Bölüm 5;Altın Ve Gözyaşı.

Kesenin içinden dökülen altın liralar, tozlu ahşap tezgahın üzerinde bir güneş gibi parladı.

Maya ve annesi, hayatlarında bir arada görmedikleri bu paraya bakarken sevinçten çok bir korku hissettiler; çünkü yoksulluk insanı sadece aç bırakmaz, aynı zamanda mucizelere karşı savunmasız da kılar.

Annesi, titreyen elleriyle bir lirayı eline aldı ve "Bu bizim bir yıllık kiramız, odunumuz ve soframızdaki ekmeğimiz demek Maya," dedi hıçkırarak.

O gece, aylar sonra ilk kez soba gürül gürül yandı ve mutfaktan taze pişmiş çorbanın o mest edici kokusu yayıldı.

Ancak bu zenginlik, beraberinde kasabanın meraklı ve kıskanç gözlerini de atölyenin üzerine çekti.

Ertesi sabah dükkanın önünde bir kalabalık birikmişti; herkes, bu iki fukara kadının bir gecede nasıl bu kadar şanslı olduğunu fısıldaşıyordu.

Maya, pencerenin arkasından kalabalığı izlerken babasının dikiş makinesinin üzerindeki gölgesini hisseder gibi oldu.

Para gelmişti ama huzur, o eski paslı kilidin arkasında kalmış gibi görünüyordu.

Tam o sırada, kasabanın en varlıklı ama en acımasız adamı olan Belediye Başkanı’nın siyah arabası dükkanın önünde durdu.

Arabadan inen adam, elinde devasa bir paketle atölyeye doğru yürürken Maya, bu paranın bedelinin çok ağır olacağını o an anladı.
🪽🌈