6. Bölüm

Uçağı beklerken içimde buruk bir his vardı. Herşey çok hızlı gerçekleşmişti. O gün günlerden Cumartesi yani Sevilla ve Alle ile gittiğimiz voleybol kursunun günüydü. Birlikte maçlara çıkıp Las Vegas’ı temsil edecektik. Evimizin önüne voleybol filesi dikecektik. Hepsi hayal oldu…

Bunları düşünürken anons sesini duydum. “7 numaralı uçağımız 30 dakika içinde kalkışa hazırlanacaktır. Yolcularımız 3. Kapıya doğru ilerlemesi önemle rica olunur.” Hayatımda ilk defa uçağa binecektim ve nereye gitmem gerektiğini bilmiyordum. Korkudan 3. Kapıya gidene kadar babamın elini bırakmadım.

3. Kapıya geldiğimizde çok uzun bir kuyruk vardı. Demekki sadece benim değil birçok insanın hayatı bitecek veya tekrar başlayacaktı. Uçağa uzanan koridora gittik. Bu koridorun Las Vegas’ta ki son adımım olduğunu anlamıştım. Göz yaşlarıma hakim olamıyordum. Keşke tüm bu gördüklerim bir rüya olsaydı diye düşünüyordum.

Neyseki uçağa bindik üzüntümün ve özlemimin birazda olsa geçmesi için uyumaya karar verdim. Gözümü kapattığım gibi dalmışım. 1 saatlik uçuşun ardından gözlerimi Ontario’da açtım. Zar zor koltuğumdan kalkıp uçaktan indim. Kiraladığımız araba bizi havalimanının önünde bekliyordu.

Ontario güzel bir yerdi dükkanlar AVM’ler ve daha sayamadığım eğlence merkezleri. Aslında Las Vegas’tan bir farkı yoktu. Ama çok soğuktu. Las Vegas gerçekten sıcak ve yuva gibi hissettiriyordu. Umarım zorlanmam….