4. Bölüm – Sessiz İtiraflar

Kayra'nın sesi duyulur duyulmaz Arda hızla eve girdi.

"Kayra!"

Koridorun sonunda Kayra elinde el feneriyle belirdi. Üzerindeki kıyafetler toz içindeydi. Hemen arkasında Beyza vardı. Poyraz abi ile Selen abla da salondaydı.

derin bir nefes aldım.

"Çok şükür... Hepiniz iyisiniz."

Beyza koşarak bana sarıldı.

"Bir daha seni göremeyeceğimi sandım."

İkisi de birkaç saniye birbirini bırakmadı.

Kayra ise sessizce bana bakıyordu.

Bende ona baktığımda göz göze geldik.

İkimizde de hiçbir şey söylemedi.

Ama o birkaç saniyelik bakış, ikisinin de ne kadar korktuğunu anlatmaya yetmişti.

Arda bunu fark etti.

"Herkes hazır mı? Buradan hemen çıkıyoruz." dedi

Tam o sırada...

GÜÜÜM!

Evin arka tarafından büyük bir gürültü geldi.

Pencereler titredi.

Herkes irkilerek sese döndü.

Poyraz abi perdeyi hafifçe araladı.

Yüzündeki ifade bir anda değişti.

"Kötü haber..."

"Ne oldu?" diye sordu babam.

"Bahçedeler..." dedi poyraz abi

pencereye yaklaştım nefesim kesildi.

Bahçenin tellerine onlarca enfekte dayanmıştı.

Kimisi tellere vuruyor, kimisi bahçeye girmeye çalışıyordu.

Bazıları ise sadece hareketsiz durup evi izliyordu.

Bora fısıldadı:

"Bizi buldular..."

Bir anda ön kapı da sarsıldı.

TAK! TAK! TAK!

Sonra ikinci bir ses...

Ve üçüncü...

Ev dört bir yandan kuşatılmıştı.

Babam kararlı bir sesle konuştu.

"Arka taraftaki depodan çıkacağız."

Herkes sessizce hareket etmeye başladı.

Depoya ulaştığımızda eski bir demir kapı vardı.

Arda kapıyı zorlayınca gıcırdayarak açıldı.

Dışarısı zifiri karanlıktı.

Tam herkes çıkarken...

Benim ayağı yerdeki kırık tahtaya takıldı.

Dengem bozuldu.

Tam düşeceğim dediğim sırada biri kolundan tuttu.

Kayra...

"İyi misin?" diye fısıldadı.

başımı salladım.

"Evet... Teşekkür ederim."

Kayra elimi hemen bırakmadı.

İkimiz birkaç saniye öylece kaldık.

Sonra uzaktan gelen korkunç bir çığlık sessizliği böldü.

Kayra hızla elini çekti.

"Koşmamız gerekiyor." dedi

Grupca depodan çıkıp dar bir sokağa girdik
.

Yağmur başlamıştı.

Sokak bomboş görünüyordu.

Herkes biraz rahatlamıştı ki...

Beyza aniden durdu.

"Orada biri var..."

Sokağın sonunda küçük bir kız çocuğu tek başına duruyordu.

Başını eğmişti.

Hiç hareket etmiyordu.

Ben bir adım öne çıktım.

"İyi misin?" dedim

Kız yavaşça başını kaldırdı.

Gözleri tamamen bembeyazdı.

Ağzından boğuk bir hırıltı çıktı.

Tam o anda karanlığın içinden onlarca hırıltı daha duyuldu.

Küçük kız yalnız değildi...

Sokağın iki yanındaki gölgelerden enfekteler tek tek çıkmaya başlamıştı.

Ve bu kez kaçacak yerimiz neredeyse yoktu...

Bölüm Sonu... 🧟📖