Mesafe

4. Bölüm: Mesafe

Kapı çalınmadı.

Kapı açıldı.

Liva irkildi ama geri çekilmedi. Gözleri hâlâ yerdeki kapsüldeydi. Cam kırıkları halının üzerine dağılmış, odaya soğuk bir hava dolmuştu.

Eşikta bir gölge belirdi.

Karan.

İçeri girdiğinde etrafı bir bakışta taradı. Gözleri kısa, keskin hareketlerle pencereye, kapıya, koridora kaydı. Her şeyin yerini hafızasına kazıyor gibiydi.

Sonra Liva’ya baktı.

“İyi misin?”

Tonunda telaş yoktu ama dikkat vardı.

“Evet,” dedi Liva. “Camı biraz dramatik kırdılar, o kadar.”

Karan cevap vermedi. Eğildi, yerdeki kapsülü eline aldı. Eldiven takmadan dokunmadı. Küçük bir bezle kavradı, ışığa doğru kaldırdı.

İşareti görünce çenesi sertleşti.

“Bunu daha önce gördüm,” dedi.

“Ben de,” dedi Liva. “Dün. Fotoğraflarda.”

Karan kapsülü cebine koydu.

“Artık o fotoğraflar sende kalmayacak.”

Liva doğruldu.
“Yine emir cümlesi.”

“Evet.”

“Yine uymuyorum.”

Karan başını kaldırıp ona baktı. Uzun bir bakıştı bu; tartan, ölçen, bir sınır çizip onu denetleyen bir bakış.

“Bunun bir oyun olduğunu sanıyorsun.”

“Hayır,” dedi Liva. “Sadece senin oynadığını düşünüyorum.”

Karan bir an durdu. Bu cümle beklediği türden değildi.
Sonra sakin bir sesle konuştu:

“Kapıyı kimse zorlamamış.”

“Evet, fark ettim,” dedi Liva. “Bayağı nazik bir saldırgan.”

Karan’ın dudak kenarı çok hafif oynadı. Hemen toparladı.

“İçeriden biri açmış gibi.”

“Ben açmadım.”

“Biliyorum.”

Bu “biliyorum” kısa ama netti. Liva, o kelimenin içinde bir güven kırıntısı yakaladı.

Karan pencereye yaklaştı. Kırık camın kenarını inceledi, dışarı baktı. Sokak sıradan görünüyordu. Fazla sıradan.

“Beni izliyorlar,” dedi.

“Beni de,” diye düzeltti Liva.

Karan arkasını döndü.
“Henüz değil.”

Liva kaşını kaldırdı.
“Henüz mü?”

“Evet. Ama olacak.”

Kısa bir sessizlik oldu. Rüzgâr perdenin ucunu oynattı. Odanın içine ince bir uğultu doldu.

Liva ellerini kavuşturdu.
“Peki plan ne?”

“Senin planın yok,” dedi Karan. “Benimkine uyacaksın.”

“Bu cümleyle çok arkadaş kaybetmişsindir.”

“Zaten yok.”

Cevap o kadar düzdü ki Liva’nın söyleyecek sözü bir anlığına kesildi. Sonra toparlandı.

“Harika. O zaman ilk arkadaşın ben olabilirim.”

Karan başını hafifçe yana eğdi.
“Bu pek iyi bir fikir değil.”

“Genelde iyi fikirleri sevmem.”

“Fark ettim.”

Bu sefer sessizlik biraz daha yumuşaktı. Gerginlik tamamen kaybolmamıştı ama şekil değiştirmişti.

Karan derin bir nefes aldı.
“Bilgisayarın nerede?”

Liva eliyle odayı işaret etti.
“Orada.”

Karan bilgisayara geçti. Ekrandaki fotoğrafları açtı. Tek tek baktı. Yakınlaştırdı. Geri aldı.

Liva kapı kenarına yaslandı, onu izledi.

“Her şeye bu kadar ciddi bakmak zorunda mısın?” dedi.

Karan gözünü ekrandan ayırmadan cevap verdi:
“Evet.”

“Yorucu.”

“Alışkanlık.”

Liva birkaç adım yaklaştı.
“Peki hiç normal biri oldun mu? Hani… sıradan. Kahve içen, saçma şeylere gülen biri?”

Karan durdu.
İlk kez bakışlarını ekrandan çekip Liva’ya çevirdi.

“Saçma şeylere gülmem,” dedi.

Liva omuz silkti.
“Kaçırıyorsun. Hayatın yarısı orada.”

Karan kısa bir an sustu. Sonra çok hafif, neredeyse duyulmayacak bir tonla:

“Belki diğer yarısı daha önemli.”

Bu cümle havada asılı kaldı.

Liva bu kez karşılık vermedi.

Karan tekrar ekrana döndü.
“Burada.”

Liva yanına geldi.
“Ne var?”

Karan ekranda bir noktayı işaret etti.
“Gölge. Dün fark etmemiştin.”

“Fark ettim,” dedi Liva. “Gece baktığımda.”

Karan başını salladı.
“Bu kişi tek değil.”

Liva’nın kaşları çatıldı.
“Ne demek?”

“İki farklı açı var,” dedi Karan. “Aynı anda.”

Liva ekrana daha dikkatli baktı. Haklıydı.

“Yani bizi iki kişi izliyordu?”

“Evet.”

“Bu daha mı iyi, daha mı kötü?” diye sordu Liva.

Karan bilgisayarı kapattı.
“Daha dürüst.”

Liva istemsizce güldü.
“Bunu ilk defa duyuyorum.”

Karan ona baktı.
“Tehlike her zaman kalabalıktır. Sadece fark edilmez.”

Liva bir an sustu.
Sonra yavaşça konuştu:

“Ben korkmuyorum.”

Karan yaklaşmadı ama sesi biraz daha yumuşadı.

“Korkmalısın.”

“Sen korkuyor musun?”

Karan cevap vermedi.

Bu da bir cevaptı.

---

Kısa bir süre sonra Karan kapıya yöneldi.

“Gidiyor musun?” dedi Liva.

“Evet.”

“Beni böyle bırakıyorsun yani?”

Karan durdu. Arkasını dönmeden konuştu:

“Yalnız değilsin.”

Liva kaşını kaldırdı.
“Bu pek ikna edici değildi.”

Karan başını hafifçe çevirdi. Gözleri kısa bir anlığına Liva’ya değdi.

“Olmaya alışık değilsin.”

Liva gülümsedi.
“Belki de alışmak istemiyorum.”

Karan bu sefer gerçekten, çok kısa bir an için gülümsedi.

Yorgun bir gülümsemeydi.
Ama gerçekti.

“Ben de,” dedi.

Ve kapıdan çıktı.

---

Oda tekrar sessizleşti.

Ama bu sefer sessizlik boş değildi.

Liva camın önüne yürüdü. Dışarı baktı.

Birileri hâlâ izliyor muydu, bilmiyordu.

Ama artık emindi:

Bu, sadece bir olay değildi.

Bu…
yavaş yavaş içine çekildiği bir hikâyeydi.

Ve en tehlikeli kısmı—

Henüz başlamamıştı.

---