Küllerin Ardından kitap kapağı

1. bölüm / 1

1.Bölüm: O Gün O Gece

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: 1.Bölüm: O Gün O Gece
  1. 1 1.Bölüm: O Gün O Gece1.023 kelime · Okuduğun bölüm

ZEHRA'NIN ANLATIMI

O gün her şey benim için değişecekti. Sevmediğim bir adamla aynı evde tutsak gibiydim. Birkaç gün sonra nikâhım kıyılacaktı. İçimden sürekli aynı şeyi geçiriyordum: Buradan kaçmam lazım ama nasıl?

Pencereden dışarıya baktım. Hava yağmurluydu, hem de oldukça şiddetli yağıyordu. Birden bir araba evin önünde durdu. Arabadan inen Mustafa'ydı. Sevdiğim adam... Benim için gelmişti. Beni buradan kurtarmaya gelmişti.

Mustafa'yı görür görmez evden gizlice çıktım. Yanına koşarak gittim.

— Mustafa, ne olur beni kurtar. Birkaç gün sonra nikâhım kıyılacak!

— Zehram, seni buradan kurtarıcağım. Hadi, gel benimle. Gidelim buradan. Seninle güzel bir hayat yaşayacağız.

Mustafa'nın sözlerini duyunca gözlerimden bir damla yaş süzüldü. Mustafa elini uzatarak yanağımdaki gözyaşını sildi.

— Mustafa, biraz daha burada kalırsak Tolga ikimizi de bulacak. Sana da bana da zarar verecek.

Mustafa gözlerimin içine baktı.

— Zehram, bize hiçbir şey yapamaz. Ben varken sana asla dokunamaz. Hemen arabaya bin, buradan gidelim.

— İyi ki varsın, Mustafa.

Arabaya bindik. Yağmur o kadar şiddetli yağıyordu ki gecenin karanlığında etrafı görmek neredeyse imkânsızdı.

Arabayı çalıştırıp doğruca yola koyulduk. İkimiz de sessizdik. Bir süre boyunca tek kelime etmeden yolumuza devam ettik. Sonunda sessizliği bozan ben oldum.

— Mustafa, ya Tolga bizi takip ediyorsa?

— Tolga bizi asla bulamaz. Onun bizi bulamayacağı bir yere gideceğiz.

— Nereye gideceğiz peki?

— Mardin'e.

— Ya bizi bulursa?

— Zehram, bulamaz bizi.

Arkamı döndüğümde başka bir arabanın farlarını gördüm. Bize doğru yaklaşıyordu. Kalbim hızla atmaya başladı.

Tolga peşimize düşmüştü!

— Mustafa, arabayı hızlı sür!

— Allah seni kahretsin Tolga! Sakin ol Zehram. Elimden geldiğince hızlı gitmeye çalışıyorum.

Mustafa bir yandan yola odaklanıyor, bir yandan da arkamızdan gelen Tolga'nın arabasına bakıyordu.

Tam o sırada gözlerim yola takıldı. Önümüzde devrilmiş büyük bir ağaç vardı. Yolun neredeyse tamamını kapatıyordu.

— Mustafa, önüne bak! Yolda devrilmiş bir ağaç var!

— Fren! Frenine bassana!

— Fren tutmuyor!

Mustafa frene ne kadar bassa da araba yavaşlamıyordu.

— Ne yapacağız? Bir şey yap Mustafa!

— Kemerini tak! Sıkı tutun! Direksiyonu çevireceğim!

Mustafa direksiyonu çevirdiği sırada araba yol kenarındaki büyük bir ağaca çarptı.

Çarpmanın etkisiyle başımı koltuğa çarptım. Birkaç saniye boyunca ne olduğunu anlayamadım. Arabanın içi dumanla kaplanmıştı. Dışarıdan yalnızca şiddetli yağmurun sesi geliyordu.

— Zehra, iyi misin?

— İyi değilim. Hemen arabadan inelim, çabuk!

Arabadan iner inmez kendimizi dışarı attık. Etrafımız zifiri karanlıktı. Nereye gideceğimizi bile bilmiyordum.

— Bu taraftan gidelim!

Ormanın derinliklerine doğru koşmaya başladık. Bir yandan Mustafa'nın elini sıkıca tutuyordum. Gittiğimiz yerde hiçbir ışık yoktu. Etrafı göremiyordum.

Ne kadar ilerlesek de bir türlü ormanın derinliklerinden çıkamıyorduk. Silah sesiyle irkildim. Korkumu belli etmemeye çalışsam da içimdeki endişeyi bastıramıyordum.

Tolga bizi bulmuştu. Artık kaçacak yolumuz kalmamıştı.

— Korkma, kurtulacağız.

— Kurtulamayacağız Mustafa! Hep aynı şeyi söylüyorsun. Biz bittik artık!

— Hayır, hayır Zehra. Sakin ol, öyle deme. Doğru yolu bir bulabilsem buradan çıkacağız.

Silah sesleri gittikçe yaklaşıyordu. Artık Tolga'nın bize çok yakın olduğunu hissedebiliyordum.

— Benden kaçabileceğinizi mi sandınız?

Tolga'nın sesini duyduğumda olduğum yerde kaldım.

— Bizi rahat bırak Tolga!

— Rahat bırakayım mı? Ben seni sevdim! Senin için her şeyi göze aldım. Ama sen ne yaptın? Gidip onu seçtin! Şimdi ikiniz de bunun hesabını vereceksiniz!

Mustafa hemen önüme geçti.

— Zehra'yı bu işin içine daha fazla karıştırma! Seni istemiyor!

— Sen karışma! Zehra'nın yakasını bırak! Bırakmazsan seni öldürürüm!

— Hayır Tolga, bunu yapamazsın!

Sözlerimi acı içinde söylesem de Tolga beni dinlemiyordu. Gözlerini üzerimden ayırmadan konuşmaya devam etti.

— Zehra, buraya gelmezsen olacakları sen de biliyorsun.

Mustafa'nın gözlerinin içine baktım. Artık ne yapacağımı bilmiyordum. Onu korumak için bir karar vermem gerekiyordu.

— Mustafa, sen git. Biz birlikte yeni bir hayat kuramayacağız. Bu yüzden Tolga'nın yanına gidiyorum.

— Hayır Zehra! Hiçbir yere gitmiyorsun. Benim yanımda kalacaksın. Buradan birlikte kaçacağız. Güven bana. Sen onu değil, beni seçtin. Buraya kadar bu yolu birlikte geldiğimizin farkında mısın?

— Farkındayım ama artık yapacak gücüm kalmadı. Lütfen…

Bir an duraksadım. Sonra Tolga'ya döndüm.

— Tamam Tolga, geliyorum. Ama Mustafa'ya zarar verme, lütfen!

— Hayır, hayır! Bunu yapamazsın Zehra!

Mustafa'nın elini bırakmaya çalıştım ama ne kadar ısrar etsem de beni bırakmıyordu. Gözlerimin içine bakıyor, gitmeme izin vermek istemiyordu.

— Çabuk gel Zehra! Beni daha fazla delirtme!

Tolga'nın öfkeli sesi ormanın içinde yankılanıyordu. Mustafa hâlâ elimi bırakmıyordu. Ne yapacağımı bilemez hâlde ikisinin arasında kalmıştım.

— Zehra, sakın yanına gitme. Ne olursa olsun seni bırakmayacağım.

— Mustafa, lütfen! Sana bir şey olmasını istemiyorum.

— Ben de seni kaybetmek istemiyorum, Zehra. Buradan birlikte çıkacağız.

Tolga'nın sabrı tükenmiş gibiydi. Bir anda silah sesi duyuldu.

— Hayır! Mustafa!

Mustafa'nın yere yığıldığını gördüğümde hemen yanına koştum.

— Hayır Mustafa, hayır! Ne olur gözlerini aç! Beni bırakma!

Gözyaşlarım durmadan akıyordu. Mustafa'ya ne olduğunu anlamaya çalışırken Tolga'ya döndüm.

— Ne yaptığını sanıyorsun sen? Yeter artık! Yeter, ama yeter! Bütün bunlara ne hakkın var?

Tolga öfkeyle bana doğru döndü.

— Hâlâ onu mu düşünüyorsun? Bunca şeyden sonra bile onu mu seçiyorsun?

— Evet! Ben Mustafa'yı seviyorum! Seni hiçbir zaman sevmedim, sevmeyeceğim de!

Tolga'nın yüzündeki öfke daha da belirginleşti.

— O zaman seni de öldüreceğim!

— Hayır, hayır! Yapamazsın bunu! Bunu bana yapamazsın!

Tolga'nın öfkeli bakışları üzerimdeydi. Ne yapacağımı bilemiyordum. Bir yandan Mustafa'nın yanına gitmek, diğer yandan Tolga'dan uzaklaşmak istiyordum.

— Tolga, ne olur artık dur! Yeterince canımızı yaktın!

Ama sözlerim onu durdurmaya yetmedi. Tolga bana vurur vurmaz gözlerim karardı. Ayakta durmakta zorlanıyordum. Birkaç saniye içinde etrafımdaki sesler giderek uzaklaştı ve kendimi karanlığın içinde buldum.

YAZARIN ANLATIMI

O gece Zehra ve Mustafa için her şey sona ermişti. Birlikte kurdukları hayaller yarım kalmış, yaşayacakları güzel günler hiç başlamadan bitmişti.

Tolga ise ormanda tek başına kalmıştı. Yağmur şiddetle yağmaya devam ediyordu. Zehra ve Mustafa'ya yaptıklarından sonra oradan uzaklaşmak istiyordu. Kimseye görünmeden hemen arabasına binip oradan ayrılmaya karar verdi.

Ancak o gece onun için de her şey sona erecekti. Tam arabasına doğru ilerlediği sırada büyük bir ağaç devrildi. Tolga, ne olduğunu anlayamadan ağacın altında kaldı.

O gece yalnızca Zehra ve Mustafa'nın değil, Tolga'nın da hayatı sona ermişti.

O gece üçünün de hayatı sona ermişti. Ancak bu yalnızca üç kişinin hikâyesinin sonu değildi. İki aile arasında büyük bir düşmanlık başlayacak, yaşananlar yıllar boyunca unutulmayacaktı.

Peki, bu iki aile arasındaki düşmanlık sonsuza kadar devam mı edecekti? Yoksa bir gün her şey değişecek ve iki aile yeniden bir araya mı gelecekti?

Bakalım, yıllar sonra bu iki aileyi neler bekliyordu...

Bu bölümü nasıl buldunuz beğeni ve yorumlarınızı bekliyorum ❤️

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

4okunma 2beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…