Bölümler 1Şu an: l - SERENCAM
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Serencam: Bir insanın yazgısının onu sürüklediği yol, yaşadıklarının sonunda karşılaştığı kader.
"Kimi yollar insanı uzak diyarlara değil, zamanın unuttuğu bir geçmişe götürür. Ve kimi kaderler, henüz yaşanmadan bir hatıraya dönüşür."
...
İstanbul, sonbaharın kendini iyiden iyiye hissettirdiği serin sabahlardan birine uyanıyordu. Gecenin karanlığı henüz şehrin üzerinden bütünüyle çekilmemiş, güneş eski binaların arasından kendine bir yol bulmaya çalışıyordu. Fatih'in dar sokaklarında fırınlardan yükselen taze ekmek kokusu, kepenklerini açmaya başlayan dükkânların seslerine karışıyor; kaldırım taşlarının üzerinde aceleyle yürüyen insanların ayak sesleri sabahın sessizliğini yavaş yavaş bozuyordu.
Ben ise bütün bunlardan habersiz, yatağımda gözlerimi yeni açmıştım.
Penceremin aralık kalan kanadından içeri süzülen serin hava, ince tül perdeyi hafifçe hareket ettiriyordu. Bir süre başımı yastıktan kaldırmadan tavana baktım. Uykum henüz üzerimden bütünüyle dağılmamıştı ama zihnim çoktan uyanmış, günün getireceklerini düşünmeye başlamıştı.
Bugün...
Aklımdan geçen ilk kelime buydu.
Aylardır beklediğim, hakkında defalarca düşündüğüm, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini merak ettiğim gün nihayet gelmişti. Üniversitede yürütülecek araştırma çalışmasına katılmaya hak kazanan öğrenciler bugün açıklanacaktı. Profesör Doktor Haluk Yılmaz'ın yönetiminde gerçekleştirilecek bu çalışma, benim için sıradan bir üniversite gezisinden çok daha fazlasıydı. On beş gün boyunca tarihî kaynakların, eski yerleşimlerin ve geçmişten günümüze ulaşmış izlerin peşinden gidecektik. Araştırmanın merkezinde ise uzun zamandır ilgimi çeken, hakkında okumalar yaptığım Akkoyunlu tarihi bulunuyordu.
Böylesine bir fırsatın karşıma çıkması bile başlı başına heyecan vericiydi.
Yatağımda doğrulup komodinin üzerindeki telefonumu elime aldım. Ekranı açar açmaz İdil'den gelen mesajı gördüm.
Uyandın mı?
Saatin henüz yediyi biraz geçtiğini görünce dudaklarımın kenarı kıvrıldı. İdil'in bu saatte ayakta olması, bugün benim kadar heyecanlı olduğunu gösteriyordu. Hatta belki benden de fazla.
Hayır, rüyamda cevap veriyorum.
Mesajı gönderdikten sonra telefonu yatağın üzerine bıraktım. Fakat birkaç saniye geçmeden yeniden titredi.
Çok komiksin. Ben heyecandan uyuyamadım, sen hâlâ şaka yapıyorsun.
Sen zaten her şeye heyecanlanıyorsun.
Bugün seçilecek miyiz, seçilmeyecek miyiz belli olacak. Biraz heyecanlanmak hakkım değil mi?
Hakkın. Ama sabahın yedisinde beni sorguya çekme hakkın yok
😂🤣
İdil'den gelen kahkaha emojisini görünce gülümsedim. Telefonu bir kenara bırakıp yataktan kalktım.
Aslında ben de heyecanlıydım. Bunu inkâr edecek değildim. Yalnızca İdil kadar belli etmiyordum. İnsan bazen çok istediği bir şeyin gerçekleşmesini beklerken kendisini hayal kırıklığına hazırlamaya çalışırdı. Ben de belki aynı şeyi yapıyordum. Seçilmemeyi düşünmek istemiyor, ama seçilmişim gibi davranmaya da çekiniyordum.
Yine de içimde, adını koyamadığım güzel bir beklenti vardı.
Dolabımın kapağını açıp kıyafetlerime göz gezdirdim. Birkaç dakika düşündükten sonra açık mavi gömleğimi, krem rengi kumaş pantolonumu ve havanın serinliğine uygun ince hırkamı seçtim. Saçlarımı tarayıp omuzlarıma bıraktım. Aynanın karşısında durduğumda uykulu gözlerime baktım.
"Biraz kendine gel, Yaren," diye mırıldandım.
Yüzümü yıkayıp çantamı hazırladıktan sonra odadan çıktım.
Mutfağa yaklaştıkça çayın kokusu belirginleşti. Annem her zamanki gibi erkenden kalkmıştı. Masanın üzerine kahvaltılıkları yerleştiriyor, bir yandan da ocaktaki çaydanlıkla ilgileniyordu. Babam ise masanın başında oturmuş, telefonundan bir şeyler okuyordu.
Evimizin sabahları birbirine benzerdi. Annemin mutfakta dolaşırken çıkardığı sesler, babamın arada bir telefonundan başını kaldırıp söylediği sözler, masanın üzerindeki çay bardakları... Çocukluğumdan beri değişmeyen, varlığına alıştığım küçük ayrıntılardı bunlar.
İnsan, bazı şeylerin kıymetini onları kaybetmeden önce de bilirdi belki. Ama yine de her sabah yeniden yaşanacaklarını düşünerek üzerlerinde fazla durmazdı.
"Günaydın," dedim mutfağa girerken.
Annem başını çevirip bana baktı.
"Günaydın kızım. Nihayet uyandın."
"Anne, saat daha sekiz bile olmadı."
"Ben kahvaltıyı hazırlayalı kaç dakika oldu, haberin var mı?"
Sandalyeyi çekip oturdum.
"Beni beklemek zorunda değildin."
"Seninle birlikte kahvaltı etmek istiyorum, bunun neresi zor?"
Babam telefonunu masaya bırakarak konuşmaya katıldı.
"Annen sabahtan beri seninle uğraşıyor. Ben de bugün ne giyeceğini merak ediyordum."
Kaşlarımı kaldırdım.
"Gerçekten mi?"
"Tabii. Önemli bir güne gidiyorsun sonuçta. İnsan merak ediyor."
"Baba, üniversiteye gidiyorum. Düğüne değil."
"Ben de onu söylüyorum. Üniversiteye böyle hazırlanıyorsan önemli bir gün olmalı."
Annem gülerek önüme bir tabak koydu.
"Bırak şunu da kahvaltısını yapsın. Daha ağzını açar açmaz başladınız."
Babam ellerini hafifçe kaldırdı.
"Ben bir şey demedim."
"Sen zaten hiçbir şey demezsin."
İkisine bakıp gülmemek için kendimi zor tuttum.
"Daha sabahın başındayız. Biraz sakin olabilir miyiz?"
Annem karşıma otururken tabağımdaki peyniri işaret etti.
"Önce bir şeyler ye. Sonra istediğin kadar sakin olursun."
"Peki, hanımefendi."
Annemin yüzünde memnun bir ifade belirdi. Ben kahvaltıma başlarken babam yeniden telefonunu eline aldı. Birkaç saniye sonra başını kaldırdı.
"Bugün açıklanıyor, değil mi?"
"Evet. Haluk Hoca dersin sonunda sonuçları açıklayacak. Seçilen öğrencilerle ayrıca konuşacakmış."
"Kaç kişi alacaklar?"
"Beş ya da altı kişi olması bekleniyor. Başvuran daha fazla öğrenci var."
"Seninle birlikte başvuran arkadaşların da var mı?"
"İdil ve Kerem de başvurdu."
Babam başını salladı.
"İyi. En azından tanıdığın kişilerle birlikte olursun."
Annemin aklında ise başka bir mesele vardı.
"On beş gün sürecekti, değil mi?"
"Evet anne."
"Peki, nerede kalacaksınız? Her şey ayarlandı mı?"
"Önce uçakla yakın bir şehre gideceğiz. Sonra oradan kara yoluyla araştırma bölgesine geçeceğiz. Konaklama için de üniversitenin ayarladığı bir misafirhane düşünülüyor."
"Tek başınıza kalmayacaksınız, değil mi?"
"Hayır. Haluk Hoca da bizimle olacak. Zaten bütün çalışma onun yönetiminde yürütülecek."
Annem biraz rahatlamış görünüyordu. Yine de yüzündeki merak geçmemişti.
"Peki, orada telefon çekiyor mu?"
Babam gülmeye başladı.
"Nermin, daha kızımız yola çıkmadı. Sen şimdiden telefonun çekip çekmediğini düşünüyorsun."
"Düşünürüm tabii. On beş gün az mı?"
"Anne, seni her gün ararım."
"Her gün arayacaksın, değil mi?"
"Evet."
"Akşamları da mümkünse. Öyle iki dakika konuşup kapatmak yok."
"Peki, uzun uzun anlatırım. Hatta istersen gün içinde gördüğüm taşları da tek tek tarif ederim."
Babam çayından bir yudum aldı.
"Onu yaparsa annen senden önce sıkılır."
Annem hemen ona döndü.
"Ben kızımı dinlemekten sıkılmam."
"Ben de sıkılmam," dedim. "Ama ikiniz de bir süre sonra aynı taşı üçüncü kez dinlediğinizde fikriniz değişebilir."
"Sen anlat, biz dinleriz," dedi annem.
Bunu öylesine doğal, öylesine içten söylemişti ki bir an cevap vermeden ona baktım.
Annemin böyle bir tarafı vardı. Bazen gereğinden fazla meraklı, bazen fazlasıyla korumacı olabilirdi. Üstelik bir konuda karar verdiyse onu değiştirmek kolay değildi. Ama ne zaman kendimi anlatmak istesem, beni dinlemek için her zaman vakit bulurdu. Bir günümün nasıl geçtiğini, üniversitede ne öğrendiğimi, okuduğum bir kitapta hangi ayrıntının ilgimi çektiğini merak ederdi.
Babamla aramızdaki bağ ise biraz daha farklıydı.
Tarih öğretmeni olması, benim bu alana yönelmemde büyük pay sahibiydi. Çocukluğumdan beri onun anlattığı hikâyelerle büyümüştüm. Bazen bir hükümdarın hayatını, bazen bir devletin yükselişini, bazen de bir savaşın arkasındaki siyasi nedenleri anlatırdı. Küçükken söylediklerinin hepsini anlamazdım. Yine de onu dinlemeyi severdim.
Büyüdükçe sorularım değişmişti.
Artık yalnızca ne olduğunu değil, neden olduğunu da öğrenmek istiyordum. Bir olayın arkasındaki insanları, kararları, çıkarları ve çelişkileri merak ediyordum. Üniversiteye başladığımdan beri bu merakım daha da büyümüştü.
"Yaren?"
Babamın sesiyle düşüncelerimden sıyrıldım.
"Efendim?"
"Daldın yine."
"Bir şey düşünüyordum."
"Belli. Annen sana bir şey soruyor, sen başka bir yerde geziyorsun."
Annem gülümseyerek bana baktı.
"Ben de babanla aynı şeyi söylüyorum. Bu kadar heyecanlanmana gerek yok. Olursa güzel olur, olmazsa da dünyanın sonu değil."
"Biliyorum anne. Ama gerçekten istiyorum."
"Onu anladım zaten."
Bir süre sustum. Sonra babamın bakışları üzerimdeyken düşüncelerimi dile getirdim.
"Yalnızca araştırmaya katılmak değil... Böyle bir çalışmanın içinde bulunmak istiyorum. Kitaplardan okuduğum şeyleri yerinde görmek, kaynaklarla karşılaştırmak, gerçekten neyin nasıl yaşandığını anlamak... Bilmiyorum, bana çok heyecan verici geliyor."
Babamın yüzündeki ifade yumuşadı.
"Anlıyorum kızım. Zaten bu işi sevdiğin belli."
"Seviyorum," dedim hiç düşünmeden.
"Öyleyse umarım istediğin gibi olur."
Annem elini uzatıp masanın üzerindeki peçeteyi bana verdi.
"Olacak, merak etme. Ama önce kahvaltını bitir. Heyecandan doğru düzgün bir şey yemiyorsun."
Tabağıma baktım.
"Yiyorum işte."
"Yemen gereken kadar yemiyorsun."
Babam başını iki yana salladı.
"Bu tartışmayı kazanamazsın. En iyisi dediğini yap."
"Sen neden hep annemin tarafındasın?"
"Evde huzur istiyorum."
Annem kahkaha attı. Ben de gülerek başımı eğdim.
Kahvaltının ardından masayı toplamaya yardım etmek istedim. Fakat annem elime aldığım tabağı hemen geri aldı.
"Sen git hazırlan. Geç kalacaksın."
"Anne, daha vaktim var."
"Vaktin var diye oyalanma. Sonra kapıdan koşarak çıkıyorsun."
"Bir kere oldu."
Babam hiç beklemeden araya girdi.
"Üç kere."
"Baba!"
"Ben sayıyorum."
Annem gülerek başını iki yana salladı.
"Tamam, hadi. Çantanı da kontrol et. Bir şey unutma."
Odama dönüp çantamı son kez gözden geçirdim. Defterim, kalemlerim, cüzdanım ve telefonum yerindeydi. Kitaplığımın önünden geçerken masanın üzerinde duran küçük not defterimi de çantama koydum. Araştırma çalışmasıyla ilgili daha önce aldığım notları yanımda bulundurmak istiyordum.
Kapıya yöneldiğimde annem koridorda belirdi.
"Yaren, bir dakika."
Dönüp baktım.
"Ne oldu?"
Yanıma gelip gömleğimin yakasını düzeltti. Aslında düzeltecek bir şey yoktu ama annemin böyle küçük alışkanlıkları vardı. Bazen saçımı düzeltir, bazen üzerimdeki kıyafetin omzunu çekiştirir, bazen de yalnızca yüzüme bakardı.
"Tamam," dedi sonunda. "Şimdi oldu."
"Zaten olmuştu."
"Sen öyle san."
Gülümsedim. Annem yanağıma küçük bir öpücük kondurdu.
"Güzel haberlerle gel."
"İnşallah."
Babam salondan seslendi:
"Haluk Hoca'ya selamımı söyle!"
Kapıya doğru yürürken başımı çevirip cevap verdim.
"Tanımıyor ki seni baba!"
"Olsun, selam söyle."
Annem gülerek salona baktı.
"Ahmet, adam senin kim olduğunu nereden bilecek?"
"Bir gün tanışırız. Belki sohbet ederiz."
"Allah korusun," dedim. "Siz ikiniz bir araya gelirseniz beni tamamen unutursunuz."
Babam kahkaha attı.
"Sen de o sırada çaylarımızı getirirsin."
"Hiç sanmıyorum."
Annem kapının yanında durup bana baktı.
"Telefonunu sessize alma. Öğle yemeğini de atlama."
"Tamam anne."
"Yaren?"
"Efendim?"
Bu kez sesi biraz daha alçaktı.
"Dikkatli ol."
Gülümsedim.
"Olurum."
Kapıdan çıkıp merdivenlere yöneldim. Birkaç basamak indikten sonra annemin kapıyı kapattığını duydum. Evden uzaklaşırken içeride kalan o tanıdık sesleri düşündüm. Annemin mutfakta dolaşmasını, babamın arada bir gazeteden başını kaldırıp konuşmaya katılmasını, ikisinin birbirlerine takılmalarını...
Bunların üzerinde uzun uzun durmadım.
O an için hepsi, her sabah olduğu gibi yeniden yaşanacağını düşündüğüm küçük ayrıntılardı.
Sokağa çıktığımda hava beklediğimden daha serindi. Hırkamın önünü kapatıp çantamın askısını omzuma yerleştirdim. Fatih'in sabah kalabalığı giderek artıyordu. Köşedeki fırının önünde birkaç kişi bekliyor, karşı kaldırımdaki dükkânlardan biri yeni açılıyordu. Biraz ileride yaşlı bir adam, gazete almak için büfenin önünde durmuştu.
İstanbul'un bu eski semtlerini seviyordum. Her sokağında başka bir dönemin izi, her köşesinde anlatılmayı bekleyen küçük bir hikâye varmış gibi gelirdi bana. Bazen üniversiteye giderken yolumu bilerek uzatır, daha önce fark etmediğim bir binanın cephesini inceler ya da eski bir çeşmenin önünde dururdum.
Belki de geçmişe duyduğum ilginin en güzel yanı buydu. Onu yalnızca kitapların içinde aramıyordum. Yaşadığım şehrin sokaklarında, eski yapıların duvarlarında, unutulmuş çeşmelerde ve insanların artık dikkat etmediği ayrıntılarda da bulabiliyordum.
Otobüs durağına doğru yürürken telefonum yeniden titredi. Kerem'den mesaj gelmişti.
Üniversiteye geliyor musun, yoksa heyecandan evde mi bayıldın?
Mesajı okuyunca kendi kendime güldüm.
Sen önce kendin zamanında gel de sonra benimle ilgilen.
Cevabı hemen geldi.
Ben zaten geldim. İdil'i bekliyorum.
Tabii. Başka kimi bekleyeceksin?
Bu kez cevap biraz gecikti.
Konuyu değiştirme. Gelince görüşürüz.
Telefonu çantama koydum. Kerem'in İdil'i beklediğini özellikle belirtmesine gülümsemiştim. İkisi de birbirlerine karşı ilgilerini sakladıklarını düşünüyordu ama çevrelerindeki herkes bunun farkındaydı. Birbirlerine laf yetiştirmeleri, gereksiz yere tartışmaları ve ardından hiçbir şey olmamış gibi yan yana durmaları artık alıştığımız bir hâle gelmişti.
Üniversiteye vardığımda kampüs her zamanki hareketliliğine kavuşmuştu. Merdivenlerden çıkan öğrenciler, ellerinde kahveleriyle arkadaşlarını arayanlar, derslerine yetişmeye çalışanlar... Birkaç tanıdık yüzle selamlaştıktan sonra fakültenin girişine yöneldim.
İdil'i ve Kerem'i bulmam uzun sürmedi.
İdil, binanın önündeki banklardan birine oturmuş, telefonuyla ilgileniyordu. Kerem ise hemen yanında ayakta durmuş, elindeki kahve bardağından bir yudum alıyordu. Beni fark eden ilk kişi Kerem oldu.
"Yaşıyor!"
İdil başını kaldırdı.
"Sonunda geldin."
Yanlarına yaklaştım.
"Günaydın size de."
Kerem kahvesini hafifçe kaldırdı.
"Günaydın. Bugün biraz geç kaldın."
Saatime baktım.
"Daha dersin başlamasına on dakika var."
"Benim için geç."
İdil gözlerini devirdi.
"Sen sabahın sekizinde buradaydın. Bütün günümüzü ona göre ayarlayamayız."
Kerem ona döndü.
"Ben seni bekliyorum ama."
"Ben de sana gel demedim."
"Gelmesem özlerdin."
İdil cevap vermek yerine bana baktı.
"Şunu susturabilir misin?"
Gülerek yanlarına oturdum.
"Ben karışmam. Kendi aranızda halledin."
Kerem memnun bir ifadeyle başını salladı.
"Bak, Yaren bile haklı olduğumu düşünüyor."
"Ben öyle bir şey söylemedim."
"Duyduğumu duydum."
İdil çantasını alıp ayağa kalktı.
"İkiniz de gerçekten çekilmezsiniz."
Ardından koluma girdi.
"Gel, içeri girelim. Haluk Hoca gelmiş olabilir."
Kerem de kahvesini bitirip peşimizden yürüdü.
"Bu kadar acele etmeyin. Seçileceksek zaten seçileceğiz."
İdil ona döndü.
"Senin bu rahatlığın beni ayrıca sinirlendiriyor."
"Rahat değilim."
"Hiç öyle görünmüyorsun."
Kerem omuz silkti.
"İçimde fırtınalar kopuyor, dışarıdan belli etmiyorum."
İdil'in yüzündeki ifadeyi görünce gülmemek için kendimi zor tuttum.
"Ders başlamadan önce birbirinizi yemeseniz?"
Üçümüz birlikte binaya girdik.
Sınıfa ulaştığımızda öğrencilerin çoğu yerini almıştı. Bazıları kendi aralarında araştırma çalışmasını konuşuyor, bazıları ise telefonlarına bakıyordu. İdil'le yan yana oturdum. Kerem de hemen arkamızdaki sıraya geçti.
Çantamı masanın üzerine bıraktım. Defterimi çıkardım ama sayfalarını açmak yerine bir süre sınıfı izledim.
Başvuran öğrencilerin çoğu oradaydı. Kimi arkadaşlarıyla konuşuyor, kimi sessizce hocanın gelmesini bekliyordu. Ben de parmaklarımı kalemimin üzerinde gezdirerek kapıya baktım.
İdil bana doğru eğildi.
"Sence kaç kişi alacak?"
"Beş ya da altı demişlerdi."
"Umarım üçümüz de seçiliriz."
"Ben de."
Arkamızdan Kerem'in sesi geldi.
"Üçümüz seçilmezsek ben itiraz edeceğim."
İdil dönüp baktı.
"Sen önce kendi başvurunun kabul edilmesini bekle."
"Benimkini kabul etmezlerse hocanın karşısına çıkarım."
"Ne diyeceksin?"
"Beni almazsanız araştırma eksik kalır, diyeceğim."
Başımı çevirip ona baktım.
"Bu kadar kendine güvenmen güzel."
"Teşekkür ederim."
"İltifat etmedim."
Kerem güldü. İdil de gülümsemesini gizlemeye çalışarak önüne döndü.
Tam o sırada sınıfın kapısı açıldı.
Prof. Dr. Haluk Yılmaz içeri girdiğinde konuşmalar yavaş yavaş kesildi. Elindeki dosyayı masaya bıraktı, gözlüğünü düzeltti ve sınıfa baktı.
"Günaydın arkadaşlar."
Hepimiz karşılık verdik.
Haluk Hoca birkaç saniye boyunca sınıfı süzdü. Ardından dosyasını açtı.
"Sanırım bugün hepinizin merak ettiği bir konuyla başlayacağız."
Sınıfta hafif bir kıpırdanma oldu.
İdil'in koluma dokunduğunu hissettim. Ona baktığımda yüzündeki heyecanı saklamaya çalıştığını gördüm. Ben de derin bir nefes aldım.
Haluk Hoca konuşmasını sürdürdü.
"Öncelikle başvuran bütün öğrencilerimize teşekkür ederim. Bu çalışmaya katılmak istemeniz bizim için memnuniyet verici. Ancak saha araştırması, yalnızca akademik başarıya ya da kaynak bilgisine dayanan bir çalışma değil. Birlikte hareket edebilmek, dikkatli gözlem yapmak, karşılaşılan güçlükler karşısında sorumluluk alabilmek de en az bunlar kadar önemli."
Kalemimi elime aldım.
"Bu nedenle seçim yaparken yalnızca not ortalamalarınızı değil, daha önceki çalışmalarınızı, araştırmaya yaklaşımınızı ve ekip içindeki uyumunuzu da değerlendirdik."
Bir an durdu. Dosyasındaki sayfayı çevirdi.
"Şimdi ekipte yer alacak öğrencileri açıklayacağım."
Kalbimin atışlarını daha belirgin hissetmeye başladım.
Haluk Hoca ilk ismi söylediğinde sınıfın ön tarafında oturan bir öğrenci doğruldu. Ardından ikinci isim geldi. Üçüncü isim...
Her isimle birlikte içimdeki heyecan biraz daha arttı.
İdil'in parmakları kolumun üzerinde hafifçe sıkıldı.
Sonra kendi adını duydum.
"İdil Aydın."
İdil bir an bana baktı. Gözleri büyümüştü.
"Ben..."
Gülümseyerek başımı salladım.
"Evet, sensin."
Ardından Haluk Hoca'nın sesi yeniden duyuldu.
"Kerem Arslan."
Arkamızdan bir sandalye sesi geldi.
Kerem hafifçe öne eğildi.
"Güzel," diye fısıldadı.
İdil dönüp ona baktı.
"Sus, daha bitmedi."
Kerem gülümseyerek arkasına yaslandı.
Ben ise hâlâ kendi adımı bekliyordum.
Birkaç isim daha açıklandı. Haluk Hoca dosyaya göz attı, sonra başını kaldırdı. O kısa sessizlikte sınıftaki herkesin nefesini tuttuğunu düşündüm.
"Yaren Keskin."
Bir an, adımı gerçekten duyup duymadığımdan emin olamadım.
İdil kolumu bu kez daha sıkı tuttu.
"Yaren!"
Gözlerimi kırpıştırıp ona döndüm. Yüzümde istemsizce bir gülümseme belirdi.
"Seçildin," diye fısıldadı.
Arkamdan Kerem'in sesi geldi.
"Üçte üç. Güzel başladık."
Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım.
Haluk Hoca isimleri açıklamaya devam etti. Sonunda dosyasını kapattı ve seçilen öğrencilerin biraz daha kalmasını istedi.
Ders bitiminde diğer öğrenciler sınıftan çıkarken biz yerimizde kaldık. İdil hâlâ heyecanlıydı. Kerem ise sanki bütün bunları önceden biliyormuş gibi rahat görünüyordu.
Haluk Hoca masanın önüne geçip bize baktı.
"Öncelikle tebrik ederim. Hepinizin bu çalışmanın sorumluluğunu taşıyabileceğine inanıyorum. Ancak başlamadan önce bazı hususları açıklığa kavuşturmamız gerekiyor."
Defterimi açtım.
"Çalışmamız on beş gün sürecek. Önümüzdeki hafta hazırlıklarımızı tamamlayacağız. Ulaşım ve konaklama düzenlemeleri üniversite tarafından yapılacak. Bölgeye vardığımızda ise çalışmalarımızı küçük gruplar hâlinde sürdüreceğiz."
Anlattıklarını dikkatle not ettim. Araştırmanın kapsamından, inceleyeceğimiz tarihî alanlardan ve kaynakların değerlendirilmesinden söz etti. Haluk Hoca'nın anlatımında her zamanki titizliği vardı. Bir konuyu açıklarken ayrıntıları atlamaz, fakat gereksiz yere de uzatmazdı.
Sonunda dosyasını kapattı.
"Bu çalışmada sizden beklediğim en önemli şey merakınızı kaybetmemeniz. Bir tarihî yapının önünde durduğunuzda yalnızca ne zaman yapıldığına bakmayın. Neden orada bulunduğunu, kimler tarafından kullanıldığını, zaman içinde nasıl değiştiğini de düşünün. Bazen bir kitabın sayfalarında bulamadığınız cevabı, bir taşın üzerinde ya da bir yerleşimin konumunda bulabilirsiniz."
Bu sözler dikkatimi çekmişti. Defterime son bir not daha düştüm.
Haluk Hoca hepimize tek tek baktı.
"Önümüzdeki günlerde ayrıntılı bir toplantı yapacağız. Şimdilik hazırlıklarınızı tamamlayın. Herhangi bir sorunuz olursa bana ulaşabilirsiniz."
Başımızı salladık. Sınıftan çıktığımızda İdil derin bir nefes aldı.
"Gerçekten seçildik."
"Evet," dedim. "Seçildik."
"Ben hâlâ inanamıyorum."
Kerem ellerini cebine sokarak yanımıza geldi.
"Ben inanıyordum."
İdil ona baktı.
"Sen zaten her şeye inanıyorsun."
"Hayır. Kendime inanıyorum."
"Bunu fark etmemek mümkün değil."
Gülerek merdivenlere yöneldik. İçimde sabahki heyecandan farklı bir duygu vardı artık. Beklediğim haber gelmişti. Üstelik yalnızca ben değil, en yakın iki arkadaşım da aynı ekibin içindeydi.
Bir süre daha koridorda dolaşıp araştırmanın ayrıntıları hakkında konuştuk. İdil şimdiden neler götürmesi gerektiğini düşünmeye başlamıştı. Kerem ise daha yola çıkmadan orada başımıza gelecekleri tahmin etmeye çalışıyordu. Benim aklımda ise bambaşka şeyler vardı.
On beş gün.
On beş gün boyunca İstanbul'dan uzakta olacaktık. Alıştığım sokaklardan, evimden, annemin sabahları mutfakta çıkardığı seslerden ve babamla yaptığım uzun sohbetlerden ayrı kalacaktım. Ama aynı zamanda uzun zamandır okumakla yetindiğim bir dönemi, bu kez başka bir gözle inceleme fırsatı bulacaktım.
Bunun nasıl bir duygu olacağını henüz bilmiyordum.
Yalnızca çok istediğim bir şeyin nihayet gerçekleşmeye başladığını hissediyordum.
O gün eve dönerken anneme müjdeyi vermek için sabırsızlanacaktım. Babamla araştırmanın ayrıntılarını konuşacak, İdil'le yolculuk hazırlıkları hakkında mesajlaşacak, Kerem'in her zamanki şakalarına gülecektim.
Her şey olması gerektiği gibiydi.
Henüz bilmiyordum ki insanın hayatı, bazen en sıradan görünen günlerde, kendisine haber verilmeden değişmeye başlardı.
Ve bazen geçmiş, yalnızca hatırlanan bir şey olmaktan çıkıp insanın karşısına çıkardı.
Benim için de öyle olacaktı.
Öncelikle hepinize kocaman merhabalar! ♡
Küçük bir not düşmek istiyorum. Bu, yayımladığım ilk kitabım ve henüz yolun çok başındayım. Dolayısıyla zaman zaman yazım yanlışlarıyla, anlatım bozukluklarıyla ya da gözümden kaçan küçük hatalarla karşılaşabilirsiniz. Elimden geldiğince bölümlerimi kontrol etmeye ve sizlere en güzel hâliyle sunmaya çalışıyorum. Yine de gözümden kaçan şeyler olursa şimdiden affınıza sığınıyorum. Umarım beni mazur görürsünüz. ♡
Bir de sizden küçücük bir ricam olacak... Her bölüm için gerçekten emek veriyor, üzerinde uzun uzun düşünüyor ve elimden geldiğince en güzel hâline getirmeye çalışıyorum. Eğer bölüm hoşunuza gittiyse, sonundaki yıldız kısmına dokunarak bana destek olursanız gerçekten çok mutlu olurum.
O küçücük yıldız, benim için sandığınızdan çok daha büyük bir motivasyon kaynağı. Yazmaya devam etmem için bana güzel bir teşvik oluyor.
İyi ki buradasınız, iyi ki hikâyelerime ortak oluyorsunuz. Şimdiden okuyan, oy veren, yorum yapan herkese kocaman teşekkürler!
Sevgiyle... ♡
Bölüm etkileşimi
