Bölümler 1Şu an: birinci bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Önsöz
Bu senin öldüğün gündü, benim ateşböceğim.
Elinizde tuttuğunuz bu sayfalar, sadece kurgusal bir karakterin kayboluşunu değil; bir ruhun parçalanışını ve o parçaların gri bir gökyüzü altında yeniden birleşmesini anlatıyor..
Hepimiz hayatın bir noktasında adaleti sorgularız. Bir ışığın neden bu kadar erken söndüğünü, neden bazı yıldızların gökyüzünden bu kadar çabuk kaydığını anlamaya çalışırız.
Bu hikaye boyunca kendinize şu soruyu soracaksınız: Birini gerçekten kurtarmak için kendimizden ne kadar vazgeçebiliriz? Ali, bir elbiseye sarılamayacak kadar sonsuz, bir veda cümlesine sığmayacak kadar derindi. Onun kayboluşu, aslında hepimizin içindeki o masumiyetin kayboluşudur. Temmuzun dördünde, yıldızlarla süslenmiş o karanlık gökyüzüne bakarken, siz de kendi ateşböceklerinizi hatırlayacaksınız. ( Sufjan Stevens - Fourth Of July şarkısından esinlenilmiştir.)
"Hayatını yaşamalıydın, sonuna kadar. Fakat senin için bir son vardı. Ve bu sonda yapayalnızdın."
Hikâyeye dair düşüncelerini paylaşmak veya bu evrenin diğer parçalarına göz atmak istersen, bana aşağıdaki platformlardan ulaşabilirsin:
Wattpad: @ellisfathom
Kitappad: @emmabrokstone
Instagram: @ezgisudemir_
TikTok & YouTube: @suyunusss
Hazırsanız başlıyoruz... 3,2,1!
Bu senin öldüğün gündü, benim ateşböceğim. O gün gökyüzü griydi, ama içimde senin yokluğunun karanlığı, bulutları bile aşan bir ağırlık yaratıyordu. Seni yeniden diriltmek için gökyüzü olabilir miydim? Temmuzun dördünde, yıldızlarla süslenmiş karanlık bir gökyüzü gibi seni tekrar yaşatabilir miydim? Hepimiz öleceğiz, bu bir gerçek. Ama senin gibi bir ışığın sönmesi, dünyanın adaletini sorgulatıyor
Terk ettiğim için üzgünüm. Bunu senin iyiliğin için yaptığımı düşündüm. Ama hiçbir zaman doğru hissettirmedi. Sen benim küçük Versay'ımdın, parlayan yıldızım.
Hastaneye gittiğimde sordular: "Ceset atılsın mı?" Bu sorunun ağırlığı altında ezildim. "Hoşça kal," diyemedim sana, gökyüzümdeki yıldızım. Ne kadar tuhaf bir düşünceydi bu; seni bir elbiseye sarma, seni kucaklama ihtimali. Hayatını yaşamalıydın, sonuna kadar. Ama senin için artık bir son vardı.
Bu senin öldüğün gündü, benim ateşböceğim. O gün gökyüzü griydi, ama içimde senin yokluğunun karanlığı, bulutları bile aşan bir ağırlık yaratıyordu. Seni yeniden diriltmek için gökyüzü olabilir miydim? Temmuzun dördünde, yıldızlarla süslenmiş karanlık bir gökyüzü gibi seni tekrar yaşatabilir miydim? Hepimiz öleceğiz, bu bir gerçek. Ama senin gibi bir ışığın sönmesi, dünyanın adaletini sorgulatıyor
Terk ettiğim için üzgünüm. Bunu senin iyiliğin için yaptığımı düşündüm. Ama hiçbir zaman doğru hissettirmedi. Sen benim küçük Versay'ımdın, parlayan yıldızım.
Hastaneye gittiğimde sordular: "Ceset atılsın mı?" Bu sorunun ağırlığı altında ezildim. "Hoşça kal," diyemedim sana, gökyüzümdeki yıldızım. Ne kadar tuhaf bir düşünceydi bu; seni bir elbiseye sarma, seni kucaklama ihtimali. Hayatını yaşamalıydın, sonuna kadar. Ama senin için artık bir son vardı.
Kapşonumu yavaşça sırtıma indirdim ve yağmurun soğuk şokuyla yüzleştim. Gözyaşlarımın varlığı önemsizleşmişti; gökten düşen damlalar, kalbimdeki fırtınanın dışa vurumu gibiydi. Her bir damla, içimdeki kaosu toprağa taşıyan bir elçiydi. Bu anlarda, evren benimle aynı dili konuşuyor, benimle birlikte yas tutuyordu. Ama ne fayda, o geri gelmeyecekti…
Kulaklığımda Sufjan Stevens'ın "Fourth of July" parçasının melankolik notaları, yağmurun gürültüsüyle kusursuz bir uyum içindeydi. Her nota, gökyüzündeki bulutlarla ve içimdeki karmaşa ile aynı anda titreşiyor, ruhumu sonsuz bir huzur ve hüzün arasında sallıyordu. Zaman durmuştu; ben, müzik ve sağanak yağış, birbirine karışan tek bir varlıktık.
Yağmur, şiddetini kaybetmeye başladığında, içimdeki yük hafiflemiş gibiydi. Tam o noktada, gri gökyüzü yırtıldı ve soluk bir gökkuşağı belirdi. Bu, hayatın her zaman zorluğun ardından bir güzellik sunduğuna dair büyümüş yanımdaki çocuğa verilmiş bir söz gibiydi. Yanıma baktım. Sanki orada çocukluğum varmışçasına: “görüyor musun. Her zorluğun ardında bir mucize vardır,” dedim. Bir elim havadaydı.
Hemen ardından bir ses duydum. Islak bir fısıltı gibi, Bilge yağmurun altında koşarak bana yaklaştıve sarıldı. Sarılışı o kadar ani ve sıcaktı ki, zihnimi saran boşluğu bir anlığına delebildi. Onun kolları arasında, tüm bu karmaşanın ortasında, tek bir soru kaldı: “Ben kimdim?”
Gözlerimi kapattım ve içimden yükselen sesi Bilge'ye değil, doğrudan kendime fısıldadım:
"Hayatımdaki herkesi kaybettim. Kime dönsem, ellerim boş kalıyor. Peki, en çok kendimi mi kaybettim?"
Bu düşünce, bir tokat gibi zihnime çarptı. Bilge'ye daha sıkı sarıldım. Yağmur üzerimize hafifçe yağmaya devam ediyor, bir vedadan çok yeniden doğuşun habercisi gibi ruhumuzu yıkıyordu.
Bilge, içimdeki sessizliği hissetmiş gibi bir adım geri çekildi ve gözlerini hafifçe kıstı. "Sen de aynı şeyi hissediyorsun, değil mi?" diye fısıldadı. "Hayatındaki herkesi kaybettiğini... Ama ya kendini?"
Bir an duraksadı, sonra sesi yumuşadı ama taşıdığı kesinlik azalmadı. "Biliyorum, anneni, anneanneni özlüyorsun. Onların yokluğunun bıraktığı boşluk seni tüketiyor, Ali. Kendini güçlü tutmaya çalışıyorsun, ama içindeki fırtınayı hissediyorum. Bu yüzden mi herkesle arana mesafe koyuyorsun? Korkuyorsun, değil mi? Tekrar kaybetmekten."
Sözleri, zihnimde dolanan ama benim bile dile getiremediğim tüm düşüncelerin yankısıydı. Sanki içimi okumuş, tüm savunma mekanizmalarımı çıplak bırakmıştı. Bu anlayış hem bir rahatlama hem de üzerimde bir ağırlık hissettirdi. Boynumu eğdim, boğazımda bir yumru oluştu. Gözlerim tekrar dolarken, sadece "Evet..." diyebildim fısıldarcasına.
Bilge'nin varlığı beni bir yandan zorluyor, diğer yandan sakinleştiriyordu. Onunla konuşmak, kendi içimde yüzleşmekten kaçtığım gerçeklere bakmamı sağlıyordu.
Aramızdaki sessizlik uzadı, sadece yağmurun yavaşlayan sesi duyuluyordu. İçimde bir ses, onun yanımda olmasının ne kadar değerli olduğunu tekrar tekrar hatırlatıyordu. Nihayet, bu duygusal yoğunluğu bir nebze dağıtmak istercesine sordum: "Günün nasıl geçti?"
Bu sıradan sorunun ardında, ilk defa gerçek bir merak ve huzurlu bir ton vardı. Artık sadece konuşmayı başlatmak için sormuyordum; gerçekten onun nasıl olduğunu anlamak istiyordum.
Bilge durdu, bir an gözlerini uzaklara dikti. Gökyüzü griydi, hava kararmıştı; ama onun içindeki ışık, bir anlam arıyor gibiydi. Yüzüne yayılan ifade, bir şeylerin değiştiğini ele veriyordu.
"Bilmiyorum, Ali," dedi sonunda düşünceli bir ifadeyle. "Bazı günler sadece geçer, bir iz bırakmadan. Ama bugün... Sanırım bir şeyler değişti. Kendimi biraz daha tanıdım. Ve fark ettim ki, her şey o kadar belirsizken bile birinin yanında olabilmek, herşeye değermiş gibi hissettiriyor."
Bir an durdum, düşüncelerin ağırlığını ve yağmurun serinliğini hissederek gözlerimi sımsıkı kapadım. "Yağmurdan sonra gökkuşağını beklemek gibi bir şey bu," diye ekledim, kendi kendime mırıldanarak.
Bilge yavaşça gülümsedi. Bu gülüş, hüzünle karışmış bir kabulleniş taşıyordu. "Belki de," dedi. "Ama bazen, gökkuşağını görmeyi hak etmeden önce fırtınayı olduğu gibi kabul etmek gerekiyor."
Onun bu derin tınısı üzerine dikkatim dağıldı. Kendisinden çok beni teselli etmeye çalışıyor gibiydi. Ona biraz daha yaklaştım, gözlerinin içine bakarak içtenlikle sordum: "Bilge, böyle söylüyorsan... Yoksa sınavın mı kötü geçti?"
Beklenmedik sorunun ağırlığıyla hafifçe irkildi. Gözlerini kaçırmaya çalıştı, ama sonunda omuzları düştü ve itiraf etti: "Evet, kötü geçti. Elimden geleni yaptığımı düşünmüştüm, ama sonuç hayal kırıklığı oldu. Bütün gün bunu düşündüm. Belki de yenilgileri de kucaklamamız gerekiyor... Ama yine de, şuan burada olmak, yağmurun altında... Her şeyi bir nebze daha katlanılır kılıyor."
Sözlerini işitmek içimde farklı bir sıcaklık oluşturdu. İlk kez, kendi acılarımla boğuşmaktan çıkıp, onun yüküne odaklanmıştım. Hafifçe gülümseyerek başımı salladım. "Önemli olan burada olmak," dedim sadece.
Bilge'nin sözleri zihnimde yankılanırken, içimde bir şeyler netleşmeye başladı. Uzun zamandır hissettiğim o kaybolmuşluk hissi, aslında bir yanılsamaydı. Hayat, sadece var olmaya devam etme sınavından ibaretti ve her başarısızlık, bir son değil, yeni bir başlangıçtı. İşte bu farkındalıkla, yanaklarıma vuran son yağmur damlalarının altında, artık kayıp bir yankı değil, yolunu bulmaya kararlı biri olarak devam etmeye karar verdim.
Tam bu yeni düşüncelerle kendi içimde yüzleşirken, Bilge'nin şaşkın sesi beni anın dışına çekti. "Aaa, sen bugün şairlik turnuvasındaydın, değil mi?" dedi, sesindeki tatlı neşe duygusal bir yumuşaklığın ardına gizlenmişti. "Nasıl geçti bakalım?" diye ekledi, göz kırparak merakla gülümsedi. Ardından, her zamanki zarafetiyle beni gafil avladı: "Benim sevgilim kesin kazanmıştır. Tıpkı benim kalbimi kazandığı gibi."
Sözleriyle gözlerime yayılan sıcak bir gülümsemeyi engelleyemedim. Bilge'nin gözlerindeki ışıltıya daldım. O an, aramızdaki tüm mesafeler onun bu cüretkâr sözleriyle erimiş gibiydi. Şaka yapıyor gibi görünse de, onun her kelimesinde bir şairin aradığı ritim ve anlam saklıydı. Bu sözler, benim için her turnuva ödülünden daha derin bir anlam taşıyordu.
Bir an durdum, hafifçe gülümsedim ve başımı eğdim. "Bilmiyorum," dedim, sesim yumuşak ama içimde taşıdığım tüm duyguları yansıtan bir derinlikteydi. "Belki de... Senin kalbini kazanmak, kazanılması en zor ödüldü." Gözlerimde beliren parıltıyla devam ettim: "Ama şairlik turnuvası..." sesimde hafif bir neşe vardı. "Günün sonunda, kazandığım tek şey belki de senin bu sözlerin oldu."
Bilge'nin yüzünde beliren o ifade beni iyice düşündürdü. Bir adım daha yaklaştı; gözlerinde şüphe ve güven arasında ince bir çizgi vardı. "Hadi bakalım, şair," dedi, meydan okuyucu bir sıcaklıkla. "Beni yine şaşırtmayı başarırsan, ödülüne bir ödül daha eklenir."
Onun bu sözleri, dudaklarımda beliren gülümsemeyi zor tutar hale getirdi. Gözlerindeki ışığa karşılık vererek konuştum: "Bu turnuvanın kazananı, seninle olabilmek," dedim, sözlerimin taşıdığı anlamın gücünü hissederek. "Ama gerçek kazanan benim. Çünkü sonunda kalbini kazandım; bu, en değerli ödül."
Bilge'nin gözlerinde beliren sıcak gülümseme, o an dünyadaki her şeyden daha parlaktı. Koyu kahve gözlerinin derinliğinde kaybolurken, kıvırcık kumral saçları hafifçe yüzüne döküldü. Rüzgâr, üzerindeki kazağı daha zarif gösteriyordu. "İyi bir şair oldun, sevgilimm," dedi. Sesindeki güven ve yumuşaklık içimde bir sıcaklık dalgası yarattı. Kendi kıvırcık siyah saçlarım rüzgarla savrulurken montuma biraz daha sıkı sarıldım.
Onun yanında yürürken dünyanın geri kalanı yavaşça küçülüyor gibiydi. Kumda bıraktığımız ayak izleri silinip giderken, denizden gelen keskin tuzlu koku ve dalgaların ritmik sesi, bu anı tarifsiz bir huzura dönüştürdü. Denizin hemen kıyısına vardığımızda durduk. Dalgalar bize sakin bir şarkı mırıldanırken, o anki sessizliği paylaştık.
Ona doğru hafifçe döndüm ve titrek ama kararlı bir bakışla söyledim: "Sana bir sürprizim var. Ama daha zamanı değil." Parmaklarım onun eline uzanırken, parmakları nazikçe benimkilerin arasına kenetlendi. Bu basit dokunuş, bu geceyi sonsuza dek hatırlanacak kadar özel kıldı.
Bilge, söylediğim sözlerin ağırlığını hissetmiş gibi bir an donakaldı. Gözlerini gözlerime dikti; merak, ifadesini ele veriyordu. "Zamanı değil mi?" dedi, tatlı bir gülümseme eşliğinde. Ancak sesindeki o anlam arayışı açıktı. "Beni merakta bırakıyorsun, Ali." Bu onun ciddi olduğu anlarda ve endişelendiği anlarda kullandığı cümlesiydi.
O an, gözlerimde saklanan ışıkla ona baktım. Bu gecenin sihri, yağmurun ardından gelen huzurlu bir gökyüzü gibiydi; tıpkı onunla paylaştığım her şey gibi.
Denizin hafif uğultusu arasında biraz daha yaklaştım ve Bilgeye doğru eğilerek kulağına fısıldadım: "Bazen, en güzel şeyler en doğru zamanda ortaya çıkar. Ve seninle olmak, o anın gelmesini beklemek gibi bir şey."
Bilge ellerini nazikçe benim ellerimin içine yerleştirdi ve gözlerini bir an kapadı. "Seninle olmak," diye fısıldadı, sesi benim kelimelerimin yumuşak bir yankısı gibiydi, "o zamanın ta kendisi gibi bir şey, sevgilimm."
Bu sözler, içimdeki huzurun üzerine bir dinginlik ekledi. Bir süre ikimiz de sustuk. Dalgaların sesi etrafımızı sardı. Bilge'nin ellerini nazikçe sıktım; bu sırada kalbinin hızlanışını hissettim. Sessizlik ve huzurlu bir an, o kadar doluydu ki, zamanın nasıl geçtiğini unuttuk.
Bilge'nin sesi bu dinginliği kırdı. "Sürprizin ne olduğunu gerçekten öğrenmek istiyorum," dedi, ama bu kez sesinde yalnızca merak değil, sana güvendiğini gösteren bir teslimiyet vardı.
Ona yalnızca hafifçe gülümsedim. Bu gülümseme, Bilge'nin içindeki merakı yatıştırmaktan çok, yeni sorular uyandırıyordu. "Bütün zamanlar bir anda gelir," dedim. "Ve o an, bizim zamanımız olacak."
Bu konuşma, beni düşüncelerimin arasında bir yolculuğa çıkardı. Bir şef olarak iş yerimdeki o uzun, yorucu saatler artık çok uzaktaydı. Bilge'nin yanında olmak, tüm o profesyonel karmaşanın dışında kalan tek huzur noktasıydı; hayatımın tek gerçek anı.
Ama bu huzur, cebimdeki telefonun acımasız titreşimiyle kesildi.
Elimi cebime uzatırken bir an duraksadım. Ekranında babamın adını gördüğümde nefesim kesildi. Huzur aniden yerini içime çöken soğuk bir karışıklığa bıraktı. Babamın adı, geçmişin soğuk gölgelerini ve kötü hatıralarını hemen yanı başıma getirdi. Bir an telefonu sessize almayı düşündüm; ondan gelen her arama, geçmişin tüm ağırlığını omuzlarıma yüklüyordu. Ancak içimde bir şey, bu aramayı savuşturmak yerine yüzleşmem gerektiğini söylüyordu. İstemeye istemeye de olsa telefonu açtım.
"Ali," dedi babam. Sesi telefonda soğuk ve keskin bir yankı gibiydi. "Ne zaman geliyon? Bu kadar iş mi olur? Senin işine de çalışma saatine de… Hay ben. Çalışma hayatını büyütmeye çalıştıkça hayattan uzaklaşıyorsun."
Bu cümleler, içimdeki dengeleri alt üst etti. Babam yine içmişti ve bana sataşıyordu. Annemi on yaşındayken kaybettiğimden beri aramızda gerçek bir sevgi bağı hiç oluşmamıştı; ilişkimiz yalnızca zorunluluklardan ibaretti. Onun küçümseyici tavrı, içimde on sekiz yaşındayken anneannemi de kaybettiğim günden beri biriken yalnızlık öfkesini körüklüyordu.
Derin bir nefes aldım ve sesimin olabildiğince nötr çıkmasına çalıştım. "Baba, işlerim var. Geri dönmek zorundayım. Sonra konuşuruz," dedim. Sesimdeki belirsizlik, daha fazla konuşmak istemediğimin itirafıydı.
Babam bir süre sustu. Bu kısa sessizlik, içime bir huzursuzluk tohumu daha ekti. Nihayet konuştu, sesi yine aynı sertlikle yankılanıyordu: "Bana kim bakacak? Sadece kendi işini düşünüyorsun. Bir gün anlayacaksın."
O an telefonu kapatmak istedim. Göz ucuyla Bilge'ye baktım. O, bu karmaşanın ortasında, yüzündeki huzurla bir ışık gibiydi. Telefonun sesi sustuğunda, babamın sert, soğuk sözleri hâlâ zihnimde yankılanıyordu. "Ne zaman başını yukarıda tutmayı öğrenip bir adam gibi davranacaksın?" Bu sözler, boynumu sıkan görünmez bir ip gibiydi. Dayanamayıp telefonu kapatıp, cebime atarken, içimde bir boşluk, geçmişin ağırlığıyla bir kez daha kendini gösterdi.
Kendi kendime, neredeyse duyulmayacak bir sesle mırıldandım: "Belki de bir gün... Sadece seni özlerim." Bu sözler bile sahte bir çelişki taşıyordu; gerçek bir bağ kuramamış olmanın burukluğu zihnimde dolaşıyordu.
Bir süre boşluğa baktım. Bilge'nin varlığını hissettim, ama ona karşı duyduğum kararsızlık da büyüyordu. Hayatımda her şey o kadar karmaşıktı ki, ne zaman patlayacağını öngörmek mümkün değildi. On yaşındaki o çocuk hâlâ içimde bir yerlerde yaşıyor, şimdi ise bir adam olarak, babamın miras bıraktığı ağır bir yükü taşımaya devam ediyordum. Anneannemle geçirdiğim yılların öğrettiği hayatta kalma güdüsü, bu yükle savaşmamı sağlıyordu.
Tam arkamdan gelen adımları duyduğumda kafamı çevirdim. Bilge, elinde bir içecekle geliyordu. Sakin adımlarla yaklaştı. İçimdeki karamsarlık büyümeye devam ederken, onun dinginliği zihnimi yatıştıran bir denge gibiydi.
Bilge bana dikkatlice baktı. Gözlerindeki belirsizlik hızla yerini sarsılmaz bir güvene bıraktı. "Ne oldu, Ali? Bir şeyler mi oldu?" diye sordu. Sesi, uzattığı içeceğin buğusu gibi sıcaktı ve bu samimiyet, üzerimdeki gerilimi biraz olsun gevşetti.
Ona bakıyordum, içimdeki karmaşayı saklamaya çalışıyordum ama başaramıyordum. Derin bir nefes aldım ve zoraki bir gülümsemeyle gerçeğin bir kısmını itiraf ettim. "Bir şey yok, Bilge," dedim. Ama sesimdeki titreme her şeyi ele verdi. "Sadece işlerin yoğunluğu... Babam biraz kızdı." Bir çocuk gibi ona sığınıyordum.
Bilge, yüzüme bir süre baktı. Gözlerimde kaybolmuş güveni hemen fark etmişti. Hafifçe gülümsedi ve bana biraz daha yaklaştı. "Babanla olanlar seni hâlâ etkiliyor, değil mi?" dedi, sesi bir fısıltı kadar yumuşak ama bir psikolog titizliğiyle içime dokunuyordu. Onun bu kadar doğru bir dokunuş yapabilmesi, kendi duygularıma kelime bulamayışımı daha da belirginleştiriyordu.
Gözlerimi onun gözlerinden kaçırıp yere indirdim. Ardından tekrar ona baktım, bu kez gülümsememin hüznünü gizleyemiyordum. "Her zaman etkiliyor," diye duraksadım. "Biliyorsun babamı... O hep böyle. Ama alıştım. Senin burada olman, her şeyi biraz daha kolaylaştırıyor."
Bilge'nin gözlerindeki anlam daha da derinleşmişti. Sadece varlığıyla bile içimdeki fırtınayı yatıştırabiliyordu. "Sadece unutma," dedi sakin ve güçlü bir tonla. "Bazen zor anlar, seni daha güçlü kılar. Seni kıran şeyler, aynı zamanda seni şekillendirir."
O an, onun hayatımın doğru kişisi olduğunu hissettim. Geçmişin ağırlığını hafifleten, geleceğimin karmaşıklığını anlamlandıran bir dengeydi. Ona bir süre sessizce baktım.
Gözlerimi yere indirip yavaşça konuştum: "Bazen güçlü olmak, her şeyin tek başına üstesinden gelmek demek değildir." Yüzümü ona çevirdim. "Ama bazen... Bazen sadece birine ihtiyaç duyarsın."
Bilge, elindeki içeceği bana uzattı. Yumuşak bir sesle, fısıldar gibi konuştu: "Ben buradayım. Ne olursa olsun." Onun bu basit cümlesi, içimdeki boşluğu aniden hafifletti. O anın ağırlığını benimle paylaşmıştı.
O sırada, elimi uzatıp onun uzattığı içeceği alırken, bir an kütüphanedeki o an zihnime doldu. Her şey o kahve kazasıyla başlamıştı: kitapların ve notların üzerindeki kahverengi lekeler. O anki şaşkınlığı ve mahcup gülümsemesi... Sonra, "Bunu kimse duymadı, değil mi?" diyerek yarattığı o anlık gülüş.
O an kütüphanede kahveyle başlayan bu hikayenin, ikimizin hayatında ne kadar büyük bir anlam yaratacağını kim bilebilirdi ki? Şimdi, karşımda duran kişi, geçmişimle yüzleşmeme yardım eden bir yol arkadaşıydı.
İçten bir şekilde gülümsedim. "Biliyor musun?" dedim, sesime tatlı bir sıcaklık ekleyerek. "Seninle tanışmamızın bu kadar komik ve tesadüfi olması, bazen bana hayatın ne kadar şaşırtıcı olduğunu düşündürüyor."
Bilge gülümsedi. "Ben de bazen o günü düşünüyorum," dedi. "Ve her şeyin doğru bir nedeni olduğunu hissediyorum. Kahve lekesi bile..."
O an, kahveyle dolmuş o eski kağıtların aslında hayatıma ne kadar anlam kattığını fark ettim.
O gün, son sınavlarım için hazırlanıyordum. Kütüphanede bir köşeye çekilmiş, kitaplar ve notlarla dolu bir masa kurmuştum. Kendimi adeta bu kaostan bir sığınak inşa etmeye çalışırken bulmuştum. Masanın kenarında duran bir kitabın kayıp yere düştüğünü fark ettiğimde, ne yapacağımı düşünmeye bile vakit bulamamıştım.
Tam o sırada, kütüphanede hızlı adımlarla ilerleyen birini görmüştüm. Kitap adeta bir mucize gibi Bilge'nin ayağının dibine yuvarlanmıştı. Ve elindeki kahve kupası, bir anda dengesini kaybederek tüm çalışma kağıtlarımın üzerine boşalmıştı.
Şaşkınlıkla başımı kaldırdığımda, göz göze geldiğim kişi Bilge'ydi. Yüzündeki telaşı ve elindeki kupayı toparlama çabasını izlerken, benden önce konuşmak için acele etmişti.
"Ah! Çok özür dilerim!" demişti. Sesi aceleciydi ama durumu hafifletmek için hafifçe gülümsüyordu.
Kahve lekeleriyle dolmuş çalışma kağıtlarıma baktım, ama o an tuhaf bir şekilde sakin kalmayı başarmıştım. "Sorun değil," demiştim, hafifçe omuz silkerken. "Aslında bunu yazmaya pek de niyetim yoktu."
Bu cevabım, Bilge'nin birkaç saniye donakalmasına neden olmuştu. Ardından gülerek, utangaç bir şekilde sormuştu: "Bunu kimse duymadı, değil mi?"
Ben de gülümsemiştim, omuzlarımı silkerek cevap vermiştim: "Bunu kimse duymadı. Ama... Artık kahve yüzünden ne yazacağımı bilemiyorum."
Bilge, kupasını masanın kenarına koyarken eğildi ve gözlerinde beliren oyunbaz bir ifadeyle bana bakmıştı: "Böyle bir başlangıç, belki de kaderdir," demişti.
O an istemsizce gülümsemiştim. İçimdeki tüm sınav stresi, onun rahat tavırları sayesinde bir anda dağılmıştı. Bilge'nin neşeli ve doğal hali, karmaşık düşüncelerimi basitleştirmişti.
Kitaplarımı ve kağıtlarımı toparlarken biraz utangaç ama içten bir şekilde kendimi tanıtmıştım: "Ben Ali. Son sınıf öğrencisiyim ve... İşte, bu da benim kaotik çalışma tarzım." Elindeki not defterlerini toparlamaya çalışırken hafifçe gülümseyerek eklemiştim: "Sanırım bir ilk izlenim için pek iyi bir tablo değil."
Bilge, döktüğü kahvenin verdiği utancı aşmaya çalışarak gülümsemişti. Hafifçe başını eğmiş ve cevap vermişti: "Ben de Bilge. Üçüncü sınıftayım. Görünüşe göre, kahve dökerek ders çalışmayı öğreniyorum."
Göz ucuyla ona bakmıştım ve gülümseyerek demiştim: "Belki de bu çok iyi bir başlangıçtır. Kim bilir, belki bu kahve lekeleri hayatımıza yeni bir renk katacaktır."
Bilge, kahvesinin döküldüğü kağıtlara kısa bir bakış atmış ve mırıldanmıştı: "Evet, belki de yeni bir başlangıç." Sonra kafasını kaldırmış, bana göz kırpmıştı. "Bu arada, kahve konusunu çok da büyütme. Sana başka bir içecek öneririm. Belki o zaman daha verimli çalışırsın."
O gün kahveyle ıslanmış kitaplarımı toparlarken, içimde tuhaf bir mutluluk vardı. Bilge'nin önerisine gülümseyerek karşılık vermiştim, o günün hayatımı değiştireceğini bilmeden. Bu komik tesadüf, aramızda beklenmedik bir bağın oluşmasını sağlamıştı. Kendi kendime o an düşündüğüm şey şuydu: Belki de hayat, bu tür küçük ama anlamlı tesadüflerle başlar.
Kütüphanede yaşanan bu garip tesadüfün ardından, Bilge'nin yüzündeki hafif gülümsemeye bakarken içimde oluşan o sıcak hissi bastırmaya çalışmıştım. Onun kahvesinin notlarım üzerinde yarattığı "zarar"ın çok da büyütülecek bir şey olmadığını fark etmiştim. Hafifçe omuz silkip gülümseyerek, "Bunu kabul edebilirim. Fakat o içeceğin iyi bir öneri olması şart!" demiştim. Sesimdeki alaycı ton, ona bu durumun benim için gerçekten eğlenceli olduğunu anlatıyordu.
Bilge'nin gözleri parlamış ve hafifçe gülümseyerek bana bakmıştı. O an, yaşanan bu tuhaf olayın hayatın aslında çok da ciddiye alınacak bir mesele olmadığını bize hatırlattığını düşünmüştüm. İkimiz de bir süre sessizce birbirimize bakmış ve istemsizce gülümsemiştik.
Zaman ilerledikçe, sohbetimiz çok daha derinleşti. Bilge'nin anlattıklarını dinlerken, onun hayatına dair yeni şeyler öğreniyor ve bu paylaşımların bizi daha da yakınlaştırdığını hissediyordum. Bir noktada, psikolojiye olan ilgisinden bahsetmişti. Bu, benim dikkatimi çekmişti. Gözlerimdeki merakla ona doğru eğilerek, "Psikoloji... Gerçekten ilginç bir alan. İnsanları anlamak istemek, zihinlerinin derinliklerine inmek..." demiştim. Sesimdeki yumuşaklık, bu konuya duyduğum gerçek ilgiyi anlatıyordu.
Bilge gülümsemişti, ama bu gülümsemeyi hafif bir şakayla süslemeyi ihmal etmemişti. "Evet, insanlar bazen kendilerini anlamakta bile zorluk çekiyorlar. Belki bir gün, senin gibi karmaşık birini çözebilirim," demişti. Şakasına rağmen gözlerindeki parıltıyı görmüştüm ve bu sözlerin onu ne kadar eğlendirdiğini hissetmiştim. Ama aynı zamanda, benim karmaşıklığımın onda bir etki yarattığını sezmiştim.
Bu şakaya meydan okurcasına bir bakış atmış ve hafifçe gülümseyerek, "Karmaşık mı? Beni bu kadar karmaşık bulan birini daha çok görmek istiyorum o zaman," demiştim. Ancak bu sözlerimin ardındaki anlamı yalnızca o anlayabilirdi. Söylediğim şey, onunla daha fazla vakit geçirme isteğimi açık bir şekilde anlatıyordu.
Saatler geçmişti. Sohbetimizin ardından kendimi yorgun ama tuhaf bir şekilde mutlu hissediyordum. Bilge kitaplarını toparlamaya başladığında hemen ayağa kalkıp ona yardım etmiştim. Aramızdaki rahatlık, doğal bir hale gelmişti. Sessizlik de konuşmalar da bir o kadar rahatsız edici gelmiyordu. İkimizin varlığı, birbirimizi olduğumuz gibi kabul edebilmemizi sağlıyordu.
Bilge, çantasına kitaplarını yerleştirirken başını hafifçe kaldırdı ve bana baktı. "Sanırım günü kapatıyoruz," dedi. Ardından kütüphane kapısına doğru yönelirken ekledi: "Ama ne zaman istersen, yine burada olurum. Seni biraz daha tanımak isterim."
Bu sözler beni gülümsetti. İçimde oluşan o sıcaklığı bastırmaya çalışarak, "Ben de... belki başka bir zaman, başka bir kahveyle," dedim. Adımlarımı kapıya doğru yönelttim. O günün ne kadar doğal geçtiğine dair bir farkındalık oluştu. Bu yalnızca bir başlangıçtı, ama ikimiz de içten içe, bu tanışmanın hayatlarımızda önemli bir yolculuğa dönüşebileceğini hissediyorduk.
Ertesi sabah kampüste erkenden bir köşe arıyordum. Hava soğuktu ve zihnimde günün işleri birbiri ardına sıralanıyordu. Tam sessiz bir köşe bulduğumu sanırken, ardımdan gelen neşeli bir ses dikkatimi dağıttı ve istemsizce irkildim.
"Hey şef şef can!" diye bağıran ses, hoşlanmadığım bir arkadaş grubundan geliyordu. Bu grup her zaman aşırı neşeleriyle sabrımı zorlardı, bugün ise üzerime daha da fazla geliyorlardı.
Grubun en konuşkan olanı, yüzündeki kocaman bir gülümsemeyle yanıma gelip omzuma elini attı. "Bölümlerimiz farklı ama aynı sınava gireceğiz. Notun varsa versene!" diye pat diye söyledi. İçimde bir sıkıntı yükselirken, çocuğun gereksiz ciddiyetsizliği beni rahatsız etti.
Tartışmamak için yüzüme nazik bir maske taktım. Hafifçe gülümseyerek, "Tabii, tabii. Ama gerçekten sınav çok zor olacak, hazır ol. Senin gibi rahat insanlar zorlanabilir," dedim. Sesimde hafif bir alay vardı; bu, gerçek duygularımı saklamak için kullandığım bir yöntemdi.
Çocuk gülerek, meydan okuyucu bir tavırla, "Ne demek istediğini anlıyorum, şef. Ama senin notlarını kullanmam için önce seni geçmem gerek, değil mi?" dedi. Çok da umursamadan başımı salladım ve sakin bir şekilde cevap verdim: "Evet, kesinlikle öyle."
"Hadi bakalım, geçelim o zaman!" diyerek kahkahalar arasında uzaklaşan o gürültücü arkadaşı geride bıraktım. Derin bir nefes alıp gözlerimi kapattım. "Daha iyi bir gün geçirsem, belki de hayat biraz daha anlamlı gelir," diye mırıldandım kendi kendime. O an zihnimde beliren görüntü beni teselli etti: Bilge'nin o dingin yüz ifadesi.
Gözlerimi açtığımda onu gördüm. Sade ve şık yeşil bir elbise giymişti, kıvırcık kahverengi saçları ona bir çiçek gibi yakışıyordu. Bu görüntü, tarifsiz bir huzur verdi. "Yine karşılaştık... Çiçek kız..." diye fısıldadım kendime, istemsiz bir gülümsemeyle.
O gün kahveyle dolmuş notlarım, onun içten gülümsemesi ve hayatımdaki en komik başlangıçlardan biri olan o kütüphane anısı aklıma geldi. Ama her güzel şeyin yanında, çevremde hep bir uğultu gibi dolanan dedikodular vardı. İnsanların bitip tükenmeyen yorumları, bu huzuru bir şekilde hep tehdit ediyordu.
Bilge'ye bir kez daha baktım; onun varlığı, çevredeki tüm seslere ve gürültülere bir duvar örüyor gibiydi. O an, onun yanımda olmasının her şeyi kolaylaştıracağını düşündüm. Evet, belki dünya her zaman böyle karmaşıktı. Ama Bilge'nin yanında olmak, bu karmaşanın içinde kaybolmamamı sağlıyordu.
Tam o sırada, yanımda Bilge'nin hafif ayak seslerini duydum. Bana doğru yaklaşıp sıcak ve yumuşak bir sesle sordu: "Ne yapıyorsun, yine uzaklara mı dalıyorsun?" Onun sesi, zihnimdeki tüm karmaşayı bir anda dağıttı.
Ama az ötede, fısıldayan birkaç kız grubu dikkatimi çekti. Göz ucuyla bize bakıyor, her hareketimizi yorumluyorlardı. "Gördünüz mü, Ali ve Bilge yine birlikte! Kesinlikle bir şeyler oluyor aralarında," dediler. Seslerindeki dedikodu tonu, içimdeki huzursuzluğu bir kat daha artırdı.
Bilge'nin sesi bir kez daha bana ulaştı, gözlerimin içine bakarak tekrar sordu: "Ali, bugün nasıl hissediyorsun?" Gözlerindeki samimiyet her şeyi değiştiriyordu. Dedikoduları, dış dünyadaki kaosu bir kenara bıraktım ve yalnızca ona odaklandım. Derin bir nefes alarak içtenlikle, "Sadece senin yanında olmak istiyorum," dedim. Bu sözlerim bir itiraf gibi dökülse de, o kadar doğal hissettirdi ki, Bilge hiç şaşırmadı. Gözlerinde sıcak bir ışık belirdi.
Bilge nazikçe gülümseyerek, "Ben de burada olmak istiyorum," dedi. Sonra, sesine hafif bir kararlılık ekledi: "Ama dediğim gibi, insanları umursamamalısın. Önemli olan bizim nasıl hissettiğimiz." Yavaşça yanıma oturdu. O an dedikodular, dış dünya ne kadar yakın olursa olsun, ikimizin kurduğu bağın her şeyin üstünde olduğunu bir kez daha hissettim.
Az önce gürültü çıkaran arkadaş grubunun uzaklaşan siluetine baktığımda, Bilge'nin sessizce olanları takip ettiğini fark ettim. Dudaklarının köşesinde hafif bir gülümseme vardı. Bilge'nin sözleri yavaşça döküldü: "Bazen insanlar kırılır," dedi. "Kırıldıklarında da o kırık parçalarını başkalarına vururlar. Önemli olan, geriye bakıp ne yapmamız gerektiğini anlamak."
Başımı hafifçe salladım, onun söylediklerine tamamen katılıyordum. "Bazen sabır... Sabırla cevap vermek en iyisi," diye mırıldandım. Ardından ekledim: "Ama bazen de o sabır tükeniyor, değil mi?"
Bölüm etkileşimi
