Yanlış Sorular

2. Bölüm: Yanlış Sorular

Gece dağılmıştı ama Liva’nın zihni hâlâ o sokakta kalmıştı.

Fotoğrafları bilgisayar ekranında tek tek açtı.
Her kareyi dikkatle inceledi.

Kan.
İzler.
Kırık cam parçaları.

Ve…

Kaşının üzerindeki yara iziyle ona bakan o adam.

Liva durdu.

Ekranı büyüttü. Görüntüyü yakınlaştırdı.
Ama odaklandığı şey ceset değildi.

O adamdı.

“Sen kimsin?” diye mırıldandı kendi kendine.

Tam o sırada telefon titreşti.

Mesaj:
“Yarın sabah aynı yere gel. Tek başına.”

Numara kayıtlı değildi.

Liva’nın kaşları çatıldı.

“Ne kadar yaratıcı…” diye fısıldadı.
Ama gözlerinin içindeki merak çoktan kararını vermişti.

---

Ertesi Sabah

Sokak bu sefer daha sessizdi.
Polis şeritleri kaldırılmıştı ama hava hâlâ ağırdı.

Liva, elinde kahvesiyle yürüdü.
Etrafı süzerken sanki biri onu izliyormuş gibi hissetti.

“Geç kalıyorsun.”

Ses yine aynıydı.

Liva arkasını dönmeden gülümsedi.

“Dramatik girişleri seviyorsun galiba.”

Arkasını döndüğünde Karan birkaç adım ötede duruyordu.
Gündüz ışığında daha netti.

Ve daha tehlikeli.

“Çağırdığın kişi benim. Geç kalan sensin,” dedi Liva.

Karan kaşını hafifçe kaldırdı.

“Zamanı ben belirlerim.”

Liva kahvesinden bir yudum aldı.

“Tabii. Dünya da senin etrafında dönüyor zaten.”

Bir anlık sessizlik.

Sonra—

Karan’ın dudaklarının kenarı neredeyse fark edilmeyecek kadar kıpırdadı.

“Sen hep böyle misin?” dedi.
“Yoksa sadece bana özel mi?”

Liva omuz silkti.

“Sen özel biri misin?”

Bu sefer Karan açıkça baktı ona.
Uzun, ölçen bir bakış.

“Değilim,” dedi.
“Senin için hiç olmam daha iyi.”

Liva gözlerini devirdi.

“Şu gizemli adam tavırları gerçekten işe yarıyor mu? Yoksa sadece seni mi eğlendiriyor?”

Karan bir adım yaklaştı.

“Senin hâlâ burada olman işe yaradığını gösteriyor.”

Cevap netti.

Liva birkaç saniye sustu.
Sonra konuyu değiştirdi.

“Beni neden çağırdın?”

Karan’ın yüzü tekrar ciddileşti.

“Dün çektiğin fotoğraflar.”

Liva’nın ifadesi değişti.

“Ne olmuş onlara?”

“Bazı şeyleri görmemeliydin.”

Liva kollarını bağladı.

“Artık gördüm.”

Karan bir süre sessiz kaldı.
Sanki karar veriyordu.

Sonra cebinden küçük bir tablet çıkardı.
Ekranı açtı ve Liva’ya uzattı.

“Buna bak.”

Liva ekrana eğildi.

Fotoğraf…
Ama bu onun çektiği karelerden biri değildi.

Daha netti.
Daha… profesyonel.

Ve detay—

Liva’nın nefesi hafifçe kesildi.

“Bu…” dedi yavaşça.
“Bu bir işaret.”

Karan başını salladı.

“Ve bu işaret sıradan birine ait değil.”

Liva gözlerini ekrandan kaldırdı.

“Yani askerler bu yüzden mi burada?”

Karan ona baktı.

“Artık doğru soruları sormaya başladın.”

Liva kaşını kaldırdı.

“Daha önce yanlış mıydı?”

Karan hafifçe eğildi, sesi alçaldı:

“Çok.”

Liva dudaklarını büktü.

“Peki doğru soru ne?”

Karan’ın bakışları sertleşti.

“Bunun seni neden ilgilendirdiği.”

Liva bir adım yaklaştı.

“Çünkü ben o fotoğrafları çektim.”

“Yanlış cevap.”

“Çünkü merak ediyorum.”

“Daha da yanlış.”

Liva sabrını kaybetmeye yakındı.

“Sen söyle o zaman.”

Karan bir an durdu.

Sonra gözlerini doğrudan Liva’nın gözlerine kilitledi.

“Çünkü artık içindesin.”

Sessizlik.

Sokak yine daraldı.
Hava yine ağırlaştı.

Liva’nın kalbi biraz daha hızlı attı.

“Ne demek bu?”

Karan geri çekildi.

“Demek oluyor ki…” dedi, sesi yeniden soğuklaşırken,
“Artık uzak durma şansın yok.”

Liva alaycı bir şekilde güldü.

“Zaten uzak durmayı düşünmüyordum.”

Karan başını hafifçe eğdi.

“Bunu tahmin etmiştim.”

Sonra arkasını döndü.

“Ve bu senin ilk hatan olacak.”

Liva arkasından seslendi:

“Hey!”

Karan durmadı.

“Adını hâlâ söylemedin!”

Bir anlık sessizlik.

Sonra Karan, arkasını dönmeden cevap verdi:

“Karan.”

Liva hafifçe gülümsedi.

“Ben de Liva.”

Karan bu sefer çok hafif başını yana çevirdi.

“Biliyorum.”

Ve yürüyüp gitti.

---

Liva orada tek başına kaldı.

Ama artık yalnız değildi.

Çünkü hissettiği şey açıktı:

Bu hikâye
ya onu mahvedecekti…

ya da hayatındaki en büyük gerçeğe dönüştürecekti.

---

21:11
21 Mart 2026