İz

Nehir telefon ekranındaki mesaja bakmaya devam ediyordu.“Çünkü o seni arıyor.”Kalbi hızla çarpıyordu.Atlas sessizce yanına geldi.“Bence bunu görmezden gelmemeliyiz.”Nehir başını kaldırdı.“Ben de öyle düşünüyorum.”“Deniz’e ulaşmamız gerekiyor.”“Mesaj atıyorum ama cevap vermiyor.”Atlas telefonunu çıkardı.“Ben de arayacağım.”Telefon birkaç kez çaldı.Sonra kapandı.Tekrar aradı.Bu kez telefon tamamen kapalıydı.Nehir’in içini kötü bir his kapladı.“Başına bir şey gelmiş olabilir.”Atlas başını salladı.“Henüz bilmiyoruz.”Tam o sırada Lara içeri girdi.Elinde küçük bir kâğıt vardı.“Bunu buldum.”Nehir kâğıdı aldı.Üzerinde yalnızca bir adres yazıyordu.Kıyı Mahallesi – 17 numara.Nehir şaşkınlıkla baktı.“Burası neresi?”Lara:“Deniz’in son mesajından sonra araştırdım.”Atlas hemen sordu:“Ne buldun?”“Bu adres yıllar önce babanızın kullandığı bir eve ait.”Nehir’in gözleri büyüdü.“Babamın mı?”“Evet.”Üçü birlikte adrese gittiler.Ev küçük ve eskiydi.Kapısında paslanmış bir tabela vardı.Nehir kapıya yaklaşırken garip bir şekilde tanıdık hissetti.“Ben burayı biliyorum.”Atlas ona baktı.“Emin misin?”“Hayır.”Nehir elini kapıya koydu.Bir anda zihninde küçük bir görüntü belirdi.Küçük bir kız…Aynı kapının önünde bekliyordu.Yanında genç bir adam vardı.Adam eğilip ona bir anahtar veriyordu.“Bunu sakla.”Küçük Nehir soruyordu:“Ne için?”Adam gülümsüyordu.“Bir gün lazım olacak.”Nehir gözlerini açtı.“Babam bana bir anahtar vermişti.”Atlas şaşırdı.“Hatırlıyor musun nerede?”Nehir başını salladı.“Hayır.”Lara:“Belki evin içindedir.”Kapıyı zorlayarak açtılar.İçerisi toz içindeydi.Ama salondaki masanın üzerinde yeni bırakılmış gibi duran bir bardak vardı.Atlas durdu.“Burada biri var.”Nehir’in kalbi hızlandı.“Deniz?”Cevap gelmedi.Koridora doğru ilerlediler.Son odanın kapısı kilitliydi.Nehir kapının önünde durdu.Bir şey hissetti.“Burası.”Atlas ona baktı.“Nereden biliyorsun?”“Bilmiyorum.”Nehir elini kapıya koydu.“Burası bana tanıdık geliyor.”Lara cebinden bir anahtar çıkardı.“Bunu dışarıda buldum.”Anahtar kilide uydu.Kapı açıldı.Odanın içinde yalnızca eski bir dolap vardı.Dolabın üzerinde dört fotoğraf duruyordu.Nehir fotoğraflara baktı.İlkinde kendisi vardı.İkincisinde Atlas.Üçüncüsünde Deniz.Dördüncü fotoğraf ise ters çevrilmişti.Nehir onu eline aldı.Çevirdi.Bir genç kızın fotoğrafıydı.Nehir’in yüzü değişti.“Bu kim?”Lara fotoğrafa baktı.“Bilmiyorum.”Nehir fotoğrafın arkasını çevirdi.Tek bir isim yazıyordu:Mira.Nehir derin bir nefes aldı.“Yine Mira.”Atlas fotoğrafı inceledi.“Demek burayla da bağlantısı var.”Tam o sırada dolabın arkasından bir ses geldi.“Çünkü burası onun eviydi.”Üçü birden döndü.Deniz kapının yanında duruyordu.Nehir’in gözleri doldu.“Deniz!”Ona doğru koştu.“İyi misin?”Deniz başını salladı.“İyiyim.”Atlas öfkeyle:“Bizi neden korkuttun?”“Çünkü yalnız olmamız gerekiyordu.”Lara sordu:“Onu buldun mu?”Deniz bir an sustu.Sonra başını salladı.“Evet.”Nehir’in kalbi hızlandı.“Kim?”Deniz fotoğrafı gösterdi.“Mira.”Nehir’in nefesi kesildi.“Nerede?”Deniz cevap vermeden önce pencereye baktı.“Burada değil.”“Öyleyse nerede?”“İstanbul’dan ayrılmış.”Nehir hayal kırıklığıyla başını eğdi.“Onu kaçırdık mı?”Deniz:“Hayır.”Cebinden küçük bir not çıkardı.“Mira bunu sana bırakmamı istedi.”Nehir notu açtı.İçinde yalnızca birkaç kelime vardı:“Beni arama. Seni bulduğumda neden saklandığımı anlayacaksın.”Nehir’in gözleri doldu.“Beni neden saklıyor?”Deniz sessizce cevap verdi.“Çünkü seni koruyor.”“Kimden?”Deniz bu kez doğrudan Nehir’in gözlerine baktı.“Babanızdan.”Nehir’in yüzü değişti.“Babam mı?”“Evet.”Atlas araya girdi.“Bu mümkün değil. Babanız Nehir’i koruduğunu söyledi.”Deniz başını salladı.“İkisi de doğru olabilir.”Nehir’in kafası karışmıştı.“Babam beni korurken neden Mira benden saklanıyor?”Deniz cevap vermedi.Sadece eski dolabın çekmecesini açtı.İçinden küçük bir kaset çıkardı.Üzerinde bir tarih vardı.2007.Nehir kaseti eline aldı.“Bu ne?”Deniz:“Mira’nın bıraktığı son kayıt.”Kaset çalıştırıldı.Bir kadın sesi duyuldu.Nehir o sesi duyduğu anda gözlerini kapattı.Mira.“Eğer bu kaydı Nehir dinliyorsa…”Kısa bir sessizlik oldu.“Demek sonunda her şeyi öğrenmeye başlamış.”Nehir’in gözlerinden yaş süzüldü.Mira’nın sesi devam etti:“Atlas senin kardeşin değil.”Nehir ve Atlas birbirlerine baktılar.“Bunu özellikle bilmeni istiyorum.”Nehir derin bir nefes aldı.“Biliyorum.”Kayıt devam etti:“Atlas senin hayatına tesadüfen girmedi.”Atlas’ın yüzü değişti.“Peki neden?”Mira’nın sesi yavaşladı.“Çünkü baban…”Kaset bir anda cızırtıya dönüştü.Deniz cihazı kontrol etti.“Bir dakika.”Ses geri geldi.Mira’nın son cümlesi duyuldu:“Çünkü baban, Atlas’ı seni koruması için seçti.”Kaset durdu.Oda sessizliğe gömüldü.Atlas Nehir’e baktı.Nehir de ona.İkisi de aynı şeyi düşünüyordu.Atlas’ın Nehir’in hayatındaki yeri, düşündüklerinden çok daha farklıydı.Ve artık tek bir soru vardı:Babasının Atlas’ı neden seçtiği?