Bölüm 2: Rıhtım Kulübü

Kadıköy’ün arka sokaklarında, zamanın bile unuttuğu bir binanın ikinci katında gizlenmişti Rıhtım Kulübü. Dışarıdan bakıldığında sadece paslı bir tabela ve loş bir ışık vardı. Ama içeriye adım atar atmaz, bir başka dünyanın içine girmiş gibi oluyordun. Burası, şehirdeki kirli işlerin döndüğü, isimlerin değil bakışların konuştuğu bir yerdi.

Aslı, siyah deri montunun iç cebindeki küçük ses kayıt cihazını kontrol etti. Hazırdı. Gözleri odayı tararken, barın köşesinde oturan eski bir muhbir olan Ferhat’ı fark etti. Ferhat, yıllar önce emniyetle iş birliği yapmış, sonra bir anda ortadan kaybolmuştu. Şimdi ise Rıhtım Kulübü’nün müdavimlerinden biriydi.

Aslı yanına yaklaştı, sipariş bile vermeden onun karşısına oturdu.

“Yıllar geçmiş ama buranın kokusu değişmemiş,” dedi alayla.

Ferhat başını kaldırmadan gülümsedi. “Sen de değişmemişsin. Hâlâ gözlerinle sorguluyorsun insanları.”

Aslı eğildi, sesini alçaltarak konuştu:
“Elif’in ölümünden sonra buraya geldiğini biliyorum. Senin bir şey bildiğini de.”

Ferhat bir an duraksadı. Bardaktaki içkiye baktı, sonra derin bir nefes aldı.
“Elif... yanlış kişiye güvendi. Onu burada biriyle gördüm. Sakallı, pahalı bir takım elbise giyen bir adamdı. Adını hiç duymadım ama... sol bileğinde ilginç bir dövmesi vardı. Gül ve yılan.”

Aslı’nın kalbi hızlandı. Bu dövmeyi daha önce de duymuştu. Emniyetin gizli dosyalarındaki bir örgüt simgesiydi. Şehirdeki birçok faili meçhul olayın perde arkasında olduğuna inanılan “Siyah Gül” adlı gizli bir yapılanmanın işareti.

“Bu adam hâlâ burada mı?” diye sordu Aslı, gözleri parlayarak.

Ferhat başını iki yana salladı. “Artık değil. Ama onu bulan kişi, geçmişle yüzleşmek zorunda kalır.”

Aslı masadan kalkarken Ferhat’ın gözleri karanlığa gömüldü. İçinden geçirdiği cümle duyulmasa da, Aslı’nın sırtında bir ürperti bıraktı:

“Bazen intikam, seni senden daha fazla yakar…”