7.Bölüm-Geçmişin Gölgesi

Dizlerimin bağı çözüldü
Karşımdaki adamın yüzüne dikkatle baktım
Gözleri...
O bakışlar...
Çocukluğumdan silinmeyen tek anıydı
"Bu... mümkün değil." diye fısıldadım
Adam hafifçe gülümsedi
"Demek sonunda hatırladın."
Ateş bir adım öne çıktı ve silahını doğrulttu
"Arya, onu tanıyor musun?"
Cevap veremedim
Boğazım düğümlenmişti
Adam yavaşça ellerini kaldırdı
"Korkma. Sana zarar vermeye gelmedim."i
Ateş'in sesi sertleşti
"Bir adım daha atarsan seni vururum."
Adam aldırış etmedi
Bakışları hâlâ bendeydi
"Sen sekiz yaşındayken bana ne dediğini hatırlıyor musun?"
Bir anda başımın içinde görüntüler belirmeye başladı
Yağmurlu bir gece...
Küçük bir kulübe...
Kanlar içinde yerde yatan bir kadın...
Ve beni kucağına alan aynı adam...
Başımı iki elimin arasına aldım
"Hayır..."
"Neler oluyor?" diye sordu Ateş
Adam cebinden eski, yıpranmış bir fotoğraf çıkardı
Fotoğrafı bana uzattı
Titreyen ellerimle aldım
Fotoğrafta küçük bir kız çocuğu vardı
Yanında ise annem ve babam...
Ve onların arkasında duran adam
Gözlerim doldu
"Bu... bu nasıl olabilir?"
"Çünkü ben ailenin düşmanı değildim."
Sanki dünya durmuştu
Yıllardır bana anlatılan her şey bir anda anlamını yitiriyordu
"Ailem nerede?" diye sordum
Adamın yüzündeki ifade değişti
"Onlar seni korumak için öldüler."
Bu sözler kalbime saplanan bir bıçak gibiydi
Ateş bana yaklaştı
"Arya, sakin ol."
Ama sakin olamazdım
Yıllardır peşinden koştuğum gerçekler önümde duruyordu
Adam derin bir nefes aldı
"Sana anlatılan her şey yalandı."
"Yalan mı?"
"Evet."
"Sen ajan olmak için seçilmedin."
O an nefesim kesildi
"O zaman neden?"
"Çünkü sen... onların aradığı kişisin."
"Ne demek istiyorsun?"
Adam cevap vermek üzereydi ki uzaktan silah sesleri duyuldu
Kurşunlardan biri duvarı delerek yanımızdan geçti
Ateş hızla beni yere çekti
"Pusu!"
Binanın camları peş peşe kırılmaya başladı
Dışarıdan bağırışlar geliyordu
"Kimse kaçmasın!"
Adam pencereye baktı
"Geç kaldılar."
Ateş şaşkınlıkla ona döndü
"Kim onlar?"
"Gerçek düşman."
Bir anda tavandan küçük bir sis bombası düştü
Yoğun duman bütün odayı kapladı.
Öksürmeye başladım
Hiçbir şey göremiyordum
"Ateş!"
"Buradayım!"
Sesini takip etmeye çalışırken güçlü bir el kolumu tuttu
Refleksle silahımı kaldırdım
"Arya, benim!" dedi Ateş
Tam rahatlayacakken arkamızdan tanıdık bir ses yükseldi
"Onu buradan çıkar."
Bu, az önceki adamın sesiydi
"Ama sen?" diye sordum
Adam gülümsedi
"Ben onları oyalarım."
"Hayır, seni burada bırakamayız"
"Beni dinle."
Bir an durdu
Sonra gözlerimin içine bakarak son kez konuştu
"Gerçeği öğrenmek istiyorsan... kuzeye git."
Dumanın içinden silah sesleri yeniden yükseldi
Ateş kolumdan tuttu
"Gitmeliyiz!"
Son kez arkamı döndüm
Adam, tek başına kapıya doğru yürüyordu
Ve o an içimde tek bir his vardı.
Bu hikâye sandığımdan çok daha büyüktü
Ateş beni kolumdan çekerek fabrikanın arka çıkışına doğru sürükledi
Duman giderek yoğunlaşıyor, nefes almak zorlaşıyordu
Arkadan gelen silah sesleri ve patlamalar kulaklarımı sağır edecek kadar yüksekti
"Daha hızlı!" diye bağırdı Ateş
Kapıyı omzuyla itti
Paslı demir kapı gıcırdayarak açıldı ve kendimizi yağmurun altına attık
Soğuk damlalar yüzüme çarparken arkamda kalan binaya baktım
İçeriden hâlâ çatışma sesleri geliyordu
"Onu orada bırakamayız" dedim
Ateş başını iki yana salladı
"O bunu bilerek yaptı Bize zaman kazandırıyor"
İçimde garip bir suçluluk hissi büyüyordu
Çocukluğumdan hatırladığım tek insan, beni kurtarmak için hayatını riske atmıştı
Tam uzaklaşacakken fabrikanın içinden büyük bir patlama sesi yükseldi
Alevler pencerelerden dışarı taşarken ikimiz de olduğumuz yerde durduk
"Neler oluyor?" diye fısıldadım
Ateş'in bakışları alevlere kilitlendi
"Bu bir kaçış planı değil..." dedi
"Bu, delilleri yok etme planı"
O an cebimdeki telefon yeniden titredi
Ekranda yalnızca tek bir mesaj vardı,
"Kuzeye git. Gerçek orada seni bekliyor."
Devam edecek...