Bölümler 6Şu an: Giriş
- 1 Giriş1.017 kelime · Okuduğun bölüm
- 2 1. Bölüm1.797 kelime
- 3 2. Bölüm1.897 kelime
- 4 3. Bölüm2.218 kelime
- 5 4. Bölüm2.630 kelime
- 6 5. Bölüm2.249 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Roma'da 1487 yılında, İmparatorluğa bağlı ama bir o kadar da imparatorluktan uzak olan ormanın yanındaki bir kasaba. 6 yaşındaki minik Luna, kasaba meydanında dikili direğe halatlarla bağlanmış hıçkırarak ağlayan kadına baktı.
Kadının ayağının dibinde toplanılmış kuru çalılara rüzgarda ses çıkarıyordu.
"Ben değilim! Beni yakmanız için hiç bir sebep yok! Peder, size yalvarır, yüce mesihin önünde diz çökerim. BEN CADI DEĞİLİM!"
Bağlı kadının ağlayarak haykırdığı sözler, cümlesinin sonunda daha da sesli bir hale dönüşmüştü. Kalabalıktan gelen aşağılamalar ve hakaretlerden sonra Luna neler olduğunu anlayamıyordu ama bakmak istemiyordu. Annesinin beyaz uzun eteğine sımsıkı tutunup yüzünü gizledi. Mırıldanarak konuştu. "Anne, o kadını gerçekten yakacaklar mı? Peder iyi bir insan, Livia ile her gitmemizde bize ballı ekmek veriyor." Annesine döndüğünde, ağlamamak için yanak içlerini dişlediğini gördü. Kadın sol elini Luna'nın omzuna koymuş, kızını kendine daha da yakın tutmak istercesine eteğine yaklaştırmıştı. Sağ eli ise boynundaki uzun zincirli kolyenin üzerindeydi. Kolyesini dışarıdayken hiç göstermiyor, üzerindeki kıyafetin altına sokuyordu. Kadın kıyafetin üstünden sıktığı kolye ucunu öyle sıkı tutuyordu ki parmak boğumları beyazlamıştı.
Kızına belli etmemeye çalışarak gülümsedi. "Elbette tatlım, peder insanların kötülüğünü istemez. O tanrının eli."
Küçük kız başıyla onayladı ve bağlı kadının yanında elinde incille dikilen pedere baktı. Siyah giysilerinin üzerinde tek parlayan şey boynuna asılı olan büyük haç kolyesiydi.
Ama bir tuhaflık vardı, peder her zamanki şefkatli ve babacan halinde değildi. Son derece ciddi bir yüz ifadesiyle karşısındaki bağlı kadını izliyordu. Konuştuğunda sesi gür ve kendinden emindi.
"Tanrının yolundan gitmediniz. Bize yasakladıkları şeytani yoldan yürüdünüz. Bedenin bizden kaçsa da, ruhun tanrının ve yüce İsa'nın gazabına uğrayacaktır."
Kalabalıktan yükselen destekleyici bağırışların ardından pederin yanındaki rahibelerden biri, yaktığı meşaleyi pederin eline verdi. Kadın yanan mesaleyi görünce korkuyla çığlık atmaya başladı.
"Peder hayır! Mesih bize affetmeyi öğretti. Tanrının verdiği bir canı almanın günah olduğu elindeki incil de yazmıyor mu?"
Pederin bakışları sertleşti. "Benim ve yoldaşlarımın görevi, senin gibi şeytanın işlerini yapan kişileri yok etmek. Sen ve senin gibilerin yaptıkları yüzünden kasabamızda ekinlerimiz büyümüyor, hayvanlarımız ölüyor ve kadınlarımız hamile kalamıyor. Sizleri temizlersek mesih de bize yardım edecek."
Peder elindeki incili açtı ve kalabalığa doğru konuştu. "Cornelia Vesta'nın, Kilise mahkemesine göre cadılıkla yargılanması, kişinin infaz edilmesi kararına varılmıştır." Peder bağlı kadının etrafında yavaş bir şekilde yürüyerek sesini gürleştirdi. "Kişinin evinde şifacılığa dair bitkiler bulundu."
Kalabalıktan bağırışlar gelirken, Luna annesinin eteğini çekiştirdi. Birinin duymasından korkarak sessizce annesine fısıldadı. "Anne, kadın sadece bir bitki yüzünden mi yakılacak?"
Annesi ona dehşetle döndü ve birinin duyup duymadığına etrafına hızlı bir şekilde bakarak kontrol etti. Fısıldasa da sesi panik halindeydi. "Luna, halkın içerisinde sakın savunacak laflar etme." Küçük kızının siyah uzun saçlarını şefkatle okşadı. İçi kızını buraya infaz izlemeye getirdiği için pişmanlıkla sızlıyordu. Biliyordu ki küçük kızına ancak bu şekilde göstererek uyarabilirdi. Kadın tek kelime etmeden 'bak halkın tersine bir şey yaparsan sonun buradaki kadın gibi olur' diyordu.
Peder incile bakarak dualar okumaya başladığında, diğer elindeki meşaleyi kadının etrafındaki kuru çalılara değdirdi. Kadının yalvarırcasına ağlayan yüzü, meşale kuru çalıları yakmaya başladığında saniyesinde değişti. İlk önce alaylı bir şekilde kıkırdayan kadının gülmeleri kahkahalara dönüştü. Kalabalığa bakarak, "Beni ve bizim gibileri böyle mi yok edeceksiniz? Yakarak mı?Gerçekten mi?"
Kadın yanıyordu ama gülmeye devam ediyordu. Pederin korkmuş bakışları bir anlığına yanarken gülen kadına değdi ama hemen bakışkarını incile çevirerek okuduğu duayı daha sesli bir şekilde dile getirdi.
"Bedenimi yok edebilirsiniz! Ama ruhlarımızın karanlığı hep sizin üzerinizde olucak!"
Kalabalığın korkan ama nefretli bağırmaları, Pederin kadının sesini ve kahkahalarını bastırmak ister gibi okuduğu sesli dua, son olarak da kadını yakan kuru çalıların o çıtırdamaları. Luna daha fazla izleyemiyordu. Zaten yüzünü çok öncesinde annesinin eteğine gömmüştü ama sesler o kadar yüksekti ki artık korkudan ağlamaya başlamıştı. Annesinin eteğini bırakmış, gözlerini sımsıkı kapatmış ve minik elleriyle kulaklarını örtüyordu.
Annesi kızının ağlamasına dayanamamıştı ve küçük kızını hızla kucağına alıp kalabalığın arasından geçmeye çalıştı. Bir yandan da kızını sakinleştirmek için saçlarını okşuyor, kulağına samimi tutmaya çalıştığı sesiyle fısıldıyordu. "Geçti annecim, geçti güzel kızım. Eve gidince büyükannen sana ılık süt yapsın mı? İster misin ay ışığım?"
Kadının hiçbir şey yokmuş gibi çıkan şefkatli sesine aksi gözlerinden yaşlar yuvarlanıyordu. Luna'nın kafasının boynuna iyice sokulduğunu hissetti. Küçük bedeni daha da sıkı tutup kalabalığı yararak ilerledi.
Meydandan biraz uzaktaki küçük evlerinin önüne geldiklerinde Luna annesinin kucağından hızla indi ve eve girdi. Kadın yüzündeki yaşları silip eve girdi. Titreyen elleriyle kapıyı kapayıp küçük kilidi taktı.
Luna eve girdiği gibi, mutfak masasında oturan önündeki bir kaç kuru bitkiyi havanla ezen büyükannesinin kucağına kafasını koydu. Yaşlı kadın şaşkınca kucağındaki ağlayan torununa baktı. "Ay parem, neler oluyor neden ağlıyorsun?" Luna cevap vermek yerine minik bir şekilde hıçkırdı.
Kadın kilitlediği kapının arkasına yaslandı ve derin nefesler almaya başladı. Önüne gelen saçları sert bir şekilde ittirdi ve annesine baktı. Hızlı ve panik şekilde yaşlı kadının önündeki kuru bitkileri ve havanı aldı. "Bunlar şimdilik rafa kaldırılıyor." Sert bir şekilde konuştuktan sonra beklemeden elindeki malzemeleri mutfaktaki en alt çekmeceye fırlattı ve sertçe kapattı.
Yaşlı kadın kızına şüpheli gözlerle baktıktan sonra kucağında ağlaması kesilmiş ama ara ara hıçkıran torununa çevirdi gözlerini. Saçlarını okşadıktan sonra yorgun ama naif bir şekilde konuştu. "Ay parem, hadi odana geç. Sana ılık süt hazırlayıp getiricem ve hatta bu gece sana masal bile okurum."
Luna başını kaldırıp ona sevecen bir şekilde bakan büyükannesinin yüzüne baktı. Islak yanaklarını sildi ve bulanıklığın geçmesi için gözlerini ovuşturdu. Başıyla onayladıktan sonra yavaş adımlarla odasına gitti. Yaşlı kadın odasına giden torunun arkasından baktı ve küçüğün odasına girdiğinden emin olduktan sonra kızına döndü.
"Octavia, Luna'yı infaz meydanına mı götürdün?"
Annesinin sert bakışlarından çekinen kadın bakışlarını kaçırdı.
"Görmesini istedim, görmesini ve ona göre büyümesini."
Yaşlı kadının sesi sertleşti. Bağırmak istedi ama seslerinin torununun odasına gitmesini istemedi.
"O daha 6 yaşında Octavia, ne yapmaya çalışıyorsun? Daha kendi hakkında gerçekleri öğrenemeden bundan soğumasını mı?"
Octavia'nın bitmiş gözyaşları tekrar akmaya başladı ve yalvarırcasına konuştu.
"Bugün meydanda, Cornelia'yı idam ettiler. Evi taranmış, şifacı olduğu ortaya çıkmış! Aynı şeyleri bizim yaşamamızdan korkuyorum!"
Yaşlı kadının bakışları hüzünleşti yere çevirdi. "Cornelia iyi bir şifacıydı. Umarım ruhu huzur bulur." Kızına tekrardan baktı. "Sırf kilise korkumuzdan dolayı, geleneklerimizi ve ibadetlerimizi sona erdirmeyeceğiz."
Yaşlı kadın güçlükle ayağa kalktı. Odanın kenarındaki mumları yakmaya başladı. "Meclis başkanı Lucilla, kehanet başçısının bir kehanetinden söz etti."
Octavia'nin meraklı bakışları annesini buldu. "Kehanet mi? Ne kehaneti?"
Yaşlı kadın son mumu da yaktıktan sonra gülümsiyerek kızına döndü.
"Soyumuzu kurtaracak cadı, artık bizimle."
Bölüm etkileşimi
