Günümüzden;2025 Ocak

İstanbul’un en eski ve kötü mahallesinde, sokakların toprak olduğu, duvarların yıkık dökük olduğu, insanların yani çocukların gölge gibi olduğu bir yerde yaşıyordum. Her köşe, unutulmuş hikayelerin ve yarım kalmış umutların izini taşıyordu. Burada ki her adımımda hem anlık bir huzur hem de derin bir yalnızlık hissi sarıyordu beni. Herşeyin ne olursa olsun sürüp gittiği yerdi burası. Kulübem eski bir binanın karşısındaydı. Duvarlarından su sızar, çatısından rüzgarla birlikte kara kuşlar geçerdi. Zemini soğuk, duvarları kirli ve her sabah yeni bir yerden koku gelirdi. O kötü kokunun içinde uyanmak, her günün bir diğerinden farksız olduğunu hissetmek, yaşamayı daha da zorlaştırıyordu. Tek yaptığım içimde biriken her duyguyu, her umudu, her hayali derinlere gömmekti.
“İlay, önüne bak!” Yiğit’in sesiyle irkildim. Dalgın bir şekilde arabaların durmadan sürdüğü yerde yürüyordum. Beni kolumdan sertçe geriye çekti. Başımı kaldırdığım da her zaman ki gibi kaşları çatık bir şekilde bakıyordu. Yüzü ter içindeydi.Alnından süzülen damlalar, tozla birleşmiş, yanaklarına kirli izler bırakmıştı. Sanki bir savaşın içinden çıkıp gelmiş gibiydi.Ama bu savaş sokakların savaşıydı. Sustukça daha da yoruluyordu sanki. Konuşmamak onun zırhıydı belki de. Kimseye ne düşündüğünü, ne hissettiğini göstermezdi. Ama ben anlardım.
Gözlerinin etrafı mora çalmıştı, uykusuzluktan mı, yoksa birileriyle kavga ettiğinden mi, bilmiyorum. Zaten hiçbir şeyi açık açık anlatmaz.Anlarsam anlarım, anlamazsam sessizce anlamaya çalışırım.
Elinin tersiyle yüzünü sildi o an, ama kiri daha da yaydı sadece. Parmakları çatlamıştı soğuktan; elleri hep öyleydi yaralı, sert, ama nedense bana dokunurken hep dikkatli.
Kıyafetleri eskiydi. Üzerindeki siyah tişört çoktan solmuş, omzundan dikişi atmıştı. Ama umrunda değildi. Ona bakan herkes korkar biraz; sokaklar ondan çekinir. Ama ben… ben her baktığımda o sert kabuğun ardında kaybolmuş bir çocuğu görüyorum.
Ve en çok da gözlerini. Hep karanlık bir yerlere dalmış gibi. Hiç bana doğrudan bakmaz. Sanki bakarsa bir şey çözülecek, bir şey kırılacakmış gibi. Ama ben yine de onu izlerim. Çünkü o farkında olmasa da, bir tek o zaman içim biraz daha az üşür.”Yüzüme bakmayı bırak.” Dedi tekrar elinin tersiyle alnını silerken. Onu dinlemedim, bakmaya devam ettim. Sol kaşının patlamış olduğunu farkettim.”Yine kimle kavga ettin, sen?”dedim sakince.”Gereksizlere hala alışamadım.”dedi.”Böyle devam edemezsin, Yiğit”dedim fısıltıyla.” Her seferinde yaralanmış bir şekilde geliyorsun.” Omuzlarını silkti.”Bazı şeyleri başka türlü çözemezsin.”dedi sonunda, sesi kısıktı. Yavaşça elimi cebime uzattım. Hep yanımda taşıdıgım o yara bandı paketi hala ordaydı. “Eğil biraz,” dedim, yumuşak ama kararlı bir sesle.
Bir an durdu, gözleri gözlerime takıldı. O an, direnip direnmemeyi düşündü biliyorum. Ama sonra boyun eğdi. Sessizce başını biraz eğdi bana doğru. Kirli alnı, terle karışmış saçları, çatlamış kaşının yanı… içim burkuldu.
Nazikçe elimi kaldırdım, yara izinin üzerini hafifçe sildim. O an nefesini tuttuğunu hissettim. Sonra dikkatlice yara bandını yapıştırdım. Küçücük bir şeydi ama nedense koca bir sessizlikle birlikte yapıştı sanki.
“Artık biraz daha dikkat et olur mu?” dedim, gözlerim hâlâ yüzünde. “Yoksa sana her gün yara bandı yetiştiremem.”
Ufak bir tebessümle başını yana çevirdi. Gülümsedi mi bilmiyorum. Ne kadar kavga edersek edelim, o yara bantlarını hep cebimde taşıyacaktım. Onun için. Sessizce, inatla.