Bölümler 1Şu an: Geri dönüş
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Yıllar önce bir daha asla dönmemeye yemin ettiğim evin kapısının önünde dikiliyordum evin önündeki çiçekler solmuş pencereler toz yığınına dönüşmüştü lanetler okuyarak çıktığım bu eve geri döndüğüm için kendimden nefret ediyordum kapının önünde dikilip durmak hicbir ise yaramasada içeriye girmek istemiyordum bu eve girmek kaçtığım kâbusa geri dönmek istemiyordum yıllar önce bu ev benim kabusum olmuştu şimdide ben onlarin kabusları olucaktım büyzden burdaydim ares voss oglum için onun intikamı için buraya geri dönmüştüm ve artık dönüş yoktu hepsi hakettiği yasiyicakti hepsi yaptıklarının bedelini ödeyecekti yavaş yavaş...
daha fazla düşünmemeye çalışıp anahtarı eski kapı deliğine taktım kapı gıcırdayarak açıldı ayaklarım geri geri gitmek istesede yapmadım derin bir nefes aldım evin içine girdim eskimiş fotoğraflara,eşyalara baktım uzun uzun bunların artık benim için bir anlamı yoktu eskıden olsa anılar canımı yakardı ama artık yakmıyordu alışmıştım gerçeği kabul etmiştim zaten bundan başkada bir seçeneğim yoktu ömür boyu o acıyla yasiyamazdim ama bu acıya alışmam İntikam almiyicagim anlamına gelmezdi hepsinden çok büyük bir İntikam alıcaktım öyleki bu kasabadan kimse birdaha beni unutamayacakti hepsinin akılarına kaziyicaktim adımı, yüzümü, yaptıklarımı hepsi o lânet olası akılarına kazinicakti *Bric Voss* bu ismi birdaha asla unutamiyicaklardi bu kasabadaki herkesin aklında kalıcaktım korki, hayranlık,nefret hiç fark etmez bana karşı ne hissitikleri benim hakkımda ne düşündükleri umurumda bile değil bu lanet yerin kabusu olucam...
bu kasabanın huzuru yarın akşam sona erecekti onlar benden biricik oğlum aresi çaldılar bende huzurlarını , düzenlerini, hatalarını, herseylerini çalacaktım önce ailemin sonra bunu yapan ve bilen herkesin huzurun tek tek kaciricaktim onların hiç birine merhamet etmiyicegim hepsinden igreniyordum
*Ares intikamını alıcam söz veriyorum*
gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı hayır şimdi değil lânet olsun güçlü olmak zorundaydim ama Ares...
Onu düşünmek canımı yakıyordu o benim tek zayıflığımdi onu benden çalan hiç bir piç kurusu yaşamayı hak etmiyordu onlar yaşadıkça kendimden, dünyadan,inslardan herkesden tiksiyordum onlar ölmeliydi onların hak ettiği kader acı ceke ceke can vermekti ve yakında hepsi bu hak ettiği kaderi yasiyicakti çok yakında hepsi teker teker bunu yasiyicakti şimdilik o güzel hayatlarına devam ede bilirler ama yakında kendi yataklarında kendi evlerinde bile kendilerini huzursuz, güvensiz ve yardıma muhtaç hissedecekler bunu düşünmek bile yüzümde tebessüm oluşturuyordu
Sadece bir kaç gün daha o tatlı güzel hayatlarını yaşaya bilirler bu son günlerini iyi değerlendirseler güzel olur çünkü bir daha içine girdikleri kâbustan uyanamiyicaklardi
Bölüm etkileşimi
