4. Bölüm

Evde değişik ama hoş bi koku vardı. Evi topladığımız için parkelerin kokusu eve yayılmaya başlamıştı. Açıkçası o gece rahat uyudum. Ama aklım yarın ki partideydi. Gece bir saniye gözümü kırpmadan Roni’yi düşünüyordum. Henüz taşınmadan bile onu özlemeye başladım. Gerçekten bu işin kolay olacağını düşünmüyorum. Umut ederim ki Kanada’ya hızlı alışırım.

Gece 4 gibi uykuya daldım. Muhteşem bir cuma sabahına uyanmıştım. Kahvaltı için Eliza teyzeye gidecektik. Çünkü diyabeti yüzünden bu akşam hastaneye yatacak. Ve onunla vedalaşamayacağız. Hızlıca okul kıyafetlerimi giyinip evden çıktım. Yürürken Las Vegas’ın beynime kazınması için evlerin cam sayılarına kadar her detayını ezberlemeye çalışıyordum. En azından beynimde bir anı kalması için…

Eliza teyze ben her hasta olduğumda bana tarçınlı havuçlu kurabiyeler yapardı. Sadece bana değil Roni ve kuzenim Mariana içinde hep kurabiye yapardı. Biz bu kurabiyelere şifa kurabiyesi derdik. Eliza teyze bana yine şifa kurabiyesi yapmıştı. Anneme ise şifa kurabiyesinin hamurundan koli koli hazırlamıştı. Eğer Kanada’da canımız çekerse yiyelim diye. Sanırım en çok onu özleyecektim.

Eliza teyze bize harika bir kahvaltı hazırladı. Kahvaltıyı yaptıktan sonra ona sarıldım. Uzun uzun kokusunu içime çektim. Ağlarken zımparalı parmaklarıyla gözlerimi sildiği o anı hiç unutmayacaktım. Evden çıktıktan sonra Sevilla ve Alle kapının önündeydi. Birlikte servise bindik. Servise bindiğimde büyük bir sürpriz ile karşılaştım. Herkesin “Elinde seni özleyeceğiz Lizar!” Yazan pankartlar, balonlar, pastalar, maytaplar… resmen cennette gibiydim.

Servisteyken okula gidene kadar resmen içerde bayram havası vardı. O gün okuldaki son günümdü. O yüzden bu tarz anılar benim ruhumum hep Las Vegas’ta olduğuna işaret ediyordu. Okula geldiğimde de aynı manzara vardı. Öğretmenlerim tek tek sarıldılar. Arkadaşlarım hep bi ağızdan şarkılar söylüyorlardı. Fakat maalesef bu kutlama son buldu. Sınıfa giderken Roni yanıma geldi. “Hey! Lizar. Akşam partime geliyor musun?”

Resmen kalbim yerinden çıkacaktı. “E-evet g-geliyorum.”
Roni sevindi ardından koluma girdi ve birlikte sınıfa gittik. Alle benim için çok tatlı bir veda konuşması yaptı. Öğretmenim bana en çok istediğim ayakkabıyı aldı. Hepsini görünce o kadar mutlu oldum ki anlatamam. Okulda bugün hep bi parti havası vardı. Herkes çok üzgündü ama beni mutlu şekilde yolculamak istiyorlardı. Yarın uçağım kalkacağı için uçakta kullanabileceğim alternatif bir sürü eşya hediye ettiler. Hiç birini uçakta kullanmayacaktım. Kullanırsamda çöplerini ömür boyu saklayacaktım….