2 Bölüm

Alarm hâlâ çalmaya devam ediyordu. Herkes dışarı koşmaya başladı. Ben daha ne olduğunu idrak edemeden iki el silah sesi geldi. Herkes refleks olarak yere eğildi ve ellerimiz silahlara gitti.
“Komiserim, ne oluyor?” diye sordum Mehmet Komiser’e.
Mehmet Komiser de “Bilmiyorum, Lara ama iyi bir şey olmadığı kesin.” dedi.
O sırada timdeki kahverengi saçlı çocuk hemen çantasından dronu ve bir tablet çıkardı. Dronu çalıştırıp uçurdu. Ben de sadece izledim. İki dakika sonra çocuk, “Emniyetin girişinde hiçbir şey yok.” dedi.
E o zaman alarm neden ötüyordu? O silah sesleri nereden gelmişti? Ve asıl soru: Kim ateş etmişti?
“Komiserim, bunu görmeniz gerekiyor!” diyerek Yıldız içeriden koşarak geldi.
Mehmet Komiser, “Siz burada ya da içeride bekleyin. Ben birazdan sizi çağıracağım.” dedi ve Yıldız’la beraber emniyetin içine girdi. Bir süre sonra gözden kayboldular.
Mehmet Komiser gideli iki dakika olmuştu. Kimse konuşmuyordu. En sonunda dayanamadım çünkü hava soğumuştu. Hepimiz dışarıda dikiliyorduk.
“Gelin, içeri girelim. Bu arada dikilmeyelim artık.” dedim ve cevap beklemeden kapıya doğru yürümeye başladım.
İçeri girdiğimizde doğrudan toplantı, yani hobi odası gibi bir odaya doğru yürüdüm. Kapıya vardığımda açıp içeri girdim. Tim de arkamdan geldi. Ben tekli koltuğa oturdum.
“Oturun isterseniz.” dedim.
Onlar da oturdu.
Kimse konuşmuyordu. Ta ki kumral saçlı çocuk konuşmaya başlayana kadar.“Demin alarm yüzünden birbirimizi tanıyamadık. Her neyse, ben Emir Karabora. 25 yaşındayım, timin neşesiyim ve en yakışıklısıyım.” dedi.
Ne yalan söyleyeyim, ben de güldüm. Ardından herkes gülmeye başladı.
Seda gözlerini devirerek, “Emir, sen kendini kandırmaya devam et. Bu arada ben de Seda Demir. 26 yaşındayım ve maalesef gördüğünüz gibi timin tek kadınıyım.” dedi.
Emir hemen atladı.“
Maalesef derken? Bizimle mutlu değil misin?” diye sordu yapmacık bir üzüntüyle.
Seda tabii ki susmadan cevap verdi.“Evet, maalesef ama…” dedi. Sonra bakışlarını Emir’den bana çevirdi ve konuşmasına devam etti. “Yanlış anlama, mutluyum ama beş erkekle yaşamak zor oluyor.”“Anlıyorum.” dedim.
Emir yine sözü devraldı ve arkadaşlarına döndü.“Hadi, siz de kendinizi tanıtın.”Emir’in yanındaki kahverengi saçlı çocuk sözü devralarak kendini tanıtmaya başladı.
“Ben Baran Gökbay. 28 yaşındayım. Uzmanlık alanım dövüş. Yani dövüş uzmanıyım.” dedi.

Ben de başımı salladım.
Ardından Baran’ın yanındaki çocuk konuşmaya başladı.“Ben Mete Yıldırım. 27 yaşındayım ve siber elektronik uzmanıyım.” dedi.Tam devam edecekken Emir araya girdi.“Kısacası hacker demek istedi, Mete.” dedi gülerek.
Mete de hemen yanındaki yastığı Emir’e attı. Sonra bana dönerek, “Evet, öyle de denilebilir ama ben hacker kelimesini pek kullanmıyorum. Ama istersen öyle de diyebilirsin.” dedi.Ben de başımı salladım.Odanın içinde yeniden derin bir sessizlik oluştu.
Kimse konuşmuyordu. Emir rahatsız olmuş olacak ki “Yaman ya da Kuzey Komutan, biriniz kendinizi tanıtın artık.” dedi.En başta oturan adam konuşmaya başladı.“Ben Kuzey Karahan Timin komutanıyım ve 27 yaşındayım.” dedi bende başımı salladım. Ardından Kuzey’in yanındaki çocuk konuştu.“Ben Yaman Sönmez. Patlayıcı uzmanıyım ve 27 yaşındayım.” dedi ben yine başımı salladım.“Ben de kendimi tanıtayım o zaman. Lara Sancak, 26 yaşındayım ve adli tıp uzmanıyım.” diyerek kendimi tanıttım.
Tam o sırada Yıldız koşarak yanımıza geldi.“Mehmet Komiser sizi çağırıyor.” dedi.Hemen ayağa kalktım.“Tamam, Yıldız. Biz gideriz. Sen işine bak, güzelim.” dedim.Yıldız da “Tamam, bir şey olursa çağır beni.” dedi ve gitti.Ben de time döndüm.
Bakışlarım Kuzey’e kaydı çünkü bana bakıyordu. Sanki beni çözmeye ya da tanımaya çalışıyormuş gibi bakıyordu. Ben de ona baktım.Birkaç dakika boyunca bakıştık. Ne o bakışlarını çekiyordu ne de ben.En sonunda Emir araya girdi.“Komutanım, Lara’yla bakışmanızı sonraya mı saklasanız acaba?” dedi sırıtkan bir ifadeyle.Kuzey, gür sesiyle, “Kapa çenini, Emir!” dedi.
Ben de araya girdim.“Beni takip edin.” dedim.Hızlı adımlarla odadan çıktım ve Mehmet Komiser’in odasına doğru yürümeye başladım. Göz ucuyla arkama baktığımda timin de arkamdan geldiğini gördüm.En önde tabii ki komutanları Kuzey vardı. Onun arkasında Baran, sağında Yaman, en arkada ise Emir ve Seda didişerek geliyorlardı. Bu ikili beni çok güldürecek gibi görünüyordu.Herkes geldiğinde kapıyı iki kere vurdum. “Gel!” emrini duyunca kapıyı açtım ve içeri girdim.İçeri girdiğimizde Mehmet Komiser’in yüzündeki ifade endişeli görünüyordu.“Komiserim, ne oldu?” diye sordum.
Mehmet Komiser önce bana, sonra time baktı. Ardından yeniden bana döndü ve derin bir nefes alarak konuşmaya başladı.“Şimdi hepiniz beni iyi dinleyin. Bizim peşinde olduğumuz mafya, sizin birlikte çalıştığınızı biliyor. Bununla da kalmayıp Fırtına Timi’nin bir yıl önce çökerttiği mafyanın oğluyla birlikte çalışıyor.” dedi.Odanın içinde derin bir sessizlik oluştu.En sonunda Baran konuştu.“Bu nasıl olur, Komiserim? Biz bu adamı paket ettik Mustafa Kara’nın oğlu yoktu ki!” dedi şaşkınlıkla.
Mehmet Komiser yine derin bir nefes aldı.“Şimdi plan değişti. Çok dikkatli olmamız gerekiyor. Göreviniz yarın başlıyor. Yarın bir gala var. Efe Kara’nın, BSW şirketini yeniden ayağa kaldırması için düzenlediği bir gala. Siz de orada olacaksınız. Mert Komiser, yarın neler olacağını size anlatacak. Onu çağıracağım. Artık bir ekipsiniz. Lara da Fırtına Timi’nin bir parçası. Ona göre davranın.” dedi.Ardından telefonunu eline aldı ve Mert Komiser’i aradı.“Alo, Mert Komiser Odama gel,çocuklara hazırlıkları anlat.” dedi ve telefonu kapattı.
Kimse konuşmuyordu.En sonunda kapı çaldı. Gelenin Mert Komiser olduğunu tahmin ettim.“Buyurun, Komiserim.” dedi Mert Komiser.Mehmet Komiser bizi göstererek, “Onlara yarınki planı anlat. Her şeyi açıkla.” dedi.Mert Komiser, “Anlaşıldı.” diye cevap verdi ve bize döndü.“Beni takip edin.” dedi.Ben de Mehmet Komiser’e baktım. O da gitmemizi ister gibi başını salladı.Mert Komiser’i takip etmeye başladım.
Tim de arkamdan geldi.Mert Komiser toplantı odasının önünde durdu ve hepimize baktı. Herkesin geldiğinden emin olduktan sonra kapıyı açtı ve içeri girdi. Biz de arkasından girdik. Baran en son girdiği için kapıyı kapattı.
Mert Komiser dijital tahtaya bir şeyler yazmaya başladı. Yazarken bize dönüp oturmamızı işaret etti.Hepimiz oturduk. Benim solumda Seda, sağımda Emir vardı. Tam karşımda Kuzey, onun sağında Baran, solunda ise Yaman oturuyordu.Mert Komiser sonunda yazmayı bıraktı ve tahtanın yanına geçti.“Şimdi beni iyi dinleyin. Yarın çok önemli bir gün İstediğimiz gibi gitmezse görev başlamadan biter. Bu yüzden beni iyi dinleyin.” dedi ve devam etti.“Şimdi, Efe Kara’nın tabii ki bir davetli listesi var. Biz bu davetli listesine eriştik ve sizi listeye ekledik Ayrıca, ne olur ne olmaz diye içeri bir adamımızı da soktuk.”Baran elini kaldırdı.Mert Komiser, “Söyle, Baran.” dedi.Baran hemen konuşmaya başladı.“Efe Kara, listede bir değişiklik olduğunu fark etmez mi?” diye sordu.Mert Komiser cevap verdi.“İşte öyle bir şey olursa içerideki adamımız devreye girecek. Efe’ye, davetlilerin babasının arkadaşlarının çocukları olduğunu söyleyecek.” dedi.Bir nefes aldı ve devam etti.“Şimdi, kızlar…” dedi ve bana, ardından Seda’ya baktı. “Birinizin Efe’ye yaklaşması gerekiyor Mehmet Komiser seni seçti, Lara. Sen Efe’yi oyalayacaksın.”Ne diyeceğimi bilemiyordum. İlk defa böyle büyük bir operasyonun parçası oluyordum.Şükretmem lazımdı ama korkuyordum. Ya başaramazsam?Ama vazgeçmeyecektim. Öyle bir şansım yoktu. Ne olursa olsun, vazgeçmeyecektim.Mert Komiser konuşmasına devam etti.“Seda, sen Emir ve Yaman’la birlikte misafirlerin ağzını arayacaksınız. Baran, sen Seda’nın koruması olacaksın.”Sonra Kuzey’e döndü.“Kuzey, sen de Lara’nın koruması olacaksın.”Başımı kaldırıp doğrudan Kuzey’e baktım. O zaten bana bakıyordu. Ne yapmaya çalışıyordu? Beni hipnotize mi etmeye çalışıyordu? Bilmiyordum.
Mert Komiser konuşmaya devam etti.“Yaman ve Emir, siz de Seda’nın kardeşleri olacaksınız. Herkes rolünü anladı mı? Yarın size sahte kimlikler ve pasaportlar verilecek.
Sorunuz yoksa ben gidiyorum İşim var Siz de yarın saat 10.00’da burada olun.”Ardından kapıya doğru yürüdü. Kapıyı açmadan önce arkasına döndü.“Bu arada, burada konuşulanlar burada kalacak. Kimseye tek kelime anlatmıyorsunuz. Sorunuz yok herhâlde. Sessizliğinize göre ben gidiyorum.” dedi.Sonra kapıyı açtı ve çıktı.Mert Komiser çıkar çıkmaz Emir konuşmaya başladı.“Öh be! Hiç gitmeyecek zannettim. Lara, bu adam hep böyle mi?” diye sordu.“Bilmiyorum. Mert Komiser’le pek konuşmuşluğum yok. Sadece Mehmet Komiser onu her gün görüyor.” dedim.Emir, sanki dünyanın sırrını öğrenmiş gibi gözlerini büyüttü.“Kesin teşkilata çalışıyor!” dedi.Ben de başımı salladım.Ardından ayağa kalktım.“Hadi, hepimiz dağılalım. Yarın görüşürüz.” dedim ve kapıya doğru yürüdüm.
Tam kapıyı açacaktım ki Kuzey’in gür sesi arkamdan geldi.
“Bir dakika, Komiser Hanım. Daha sizi iyi tanımıyoruz.”
Elim kapı kolunda durdu. Yavaşça arkamı dönüp ona baktım.“Beni tanımak için bu kadar sabırsız olduğunuzu bilmiyordum, Komutanım.” dedim, hafifçe gülümseyerek.
Kuzey dudaklarının kenarını belli belirsiz yukarı kaldırdı.“Yanlış anlamayın, Komiser Hanım. Ben kimseye kolay kolay güvenmem. Hele hakkında hiçbir şey bilmediğim insanlara hiç.”Gülümsemem yüzümden silindi.
Birkaç saniye boyunca gözlerinin içine baktım.“Öyleyse umarım beni tanımak sizi hayal kırıklığına uğratmaz, Komutanım.” dedim ve kapıyı açtım.Arkamı dönüp çıkacakken Kuzey’in son sözleri beni olduğum yerde durdurdu.“Bunu zaman gösterecek, Lara Hanım. Yarın görüşürüz.”İlk kez adımı böyle söylemişti.Nedense bu adamla işimin hiç kolay olmayacağını hissediyordum….

Sizce Galada ne olcak youmlarinizı beklmiyorummm💕
༘♡ ⋆｡˚ ❀ ˖°𓇼 ⋆｡˚ ୨୧ ˚₊‧꒰ა ☆ ໒꒱ ‧₊˚