Gölge

3. Bölüm: Gölge

Liva eve döndüğünde kapıyı kilitleyip sırtını yasladı.

Sessizlik.

Ama içindeki huzursuzluk susmuyordu.

Karan’ın son söylediği cümle kafasının içinde yankılanıyordu:

“Artık içindesin.”

“Harika…” diye mırıldandı.
“Tam da istediğim şeydi.”

Çantasını masaya bıraktı. Fotoğraf makinesini çıkardı.
Ekranı açtı.

Dünkü kareler.

Tek tek geçmeye başladı.

Ama bu sefer farklı bakıyordu.

Detay arıyordu.

Gizli bir şey.

Bir anlam.

Sonra—

Durdu.

Bir fotoğrafta…
arka planda bir gölge vardı.

Net değildi.

Ama oradaydı.

Liva kaşlarını çattı. Görüntüyü büyüttü.
Pikseller dağıldı ama şekil hâlâ seçiliyordu.

Bir insan.

Onları izleyen biri.

“Bu… dün orada yoktu,” diye fısıldadı.

Tam o anda telefon çaldı.

Ekranda yine numara yoktu.

Liva gözlerini kıstı.

“Bu sefer açıyorum,” dedi kendi kendine.

Açtı.

“Fotoğrafları sil.”

Karan.

Sesini tanımamak imkânsızdı.

Liva sandalyesine yaslandı.

“Merhaba bile yok mu? Çok kabasın.”

“Liva.”

İsmini söyleyiş şekli bile uyarı gibiydi.

“Fotoğrafları sil.”

Liva dudaklarını büktü.

“Yapmam.”

Kısa bir sessizlik.

Sonra—

“İnatçı olduğunu söylemiş miydim?”

Liva hafifçe gülümsedi.

“Evet. Ve hâlâ fikrimi değiştirmedin.”

Karan’ın sesi biraz daha alçaldı.

“Şu an yalnız mısın?”

Liva gözlerini devirdi.

“Bu soru çok klişe değil mi? Bir korku filmi gibi hissediyorum.”

“Cevap ver.”

Liva birkaç saniye sustu.
Sonra biraz daha ciddi bir tonla konuştu:

“Evet.”

Karan hiç vakit kaybetmeden konuştu:

“Kapıyı kilitledin mi?”

“Evet.”

“Pencereler?”

“Evet.”

“Perdeler?”

Liva gülümsedi.

“Onları da kapatayım mı, yoksa izlenmek hoşuna mı gider?”

Bu sefer Karan hiç gülmedi.

“Liva.”

Sessizlik.

Ve o an Liva anladı.

Bu şaka değildi.

Yavaşça arkasını döndü.
Salonun penceresine baktı.

Perde yarı açıktı.

Ve…

Orada biri vardı.

Sadece bir saniyelik bir hareket.

Bir gölge.

Sonra yok oldu.

Liva’nın kalbi hızlandı.

“Elimdeki kahveyi dökeceğim az kaldı,” diye mırıldandı ama sesi titremişti.

Telefona döndü.

“Karan…”

“Gördün mü?”

“Evet.”

Kısa bir nefes sesi geldi karşıdan.

“Yerinde kal.”

Liva kaşlarını çattı.

“Emir mi veriyorsun bana?”

“Evet.”

Liva derin bir nefes aldı.

“Üzgünüm, emir almıyorum.”

Ve tam o anda kapı kolu hafifçe oynadı.

İkisi de sustu.

Liva’nın gözleri kapıya kilitlendi.

“Liva.” Karan’ın sesi bu sefer çok daha sertti.
“Telefonu kapatma.”

Kapı kolu bir kez daha hareket etti.

Yavaşça.

Sessizce.

Liva geri adım attı.

“Bunu hiç sevmedim…”

“Pencereden uzaklaş.”

“Pencerede değil ki—”

“Liva!”

Bu sefer sesinde keskin bir öfke vardı.

Liva refleksle geri çekildi.

Tam o anda—

Cam patladı.

Bir şey hızla içeri girdi.

Liva yere kapandı.

Kalbi kulaklarında atıyordu.

“Liva!” Karan bağırdı.

“İyiyim!” diye cevap verdi ama sesi kararsızdı.

Yerdeyken kafasını kaldırdı.

Ve gördü.

Yerde, cam parçalarının arasında… küçük metal bir cisim vardı.

Yuvarlandı.

Durdu.

Liva gözlerini kısarak baktı.

“Bu… ne?”

Karan’ın sesi buz gibiydi:

“Dokunma.”

Ama Liva çoktan eğilmişti bile.

“Geç kaldın,” dedi.

Cismi eline aldı.

Küçük bir kapsül gibiydi.

Üzerinde bir işaret vardı.

Aynı işaret.

Dünkü fotoğraftakiyle aynı.

Liva yutkundu.

“Sanırım biri bana mesaj gönderiyor…”

Karan’ın sesi karardı:

“Hayır.”

Bir anlık sessizlik.

Sonra—

“Seni uyarıyorlar.”

Liva dudaklarını ısırdı.

“Ne hakkında?”

Karan’ın cevabı gecikmedi:

“Benden uzak durman için.”

Liva birkaç saniye sustu.

Sonra…

Gülümsedi.

“Geç kaldılar.”

Karan’ın nefesi telefonda duyuldu.

Bu sefer farklıydı.

Hafif…

Neredeyse bir gülüş gibi.

“Gerçekten akıllı değilsin,” dedi.

Liva kaşını kaldırdı.

“Teşekkür ederim.”

“İltifat değildi.”

“Ben öyle aldım.”

Kısa bir sessizlik.

Sonra Karan konuştu:

“On dakika.”

“Ne?”

“On dakika içinde oradayım.”

Liva başını yana eğdi.

“Bu kadar mı sürüyor kahraman girişin?”

Bu sefer Karan açıkça, çok hafif güldü.

İlk defa.

“Beş dakika da olur,” dedi.
“Eğer susarsan.”

Liva gülümsedi.

“İmkânsız.”

“Biliyorum.”

---

Ve o an…

İlk kez,

Karan’ın sesi
sadece tehlike değil,

biraz da alışkanlık gibi gelmişti.

----------------------