Geçmişin İzleri

15 yıl önce...
"Eve daha ne kadar kaldı baba?" diye sordu Sare. Ailesiyle gittikleri yazlıktan dönüyorlardı ve yine yılın en sevmediği zamanlar yaklaşmıştı. Hep soğuktan nefret etmişti. Ayrıca yaşıtları gibi o da okulun açılmasından çok hoşnut değildi çünkü yaz bitiyordu ve oyunlar oynamak yerine ödev yapmayı 9 yaşındaki kimse sevmezdi. Genelde uyumlu bir çocuktu ama yılın bu zamanları çok mızmız olurdu. Okulu çok fazla sevmemesinin bir diğer nedeni ise 6 yaşındaki kardeşinden ayrı kalıyor olmasaydı.
Bu hayattaki en sevdiği kişiyi sorsalar herkese kardeşim derdi. Zaten zamanının çoğu kardeşi doğduğu günden beri onunla beraber geçiyordu. Annesi ve babası işleri nedeniyle çoğu zaman yanlarında olamıyorlardı ve bu da ister istemez iki kardeşin bağını daha da güçlendirmişti.
Babaları polis olduğu için çoğu zaman geceleri bile göreve gitmek zorunda olurdu. Anneleri ise doktordu ve genelde nöbetleri olur, olmadığı zamanlarda ise normal olarak yine yorgun olurdu. İkisinin de hakkı yenmezdi bu kadar işin arasında yine de çocuklarından sevgilerini esirgememişler,olabildiğince ilgilenmiş mesleklerinin zorluğunu onlara yansıtmamaya çalışmışlardı. Ama ne yazık ki yine de ister istemez biraz yetersiz kalıyorlardı. Bir süre evlerine bakıcı tutmuşlar çocuklar büyüyünce bakıcı istemediklerini söyledikleri için onalra aldıkları saatlerden ve evdeki gizli kameralardan kontrol ederek onların bu isteğine karşı gelmemişlerdi.

Şimdi de güzel bir yaz tatili ortasında babalarına gelen telefon yüzünden evlerine dönmek zorunda kalmışlardı. Sare de bu duruma daha da sinirlenmişti çünkü zaten ailesiyle geçirdiği vakit çoğu zaman kısıtlıydı ve bunun tatilde bile elinden alınması onu üzüyordu. Yalan yoktu evini özlemişti ama evde babasının da olması onu mutlu ediyordu sürekli işe gidiyor olması değil. Babası kısa aralıklarla tekrarladığı bu soruya yine sabırla "1 saat kaldı güzel kızım." şeklinde bir cevap verdi.
Sare ona her koşulda iyi davranan anne babasına kötü davranmayı sevmiyordu ama o da üzülüyordu ve başka şekilde nasıl gösterebileceğini bilmeyerek istemsizce böyle davranıyordu. Yine yaptığından hemen pişman olmuş ve "Seni üzdüysem özür dilerim baba. Ama bugünlük gitmesen olmaz mı işe yarın gitsen lütfen." demişti ağlamaklı bir sesle. Annesinin nöbetlerinin en azından hangi gün olacağı belliydi ve o zamana göre kendilerini ayarlıyorlardı ama babasına ansızın gelen telefonlar hep en güzel zamanların katili oluyor ve bu da daha fazla hırçınlaşmasına neden oluyordu.
Babası her göreve gittiğinde en çok kızını böyle görmeye dayanamıyordu. Yine cümleleri toparladı ve anlatmaya başladı "Benim güzel Sare'm benim işim bildiğin gibi öyle erteleyebileceğim bir iş değil. Ama sana söz veriyorum en kısa zamanda eve gelip oyun oynayacağım tamam mı canım?" dedi. Sare babasına karsı anlayış göstermek istese de özellikle bugün gitmesini istemiyordu. Yolculukları da sevmezdi zaten çünkü kardeşi Yalın neredeyse yolculuğun tamamında uyurdu. Şuan da uyuyordu. Babasının dediklerine karşı onaylayan bir mırıltı çıkarıp yolu izlemeye devam etti.

1 saatin sonunda evlerine gelmişlerdi ve babası 10 dakika içinde gitmişti. Eve gelmesi ve Yalın'ın uyanması onu biraz olsun mutlu etmişti. Kardeşi gerçekten onun her şeyiydi. Beraber yine oyunlar oynamaya başladılar yemek yediler ve uyku saatine kadar çizgi film izleyip uyumak için odalarına geçtiler.

Babalarının görevi yine uzun sürmüş ve gece onlar uyumadan eve gelip masal okuyamamıştı. Sare buna da biraz üzülse de uyumaya çalıştı gece birkaç tıkırtı duydu, babasının geldiğini düşündü. Normalde hemen yerinden fırlayıp sarılırdı ama babası bugün sözünü tutmayıp erken gelmediği için o yanına gitmeyecekti.

Biraz bekledikten sonra yine vazgeçip yavaşça yatağından kalktı ve babasının yanına gitmeye karar verdi. Odasından çıkıp koridorun lambasını yaktı ve aşağı indi. Babası genelde geldiğinde mutfakta olurdu ama mutfağın ışığı kapalıydı. Biraz etrafa baktıktan sonra göremeyince seslenmeye karar verdi. "Baba.." dedi ama cevap gelmedi. Bir kez daha seslendi. Yine cevap gelmeyince tekrar üst kata çıkıp yatak odasına doğru ilerledi.

Kapıyı çalacakken kapı birden açıldı. Karşında annesini gördü ve "Anne babam uyudu mu?" dedi. Annesi şaşkın bir vaziyette "Bebeğim sen rüya mı gördün baban daha gelmedi. Biraz geç gelecek bugün hadi yatağa dön sabah görürsün." dedi. Sare adım sesleri duyduğuna emindi. "Anne babam geldi ama ben duydum." dedi kendinden emin bir şekilde. Annesi ise "Sare baban az önce mesaj attı kızım geç gelecek. Sen kardeşinin sesini duymuş olabilir misin? Su almıştır belki." dedi.

Sare adım seslerinin babasına ait olduğuna emindi. Annesinin ona neden inanmadığını anlamayarak "Anne Yalın'ın değil babamın ayak seslerini duydum ben babam geldi işte niye inanmıyorsun gel Yalın'a soralım gitmiş mi diye. O da duymuştur bence göreceksin, belki babam onun yanındadır." dedi ve annesinin elinden tutup Yalın'ın odasına çekiştirdi. Annesi de bir yandan "Kızım sana neden inanmayayım baban dedi geç geleceğim diye ama belki dediğin gibi gelip sürpriz yapmıştır." diyordu.

Yalın'ın odasının önüne geldiklerinde yavaşça kapıyı açtılar ama beklediklerinin aksine babası yoktu. Ama onları asıl korkutan bu değildi.

Yalın da yoktu.
Annesi belki odanın içinde başka bir yerdedir diye seslendi ama ses gelmedi. Lambayı açıp bakmak istediler ama açmalarıyla beraber gördükleri şey kanlarını dondurdu. Yalın'ın yatağı kanlar içindeydi ve yerlerde damla damla kan vardı. Sare'nin o ana dair hatırladığı son şey annesinin çığlığı ve geriye kalan karanlık oldu. Kardeşi kaçırılmış ve belki de acımasızca öldürülmüstü. O daha minicikti ne isterlerdi ki küçücük bir çocuktan. Sanki onun canını yaktıklarını görünce Sare'nin de canı yanıyordu. Bir çocuğun daha hayat ışığı daha 9 yaşında sönmeye, söndürülmeye başlamıştı...

Bölüm müziği: Cem Adrian-Kül