9.Bölüm-Unutulan Gerçek

Elif elindeki silahı sıkıca kavradı ve pencereye doğru baktı
"Çabuk olmalıyız!"
Ateş ona güvenmeyen gözlerle bakıyordu
"Senin burada ne işin var?"
Elif cevap vermeden önce bana baktı
"Arya seninle konuşmam gerekiyor ama burada değil"
Dışarıdan bir adamın sesi duyuldu
"Her yeri arayın!"
Ateş hemen kapıya yöneldi
"Şimdi çıkıyoruz"
Elif başını salladı
"Arka tarafta bir geçit var"
Üçümüz sessizce mutfağa geçtik
Elif yerdeki eski halıyı kaldırdı
Altında küçük bir kapak vardı
"Bu tünel bizi ormana çıkarır"
Ateş kapağı açtı ve önce aşağı indi
Sonra bana elini uzattı
Elini tuttum ve aşağı indim
Elif de arkamızdan geldi
Tünel karanlık ve dardı
Duvarlardan su damlıyor ayaklarımızın altında çamur birikiyordu
Bir süre hiçbirimiz konuşmadık
Sonunda dayanamayarak Elife döndüm
"Ablam kimdi?"
Elif birkaç saniye sustu
"Adı Lara idi"
Bu ismi duyduğum anda başımın içinde garip bir ağrı oluştu
Lara
Sanki yıllardır unuttuğum bir kelime yeniden hayat bulmuştu
"Onu hatırlıyor musun?"
Elif yavaşça başını salladı
"Çok az"
"Ne oldu ona?"
Elif gözlerini yere indirdi
"Seni korumaya çalışırken kayboldu"
"Öldü mü?"
Bu soruyu sorarken sesim titriyordu
Elif cevap vermedi
Sessizliği her şeyi daha da korkutucu hâle getiriyordu
Ateş araya girdi
"Kesin olarak bilmiyorsun"
"Hayır"
Elif derin bir nefes aldı
"Çünkü Lara nereye gittiğini kimseye söylemedi"
"Yani yaşıyor olabilir mi?"
"Olabilir"
Kalbim hızla atmaya başladı
Yıllardır öldüğünü düşündüğüm ablam belki de hâlâ hayattaydı
Ama neden benden saklanıyordu
Tünelin sonunda küçük bir ışık gördük
Ateş önden ilerledi
Çıkışa ulaştığımızda kendimizi yoğun ağaçların arasında bulduk
Kulübeden artık hiçbir ses gelmiyordu
Ama dışarıdaki adamların bizi fark etmesi an meselesiydi
Elif çantasından küçük bir cihaz çıkardı
"Bunu sana vermem gerekiyor"
Cihazı elime bıraktı
"Bu ne?"
"Laranın bıraktığı son kayıt"
Ekrana baktım
Parmağımı düğmenin üzerine götürdüm
Ateş omzuma yaklaştı
"Dinlemeye hazır mısın?"
Başımı salladım
Kayıt başladı
Önce birkaç saniye sessizlik vardı
Sonra genç bir kadın sesi duyuldu
"Arya eğer bunu dinliyorsan artık gerçeği öğrenmenin zamanı gelmiştir"
Nefesim kesildi
Bu sesi tanımıyordum ama içimde bir yer onu tanıyordu
Laranın sesi olmalıydı
Kayıt devam etti
"Kimseye güvenme"
Bir süre sessizlik oldu
"Özellikle de seni koruduğunu söyleyen kişiye"
Gözlerim Ateşe çevrildi
Ateş de bana baktı
Yüzündeki ifade değişmişti
Kayıt tekrar devam etti
"Çünkü seni arayanların arasında sana en yakın olan kişi de var"
Kayıt bir anda kesildi
Hepimiz sessiz kaldık
Elif şaşkınlıkla bana baktı
"Bu mümkün değil"
Ateş cihazı elimden aldı
"Başka bir kayıt olmalı"
Tam o sırada arkamızdaki ağaçların arasından bir dal kırılma sesi geldi
Ateş silahını kaldırdı
"Birileri bizi takip etmiş"
Elif de silahını çıkardı
Ben ise hâlâ kayıtta duyduğum son cümleyi düşünüyordum
Bize en yakın kişi
Kimdi
Ateş mi
Elif mi
Yoksa yıllardır güvendiğim başka biri mi
Ağaçların arasından bir gölge çıktı
Üçümüz de silahlarımızı ona doğrulttuk
Gölge yavaşça ışığa doğru ilerledi
Ve yüzünü gördüğüm anda nefesim kesildi
Karşımda duran kişi geçmişimden tanıdığım biriydi
Bana doğru bir adım attı
"Arya"
"Artık saklanmanın zamanı bitti"
Ve o an anladım
Gerçek sandığımdan çok daha yakındı
Devam edecek...