ve ardından duyduğu boğuk sesler duraksamasına sebep oldu. "Neden, neden beni sevmiyor ben onun evladı değil miyim ya?" Sözlerin ardından bir hıçkırık koptu.
Kadınların ve erkeklerin mescidi yan yanaydı, aynı durum lavabolar için de geçerliydi. Her ne kadar arada duvar bulunsa da kız bağırdığı için, ses boğuk da olsa geliyordu. Kimsenin burada olduğunu düşünmediği için gelmiş olmalıydı.
Şaşkınlıkla ne yapacağını düşünmeye çalışırken o ağlamaya devam etti. En iyisi gidene kadar ses çıkarmamak olacaktı, üzüntüsüne bir de birinin onu duymuş olması rahatsızlığını eklemeye gerek yoktu.
"Anne, annemmm sen niye bıraktın beni sen niye gittin... hı?" Cevap beklercesine susması, duymak istediği sese olan muhtaçlığıydı.
Aylar önce toprağa gömdüğü, başına da Türk bayrağıyla dalgalandırılan abisi de onu cevapsız bırakırdı. Dershane çıkışı eve gittiğinde, kapıda art arda sıralanmış ambulans ve siyah arabaları gördüğünde başlamıştı, her sorunun bir cevabı olmadığına olan inancı.
Ezanın boğuk sesi yankılandı. "Ne yapmam gerekiyor, nereye kadar, ne zamana kadar..." Bu sefer cevap beklediği başkasıydı.
Söylediklerini tasdikleyen bir kaç nida daha duyuldu, sonrasında ezanın eşliğinde doğan aralıklı hıçkırıkları kaldı.
Dakikalar sonra su sesini işitmesiyle çeşmede yüzünü yıkadığını ve ardından gelen kapı sesi bu tahminin doğruluğunu tasdikledi.
Bir suçu olmamasına rağmen bir insanın acı çekmesinin ağırlığıyla başı eğilmişti.
Abdest almak için çevirdiği musluktan, lavaboya akan göz yaşları eşliğinde kollarını sıvadı.
Kız annesine ağlamıştı, o da bir inat uğruna günlerce konuşmadığı abisine son kere veda edemeyişine ağladı. Ellerini yıkarken, tabutun önünde taşıması için verdikleri fotoğrafa ağladı. Yeni evlendiği yengesinin geride bırakılışına ağladı. Doğmak üzere olan yeğeninin mutluluğunu yaşayamadan babasız kalışına ağladı.
Kendisine insanlığı, bu hayatı yaşamayı öğreten adamın gidişine ağladı.
***
Gözlerinin önünden geçen kısa anının son bulmasıyla aklında dolaşan tek şey olayların benzerliğiydi. Tesadüf mü? Hayır, hayır onun lügatında o kelimeye yer yoktu. Başı aniden kalktı, sanki görürse tanıyacakmış gibi hedefe kitlendi.
Siyah silüetin hareket etmesiyle onu takip eden "Ahh" nidası koptu. Kafasını kaydırağın üst kısmına çarpmıştı. "Salaksın Hilal işte, salak, salak."
Bu sefer daha temkinli kalktı. Elleri cebinde başını yere eğmiş bir şekilde kendisine doğru yürümeye başladı. Üzerinde yalnızca bir ceket vardı. Üşümüyor muydu? Onun üstünde kaban olmasına rağmen yüzü bile buz kesmişti. Ama kadının bedeni sanki bundan hiç etkilenmemiş gibi titremiyordu bile.
Buradan uzaklaşması gerektiğini kendisini görürse rahatsız olabileceğini düşündü ancak vücudu yere çakılmış, kuvvetinin yanında merakı işlevsizdi.
Her ne kadar bakması yanlış da olsa kafasındaki pazıl parçaları için, betondan duvarı şeffaf bir cama bir kaç saniyeliğine çevirmek istedi. Hem utançla hem de merakla.
Elleri cebinde yaklaşan kızın zifiri karanlıkla bütünleşmiş saçları arasındaki yüzünü, kanı çekilmiş beyazlığına tezat kırmızı burnunu seçebilmesiyle gözlerini çekmesi; beyninde çakan şimşekler arasında hesaplarla ölçülemeyecek bir zaman aldı.
Lise yıllarında onlarla okuyan kızdı o. Ömer'le komşu olduklarını biliyor, aynı servisle eve gider ve Ömer onun sürekli hatırını sorar, abi gibi sahip çıkardı. Son sınıfta Ömer onun okulu bıraktığını söylemişti.
Bu kız o tualde ki kızdı.
Lavaboda haykırışına sadece kulak kabartabildiği o kızın şimdide kendisi mi çıkmıştı karşısına?
Peki bir sonraki adımda açılacak olan perde neydi?
Bir metre uzağından kendisini göremeyecek kadar dalgın olan kadının geçip gitmesini izledi. Ardından cevabının belki de hiç olmadığı ama arayacağı bir bilinmezliğin kapısıyla karşı karşıya kalmıştı.
Bu kadın onlardandı.
Sil.
Neden bu vakitte parkta haykıra haykıra ağlıyor?
Bilmiyorum ya da biliyorum. Yine de sil.
Neden karşıma çıkıyor?
Sil. Hayır dur, daha silme.
Bu karşılaşmaların kilidi 'Ben bu kızın yakarışlarına neden şahit oluyorum ?' sorusuydu.
Anahtarı ise ya okyanusun en dibindeki ulaşılabilme ihtimali bile olmayan bir istiridyenin hapsinde yada az önce yanından geçip giden haykırışlarının şahidi olduğu kızın ta kendisiydi.
Ve anahtarı bulmak için istiridyeyi rahatsız etmek gibi bir niyeti yoktu. Anahtarın ta kendisini sorunun sahibinden alacaktı.
Umarım beğenmişsinizdir...
Acısıyla, tatlısıyla yeri gelir karmaşasıyla adım attığımız bu hikayenin şahidi olmak isterseniz, gelecek olan bölümlerine bekleriz...
Selametle kalın...
Bölüm etkileşimi
