1. Bölüm — Mührün Ardındaki Gerçek

Mahzen sarsılmaya devam ediyordu.
Eylül duvara tutunmaya çalışırken Murathan onun kolundan yakaladı.
— “Eylül! Buradan çıkmamız lazım!”
Fakat kapı artık görünmüyordu.
Az önce durduğu yerde yalnızca taş bir duvar vardı.
Siyah siluetler hâlâ etraflarını çevirmişti. Yüzleri yoktu. Sadece karanlığın içinde hareket eden gölgeler gibiydiler.
Yaşlı adam elini tekrar uzattı.
— “Bana güvenin!”
Siluetlerden biri öne çıktı.
Bu kez fısıldamak yerine net bir sesle konuştu:
— “Ona güvenme, Eylül.”
Eylül donup kaldı.
— “Benim adımı nereden biliyorsun?”
Siluet cevap vermedi.
Murathan yaşlı adama döndü.
— “Bunlar kim?”
Yaşlı adamın yüzündeki ifade bir anda değişti.
— “Onlar… burada ölenlerin ruhları.”
Eylül'ün nefesi kesildi.
— “Peki neden sana güvenmeyin diyorlar?”
Yaşlı adam birkaç saniye sustu.
Sonra başını eğdi.
— “Çünkü gerçeği bilmiyorlar.”
Tam o anda mahzenin ortasında büyük bir çatlak oluştu.
Çatlağın içinden eski bir sandık yükseldi.
Sandığın üzerinde Eylül'ün daha önce gördüğü sembol vardı.
Bir mühür.
Murathan sandığa yaklaştı.
— “Bu sembol…”
Eylül fısıldadı:
— “Villadaki muskada da vardı.”
Yaşlı adamın yüzü bembeyaz oldu.
— “O sandığa dokunmayın!”
Murathan durdu.
— “Neden?”
Yaşlı adam cevap vermedi.
Eylül onun gözlerine baktı.
— “Sen bu sandığın içinde ne olduğunu biliyorsun.”
Yaşlı adam geri çekildi.
Siluetler aynı anda bağırdı:
— “AÇIN!”
Eylül ile Murathan birbirlerine baktılar.
Sonunda Murathan sandığın kapağına uzandı.
Kapak açıldığı anda bütün mahzen sessizliğe gömüldü.
Sandığın içinde eski bir defter vardı.
Defterin ilk sayfasında tek bir cümle yazıyordu:
“İlk sahip öldü. Fakat lanetin sahibi hâlâ yaşıyor.”
Eylül yavaşça başını kaldırdı.
Yaşlı adama baktı.
— “Sen bize yalan söyledin.”
Adam cevap vermedi.
Murathan defterin sayfalarını çevirdi.
Bir sayfada villanın eski bir fotoğrafı vardı.
Fotoğrafta yaşlı adam, genç bir kadın ve küçük bir çocuk duruyordu.
Fotoğrafın arkasında ise şu yazıyordu:
“Lanet üç kişiyi seçti.”
Eylül fotoğrafa dikkatlice baktı.
Kadının yüzünü görünce olduğu yerde kaldı.
— “Murathan…”
— “Ne oldu?”
Eylül parmağıyla fotoğraftaki kadını gösterdi.
— “Bu kadın…”
Kadının yüzü Eylül'e korkunç derecede tanıdık geliyordu.
Ama nedenini bilmiyordu.
Tam o sırada defter kendi kendine kapandı.
Mahzenin derinliklerinden boğuk bir ses yükseldi:
— “Lanet yeniden uyandı…”
Eylül ile Murathan birbirlerine baktılar.
Karanlığın içinde bir şey hareket etti.
Ve bu kez, ikisi de bunun sadece villadaki eski

1.bölüm sonunu...