2.bölüm

Karanlığın içinde bir şey hareket etti.
Ve bu kez, ikisi de bunun sadece villadaki eski ruhlardan biri olmadığını anlamıştı.
Eylül geri çekildi.
— “Murathan... Bence burada başka bir şey var.”
Bir anda mahzenin duvarlarında bulunan bütün fotoğraflar yere düştü.
Son fotoğraf yere düştüğünde arkasından küçük bir kâğıt çıktı.
Murathan eğilip kâğıdı aldı.
Üzerinde yalnızca bir tarih yazıyordu:
25 Ekim 1998.
Eylül tarihi görünce dondu.
— “Bu tarih...”
Murathan ona baktı.
— “Ne oldu?”
Eylül cevap veremedi.
Çünkü aynı tarih, daha önce gördükleri eski mektubun köşesinde de yazıyordu.
Yaşlı adam bir anda bağırdı:
— “O kâğıdı bırakın!”
Murathan kâğıdı sıkıca tuttu.
— “Neden? Bize ne anlatmıyorsun?”
Adam sustu.
Bu kez siluetlerden biri konuştu:
— “Çünkü o gece laneti başlatan kişi oydu.”
Eylül yavaşça yaşlı adama baktı.
— “Sen miydin?”
Yaşlı adam başını kaldırdı.
Yüzündeki korku artık saklanamayacak durumdaydı.
— “Ben yalnız değildim.”
Mahzen yeniden sarsıldı.
Sandığın içindeki defter kendi kendine açıldı.
Sayfalar hızla çevrildi ve bir sayfada durdu.
Sayfanın ortasında dört isim vardı.
Eylül.
Murathan.
...
...
Son iki isim karanlık bir mürekkeple kapatılmıştı.
Eylül fısıldadı:
— “Başka iki kişi daha var.”
Tam o anda mahzenin arkasındaki taş duvar yavaşça açılmaya başladı.
Duvarın arkasından uzun, karanlık bir koridor ortaya çıktı.
Koridorun sonunda ise küçük bir kapı vardı.
Kapının üzerinde aynı mühür bulunuyordu.
Yaşlı adam korkuyla fısıldadı:
— “O kapıyı açarsanız... artık geri dönüş yok.”
Siluetler hep birlikte bağırdı:
— “AÇIN!”
Eylül ve Murathan kapıya baktı.
Sonra birbirlerine baktılar.
Murathan elini kapının koluna uzattı.
Tam dokunacağı sırada kapının arkasından bir çocuk sesi geldi:
— “Eylül...”
Eylül'ün yüzü bembeyaz oldu.
Çünkü o sesi tanıyordu.
Ama bu imkânsızdı.
Çünkü o ses, yıllar önce kaybolan birine aitti.

2.bölüm sonu...