YEDİNCİ BÖLÜM

Saklanan Gerçek

Tersanenin üzerindeki platformda duran Mete Şahin sinsi bir gülümsemeyle aşağı baktı.

Yanında duran İpek'in elleri artık bağlı değildi.

Bu detay Alya'nın gözünden kaçmadı.

"Alya!" diye bağırdı İpek.

Alya bir adım öne çıktı.

"İpek, iyi misin?"

İpek cevap veremedi.

Başını eğdi.

Sanki Alya'nın gözlerinin içine bakmaya utanıyordu.

Kaan bunu fark etmişti.

Bir şeyler ters gidiyordu.

Mete alkışlar gibi ellerini birbirine vurdu.

"Ne kadar duygusal bir buluşma."

Efe silahını kaldırdı.

"Yeter artık Mete!"

Mete umursamazca güldü.

"Ben daha başlamadım bile."

Sonra gözlerini Alya'ya çevirdi.

"Hayatın boyunca yanlış kişiden nefret ettiğini biliyor muydun?"

Alya'nın yüzü gerildi.

"Neden bahsediyorsun?"

Mete cebinden bir dosya çıkardı.

"Babandan."

O an Alya'nın kalbi duracak gibi oldu.

Mete dosyayı aşağı attı.

Dosya yere düştü.

Kaan eğilip aldı.

İçindeki belgeleri incelerken yüzündeki ifade değişmeye başladı.

Alya bunu fark etti.

"Kaan?"

Kaan sessizdi.

Bu sessizlik Alya'nın korkmasını sağladı.

"Neler oluyor?"

Mete'nin sesi karanlığın içinden yükseldi.

"Babasının ölüm emrini benim verdiğimi sanıyor."

Alya öfkeyle bağırdı.

"Çünkü verdin!"

"Hayır."

Mete'nin cevabı sertti.

"Öldüren ben değildim."

Tersane sessizliğe gömüldü.

Alya'nın nefesi kesildi.

"Yalan söylüyorsun."

Mete başını iki yana salladı.

"Keşke öyle olsa."

Sonra parmağıyla birini işaret etti.

İpek'i.

Alya dondu.

"Ne?"

İpek'in gözleri doldu.

"Alya..."

"İpek?"

İpek ağlamaya başladı.

"Ben istemedim."

Alya ne duyduğunu anlayamıyordu.

"Ne istemedin?"

İpek titreyen sesiyle konuştu.

"O gece... babanla ilgili bilgileri ben verdim."

Alya'nın dünyası başına yıkıldı.

"Hayır..."

İpek gözyaşlarını silmeye çalıştı.

"Onları öldüreceklerini bilmiyordum."

Alya geri çekildi.

Yıllardır yanında olan arkadaşı...

En çok güvendiği kişi...

Babasının ölümüne giden yolu açmıştı.

"Alya, lütfen beni dinle."

"Sus."

İpek ağladı.

"Alya..."

"SUS!"

Tersanede yankılanan ses herkesi susturdu.

Alya'nın gözlerinden yaşlar akıyordu.

Öfkeden.

Hayal kırıklığından.

Acıdan.

Tam o sırada uzaktan bir silah sesi duyuldu.

PAT!

Herkes irkildi.

Bir kurşun platformun demirine çarptı.

Ardından ikinci bir ses geldi.

PAT!

Mete'nin adamları etrafa dağıldı.

Efe küfretti.

"Keskin nişancı!"

Kaan anında Alya'nın önüne geçti.

Kaos yeniden başlamıştı.

Ama bu kez savaşın ortasında sadece kurşunlar değil...

Gerçekler de uçuşuyordu.

Devam edecek... 📖🦋🔫