SIRADAN BİR CİNAYET

Kadıköy’ün ara sokaklarından birinde sabah saatlerinde çıkan çöp kamyonu, sokağın köşesine yanaşırken kaldırım kenarında bir adamın hareketsiz yattığını fark etti.
Hemen 112 ve polis arandı. Kısa sürede olay yerine gelen ekipler, cesedin kimliğini belirledi: Uğur Demirci 42 yaşında, muhasebeci.

Ölüm şekli dikkat çekiciydi. Başından tek kurşunla vurulmuştu. Cüzdanı, telefonu, kimliği yanındaydı. Her şey yerli yerindeydi ama bir şey eksikti: Neden?.
Cinayet görünürde hiçbir neden barındırmıyordu.

Başkomiser Baran geceyi evraklarla geçirmişti. Gelen çağrıyla birlikte olay yerine intikal etti. Yanında her zamanki gibi ekibi vardı: Komiser Hira Komiser Yardımcısı Cem ve Adli Tıp Uzmanı Dr. Mahir . Mahir, cinayet mahallerinde alışıldık bir simaydı; sert yüz hatlarının ardında tuhaf bir mizah anlayışı ve ölümle içli dışlı olmanın verdiği donukluk vardı.Her zaman yüz şekli aynıydı bir kere gülse yüzünün şeklini hayal etmek bile zordu.5 yıldır birlikte çalıştığı çalışma arkadasları bile güldüğüe şahit olmamıştı.

Baran, sokağa adımını attığında sabahın o kendine has serinliği henüz dağılmamıştı. Etrafta polis şeritleri, uyanmaya çalışan mahalleli ve görev başındaki ekip vardı. Cesedin üstü ince bir brandayla örtülmüş, olay yeri inceleme çoktan başlamıştı.

“Ne var elimizde?” diye sordu Baran, başını hafifçe eğip Mahir’e yaklaşarak.

Mahir eğildi, cesedin başındaki ekipten uzaklaşarak konuşmaya başladı.
“Tek kurşun. Alnın ortasından girmiş, arkadan çıkmamış. Yakın mesafe. Tabanca 9 mm. Katil ya çok sakin biri ya da çok profesyonel.”

Baran gözlerini kısıp sokağın iki ucuna baktı.
“Görüntüleme var mı? Güvenlik kamerası, araç içi kamera?”

Komiser Hira araya girdi.
“Sağ köşedeki marketin dış kamerası bu alanı kısmen görüyor. Görüntüler şu an inceleniyor. Ancak gece 2 ile 5 arası sokak neredeyse ölü gibi. Şu an için şüpheli bir hareket tespit edilemedi.”

Baran, cesede yaklaştı. Uğur Demirci'nin yüzü donmuş bir şaşkınlıkla yukarı bakıyordu.
“Cinayet ani olmuş,” dedi Baran, daha çok kendisiyle konuşur gibi. “Ölmeden önce hiçbir direnç göstermemiş. Belki tanıdığı biri... belki de sessizce yaklaşan biri.”Belki de en güvendiği, en sevdiği
Şindiye kadar çözdüğü bir çok cinayetin katili hep en güvendiği,ya da en sevdiği kişiler olmuştu. Kendi kendine düşüncelere dalmışken uğultulu bir sesle kendine geldi

Cem, not defterine bir şeyler yazdıktan sonra konuştu:
“Eşiyle iletişime geçildi. Evde değilmiş, geceyi annesinde geçirmiş. İlk ifadesine göre Tuncay gece saatlerinde evden dışarı çıkmış. Nereye gittiğini söylememiş.”Eşi bir çok sorunun cevabını sessizlikle geçiştirdi diye eklemiş

Baran, bir adım geri çekilip sessizce derin bir nefes aldı. Şehir uyanmaya başlıyordu ama bu sokak o sabah başka bir gerçekle yüzleşiyordu: Nedensiz bir ölüm, sessiz bir kurşun, ve ardında sadece sorular bırakmış bir adam. Soruların cevaplarını bulmamızı bekleyenler gerçekleri kabul etmemek için ısrar ediyor. Sadece cevaplar bir tozlu rafta çürüyüp gitmiş olacak. Dosya kapandı sözüyle

“O zaman biz de uyanalım,” dedi Baran. “Uğur Demirci’nin hayatını baştan sona inceleyin. Rutinini, borçlarını, düşmanlarını. Bu kadar düzenli bir hayatın içinde bu kadar düzensiz bir ölüm varsa... ya bir şey çok yanlış gitmiştir, ya da her şey baştan beri yalandır.”
Herkes kendi gorevinin başına dönsün. Acil bir şekilde bilgileri paylaşın

Uğur Demirci'nin hayatı, ilk bakışta sıradan görünüyordu: 42 yaşında, evli, çocuksuz, muhasebecilik yapan sessiz bir adam. Ama Baran’ın deneyimi ona bir şey öğretiyorsa, o da cinayetlerin asla sıradan hayatlarda sıradan nedenlerle işlenmediğiydi.

Olay yerinden sonra ekip, Tuncay’ın ofisine gitti. Kadıköy’de, eski bir apartmanın ikinci katında bulunan muhasebe bürosu küçük ama düzenliydi. Masasında bir ajanda, bilgisayar, birkaç müşteri dosyası…

Baran, masanın çekmecesini açarken Hira odanın bir köşesindeki duvar takvimine göz gezdirdi.
“Burada her şey tarih tarih not alınmış... ama bazı günlerde hiçbir iş yazılmamış. Özellikle ayın 5’i, 11’i ve 22’si.”

“Gizli randevular olabilir,” dedi Baran. “Ya da bu işin görünen kısmı. Gizli kısmı nerede?”

Cem, bilgisayarın kilidini kırmak için teknik ekipten destek aldı. Bilgisayarda muhasebe kayıtlarının yanında, “Yedek” adlı gizli bir klasör bulundu. İçinde, bir dizi Excel dosyası ve notlar vardı. Hepsi şifreliydi. Ancak bir dosya şifresizdi ve dikkat çekiciydi: “Kayıp Bakiye” başlıklı bir belge.

Baran satırları inceledi.
“Ugur, belli ki bir firmada eksik çıkan bir paranın izini sürmüş. Ama bu kayıtlar müşteri listesinde görünmüyor. Demek ki ya özel bir iş almış… ya da tehdit edilmiş.”

Hira bir başka dosyayı gösterdi.
“Burada ‘M.A.’ baş harfli biriyle sık görüşme notları var. Tarihler cinayetten önceki günlere denk geliyor. Son görüşme: cinayetten iki gün önce.”

“Kim bu M.A.?” dedi Cem.

Baran düşünceli bir şekilde başını salladı.
“Bu işte iki seçenek var: Ya Uğur kirli bir para işine bulaştı ve sessizce ortadan kaldırıldı… ya da yanlış insanlara yanlış sorular sormaya başladı

Araştırma ekibi, Uğur Demirci'nin müşteri kayıtlarını detaylıca tararken sonunda M.A. harfleriyle eşleşen bir isim buldu: Mehmet Aksoy. 37 yaşında, Kadıköy’de bir restoran zincirinin sahibi. İlk bakışta tertemiz bir sicili vardı. Ancak Baran işin kokusunu almıştı.

“Bu kadar para trafiği olan biri muhasebecisine ne kadar güvenirdi?” diye mırıldandı Baran. “Ya da daha doğrusu... ona neyi emanet etti?”

Mehmet Aksoy sorguya alındı. Soğukkanlıydı.

“Ugur Demirci muhasebemizi tutuyordu, evet,” dedi. “Ama yaklaşık iki ay önce yollarımızı ayırdık. Gerekçe olarak fazla sorgulayıcı olduğunu söyledi.
Bu yüzden başka biriyle çalışmaya başladım.”

Baran gözlerini onun gözlerinden ayırmadan sordu:
“Son görüşmenizde ne konuştunuz?”

Mehmet’in gözlerinde kısa bir tereddüt belirdi.
“Küçük bir yanlış anlama olmuştu. Bazı rakamlar üst üste binmişti. Onu düzeltmek için uğramıştım. Hepsi bu.”

Baran, dosyadan çıkan bir belgeyi gösterdi.
“Peki ya bu belge? Tuncay sizin şirketinizden kaybolan bir kalemi izliyordu. Üstelik kendi dosyalarında değil, şifreli bir klasörde.”

Mehmet’in sesi ilk kez çatladı:
“Benim bundan haberim yok. Gerçekten.”

Baran ayağa kalktı, cebinden sigara paketini çıkardı ama yakmadı.
“Bazen insanlar yalan söylemez Mehmet Bey… sadece gerçeği saklar.”

Cinayet mahalline geri dönüldüğünde Baran’ın aklına takılan bir ayrıntı vardı. Sokağın başındaki seyyar çaycı sabahın erken saatlerinde oradaydı. İlk gün ifade vermemişti.Konusulmak için bekletiliyordu
Konuşmak için Baran elinde iki çay bardagiyla satıcının yanına gitti. Beklemekten sıkılmış olduğunu fark etti.

Seyyar çaycı, yaşlı bir adamdı. “Ben hep sabah beş gibi çıkarım evden,” dedi. “O sabah da erkendim. Birini gördüm evet… ama polis gelince korktum, karışmak istemedim.”

“Kimi gördünüz?” diye sordu Baran.

“Uzun boylu, siyah montlu bir adam. Sokakta dikiliyordu. Saat dört buçuk falandı. Sonra hızlıca uzaklaştı. Yüzünü göremedim ama ayakkabıları dikkatimi çekti... parlaktı, sanki hiç giyilmemiş gibiydi.”O kadar güzel bir ayakkabının altı çamur olduğunu fark ettim dedi.
Yağmur yağmamıştı o hafta çamur izlerini labaratuvar a gönderildiğini biliyordu.

Baran bir şeyin yerli yerine oturduğunu hissetti. Katil profesyoneldi, ama detayları unutmamış değildi. Sadece birini tehdit etmemişti… belki Uğur’dan çok daha fazlasını susturmak istemişti.