Bölümler 1Şu an: GİRİŞ
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Aşk bir seçim değilz çekimdir;
kalbin kimi seveceğine
akıl karar veremez.
İREM TANER
"Defol."
"Yalvarırım, Defol."
"Defol." dudaklarımın arasından hıçkırıklarım eşliğinde çıkan tek sözcük. Defol... Başka birşey yoktu. Hisler gibi...
Güzel olan herşey kaybolmuştu sanki. Bir anda silinmişti. Hayatımda hiç yer edinmemiş gibi. Hiç gülmemiş... Hiç aşık olmamıştım. Gülümsememiştim.
Aslında bu kelime bile fazlaydı ona. Bir kaç sorudan başka birşey değildi hak ettiği.
O, beni konuşmaya zorluyordu. Karşıma geçmiş ağlamaktan bitkin düşmüş bedenime, şişmiş gözlerime bakıp, sadece açıklama yapmaya çalışıyordu. Görmüyordu beni ne denli yaraladığını...
Sanki yaptığı, yapmaya cüret ettiği şeyin herhangi bir açıklaması varmış gibi.
Herşey yoluna girecekmiş gibi...
Benim bu hale gelmemin yegâne sebebi: Uzay...
Sevgilim... Aşkından kör olmuş bana, tüm renklerin bana neye benzediğini öğreten sevgilim.Bana her seslenişinde kalbimin pır pır oldurtan sevgilim. Onunla iken minik, hassas, saf bir kız çocuğu hissettiğim sevgilim. Tenime değen her dokunuşunda vücud ısımı arttırıp, kalbimden yayılıp bütün vücudumu saran yangınımın sebebi sevgilim.
Sevgilim...
Ne çok severdim ona böyle seslenmeyi. Harflerini uzatarak, hissederek söylemeyi.. Şimdilerde yüzünü geçtim, adını dahi unutmak istediğim: Sevgilim
Uzay Kardemir
Kapıyı ne kadar büyük bir kuvvetle bastırsam da; o da aynı gücü - fazlasını - açıp içeri girmek için uyguluyordu.
Kuş misali titrerken bunu nasıl yapabiliyordum bilmiyorum. Galiba, yaşadığım yoğun duygu karmaşası sağlıyordu bunu.
İki elimde kapıdaydı. İşin zorlaştıran bir değer durumda ayağımdaki derin kesiklerdi. Kanadıklarını hissedebiliyordum. Sıcak kan çoraplarıma bulaşıyor olmalıydı.
Parke zeminde ayaklarım geriye doğru kayarken kafamda daha ne kadar dayanabileceğimi hesaplamaya başladım. Kollarımı git gide kırılıyordu. Elimden ağlamak dışında hiçbir şey gelmemesi kendime acımama sebep oldu. Çok güçsüzdüm, çok yaralıydım ve en kötüsü elimden hiçbir gelmiyordu.
Kararlıydım. Ne olursun olsun kapıyı açmayacaktım. Onu içeri almayacaktım. Ona arkasında nasıl bir enkaz bıraktığını göstermeyecek, bana acımasına izin vermeyecektim. Evet, bunu yapacaktım.
Hala hangi yüzle buraya geliyordu. Yetmemiş miydi bana yaptıkları?
Yeterince yakamamış mıydı canımı?
Kıramamış mıydı kalbimi?
Daha ne istiyordu...
Boğazımın kurumasından dolayı istemsiz öksürmeye başlamıştım. Ufak da olsa afallamıştım. Bu afallama onun kapının aralık kısmından ayağını içeri daldırıp içeri girmesine fırsat oluşturmuştu. Yaptığım hatayı fark etmem uzun sürmedi. Öksürmeyi kesip kapıya daha fazla kuvvet uygulasam da artık çok geçti. Yarattığım açığı kapatmama etki etmemişti.
Kararlıydı.
Tek bilmediği şey ben de kararlıydım.
"İrem lütfen, beni dinlemen lazım! " Bağırıyordu çünkü ağlamama karşın sesini bana ulaştırmaya çalışıyordu.
Ne diyecekti ki...
Oturup beni nasıl aptal yerine koyduğunu mu söyleyecekti. Benimle nasıl alay ettiğini, nasıl eğlendiğini, o kızla aldatmama kılıfında yaptıklarını mı anlatacaktı.
"Seninle benim aramdaki tüm kapılar, bir bir yüzüne kapandı. Bir daha hiç açılmamak üzere." O kadar çok ağlamıştım ki sesim kısılmıştı. Ona ulaştığından dahi şüpheliydim.
Sesim bana ait değildi. Bir yabancı, başkası gibiydi. Ama bunlar benim cümlelerimdi. Hepsi. Kiniyle öfkesiyle bana aitti. Üzerlerinde benim hayal kırıklığımı taşıyorlardı.
Birkaç güne kalsa Uzay'a kuracağımı hayal dahi edemezdim.
Düşününce komikti.
Biri gelip bana Uzay seni aldattı, sende ona karşı böyle sözler söyledin dese kahkaha atar geçerdim.
Olmazdı çünkü böyle birşey. Biliyordum. Daha doğrusu bildiğimi sanıyordum.
Bilmiyormuşum...
Büyükbabam hep derdi. "Asla, asla deme." Haklıymışsın büyükbaba.
"Git buradan Uzay." Sesim oldukça yorgun ve bitkindi.
Tabi ki de beni dinlemeyecekti.
Kapıyla ara oldukça açılmıştı. Belim düz bir çizgi halini alırken terleyen ellerim kapının yüzeyinden aşağı doğru kayıyordu. Kesiklerin sızısı tüm vücudumu sarmıştı artık. Direncim git gide kırılıyordu.
Nasıl yapabilirdim ki! Uzay kapıda içeri girmek için kapıya var gücüyle asılırken nasıl kendimi ağırıdan kurtarabilirdim. Önüme gelen saç tutamlarımı bilen kulak ardı yapamıyordum.
Belkide... Sadece, beklemeliydim.
Beklemeli Uzay'ın gittiğinden emin oluduğumda pansunamı yapmalıydım.
Açmayacağımı anlar ve gider.
Çok zor ama belki yapardı.
Uzay Kardemir ; hep şaşırtıcı olanı yapardı zaten. Akla gelmeyeni ,gelse de yakıştıramadığını.
Belki de bu yüzden tutulmuştum ona. Sıradan, olmadığından öteriydi bu.
Yüzüm git gide yerle yakınlaşıyordu.Yeri boylamam an meselesiydi. Ya yeri boylayacaktım ve Uzay içeri girecekti ya da öne bir adım atarak şansımı deneyecektim.
İkinci seçeneği seçtim. Öne doğru adım atmak için kaldırdığım ayağım tekrar yerle kavuşmadan ellerim kapıdan kaydı, anlık refleksle dengemi sağlasamda kapının etkisiyle sırtım duvarla buluştu. Ama bu yumuşaktan ziyade oldukça özlem dolu bir buluşmaydı.
Sessiz sayılabilir şekilde inledim. Acıyla tüm yüzüm buruşurken, gözlerimi sıktım. Lakin o kadar çok ağlamıştım ki kısa süreli kapamalar da dahi acıyan gözlerim şuan yanıyordu.
Kafamı yenilgiyi kabul edercesine duvara yasladım. Artık ağlamıyordum. Gözümden akan yaşlar bir anda kesile vermişti. Nefes seslerimi dinlerken, içimden kendime lanetler okuyordum.
Yapmam gerekeni yapamamıştım. O, içerideydi. Uzay, evin içerisindeydi. Gözlerim yavaşça aralanırken bile hala onu görmemeyi umuyordum. Ama bu bir yanılgı idi. Görmek istemediğim yüzü karşımda ve beklemediğim kadar üzgün, düşünceli bir haldeydi. Her gün özenle dağıttığı saçları birbirine girip dolaşmış, gözleri şişmiş, altları morarmıştı. Ağır nefesler alıp veriyordu. Kalbinin atış seslerini duyamasamda içimden bir ses oldukça şiddetli olduğunu söylüyordu.
Bir çarpıntı gibi.
Sanki dün ki baskınımdan beri uyumamış bir hali vardı.
"İrem." Yavaş temkinli adımlarla bana yaklaşıyordu. "İyi misin?" Halim olsa ve gerçekten kuş gibi duvara pısmış titremesem göz devirebilirdim.
Ona göre mantıklı ; bana göre tam bir fiyasko soruydu.
İyiyim sevgilim.
Senin sayende çok iyiyim...
Tamam sırtımı duvara çarptığımda canım acımıştı lakin ben o anlık acıdan daha büyük bir acıyla savaş içindeydim.
Kendimle savaşıyordum.
Kendinle savaşmak, gözlerin bağlıyken bir savaş meydanında kılıç savurup, savaşmaya benzerdi. Düşmanını bilir ama göremezdin.
Kalbim ağrıdan muzdarip kırık parçalarını onarmaya çalışırken beynim onu cezalandırmak istercesine Uzay'la geçirdiğimiz o keyifli dakikaların flashback'lerini perde önüne seriyordu.
Bunlar aldığım alkolün etkisiyle iyice artmış çekilmez bir hal almıştı. Hiç alkol almamalıydım. Bu da Uzay gibi yanlış bir seçim idi.
Elini kolumda hissettiğimde anlık irkilme ile sırtımı çarptığım duvarda kapıya doğru kaydım. Kolumu çekmemle, koluma dokunkurduğu eli boşlukta kalmıştı.
Gözlerimi kolundan tırmanıp yüzüne çevirdiğimde donup kalmış bir halde elini izliyordu. Ürpermişti. Nefes alıyormuydu?Çenesini o denli sıkmıştı ki çene kemikleri belirginleşmişti. Yutkunduğunu boynundaki damarın sekmesinden anlayabiliyordum.
Gözleri birden bana döndü. Ne diyeceğimi kestiremiyor, ne yapacağımı bilemiyordum. Algım açıldığında bir zamanlar aşık olduğum yüz hatlarını incelerken buldum kendimi.
Onun bakışları yumuşakdı. En az bir tüy kadar; benim bakışlarım sertti. En az bir kaya parçası kadar.
Ne hissediyordu acaba?
Dudaklarını beklentiyle araladı. Yüzüne tokadı basmam bir oldu. Sert vurmak istemiştim. İstediğimi elde etmiştim ki yüzünde parmağımda olan yüzük dahil izi çıkmıştı.
Dudakları kapanırken gözlerini de kapamıştı. Dudaklarını birbirine bastırdığından düz bir çizgi oluvermişti. Az önce bana dokundurduğu eli yumruk haline gelmişti. Öyle çok sıkıyordu ki parmak boğumları belirginleşti.
Ama dikkatimi çeken şey bu olmadı. Boğum kısımlarının irili ufaklı yaralarla kaplıydı. Bazıları kabuk bağlamış iyileşmeye dururken, bazıları ise oluk oluk kanamaya devam ediyordu. Sızlıyor olmalıydı.
Ama umrumda değildi.
Beter olsun!
İsterse kendini zincirlikuyu mezarlığında ki mezarlardan birine gömsün , artık gerçekten umrumda değildi...
"Defol, git evimden." dedim tıslar vaziyette. Sesim hala yerine oturmadığından boğazımı temizlemem gerekti.
Gözlerini açıp gözlerimin içine baktı. Bakışları donuktu. Hiç olmadığı kadar.
Nasıl bir kadınla karşı karşıyaydı bilmiyordum. Belki üzgün belki öfkeli... Belki de kırgın. Annem her zaman en keskin silahın kırgın bir kalp olduğunu söylerdi. Emin olduğum tek şey ona eskisi gibi bakmadığımdı. Bu da ona yeterdi.
Hiç birşey demedi. Zaten diyecek neyi vardı ki.
"Defol git evimden! " İşaret parmağımla aralık olan kapıyı gösterdim. Tepki vermedi. Sadece derin bir nefes alıp verdi. İnat yaptığından mı bilinmez yönelmesi gereken yöne değilde salona yönelince yerimde tepinmemek için kendimi zor tuttum.
Yer içinde olan ellerimi birkaç kez yaslandığım duvara vurdum. Aklından ne geçiyordu...
Arkasından bir hışımla salona doğru ilerledim. Bej rengi koltuğa oturmuş elleriyle yüzünü avuşturuyordu. O da en az benim kadar sarhoştu belli ki. Hatta fazla dahi olabilirdi. Uzay her zaman alkole karşı benden daha dayanıklı olmuştu.
"Sen iyice istenmeyen yerlerde bulunmaya âdet edindin." Üstüne doğru yürüyerek tam karşısında durdum. Sesimi duymasıyla elleri bir müddet kala kaldı, sonra indi. Yüzüme bakabilmek için kafasını küçük bir açıyla yukarı kaldırması gerekmişti. "Konuşuncağız." Gözünden bir yaş akıp gitti.
Ağlamıştı.
Gözlerinin şiş ve kızarıklığı bundan kaynaklanıyordu demek. Peki neden... İlüzyonun etkisinden çıktığım için mi yoksa kurduğu piyes sona erdiğindenmiydi gözyaşları?
Ellerim belimde ki yerini bulurken , kafa tutar gibi " Tamam, anlat dinliyorum" dedim. Beklemiyormuş olacak ki kala kaldı. O da bilmiyordu ki ne geveleceğini
Haklıydı.
Çok haklıydı...Ben mesela neden şuan onu evimden pataklayarak kovmak yerine onu dinlemeye yelteniyordum ki.
Aptaldım.
"Özür dilerim." Kelimeleri döküldü ağızından. İki kaşım birden yukarı kalktı. Özür dilerim. Bu muydu. Denebilecek o kadar şey varken -yoktu- af dilemişti. İçimden bir ses en azından sesi titredi, diye birşeyler zırvaladı.
Eliyle kayan göz yaşının geride bıraktığı yolu hınzırca sildi ve gözlerini benden kaçırdı.
Gözlerim yine boğumlardaki yara izlerine takıldı.
"Bunca yolu bunun.." lafımın ortasında nefesimi tuttum. "...Özür dilemek için mi geldin yani." Hayal kırıklığıyla kaşlarım çatılırken iki adım ondan geriledim.
Beni çıldırtmak için mi böyle konuşuyordu. "Bu yüzden mi çıktın karşıma!" Diyerek az önce gerilediğim iki adımı geri kapattım. Yüzümü yüzüne hizalayarak sesimi tehlikeye büründüm. "Bu yüzden mi maganda gibi bastın evi mi?"
Kulağına eğildim. Aklıma her gelişinde kalbime hançer vuran cümlelerden birini yüzüne kustum. "Çok eğlendiniz mi sevgilinle?" son kelimeyi vurgulayarak söylemem yüzünün ifadesi değiştirmiş, kusacak bir hal almıştı. Derince yutkunmakla yetindi. "Çok güldünüz mü ardımdan." Saçma bir tebessüm ettim.
"Söylesene nasıl da oyuna getiridik dediniz mi?" Mavilerim elalarına ilişti. "Keyifli geçti mi geceniz?" yüzümü yüzünden uzaklaştırarak doğruldum. Hala o aptal yüz ifadesini yüzüne takınıyordu.
Niye yapıyordu ki bunu?
"Eğlenceli geçmiş olmalı..." Derken elime aldığım kadehi dolduruyordum. "...Artık gece nasıl bir performans sergilediysen yorgun düşmüşsün. Aramalarıma cevap veremeyecek kadar!" dedim tükürür gibi. Biraz olsun rahatlamıştım. Ama o kadar cümle kurdum, birine bile cevap verememesi sinirlerimi bozdu.
De, ne diyecekti. Kızla nasıl seviştiğini mi anlatacaktı bana!
Omuzlarım düştü. Bu konuşma başından itibaren çok saçmaydı zaten. Aklıma gelen iğrenç kareler midemi bulandırmaya yetti... Fakat onun midesi kaldırıyor olmalı ki hala karşımda konuşmaya can atar vaziyetteydi.
Yüzsüz...
Anlatacağı şeyleri dinleyip dinlememek arasında büyük bir iklemin içerisindeyim. Bir tarafım dinlemek daha neler zırvalacağına şahit olmak istiyordu. Cesurdu.Diğer tarafım ise kuracağı cümlelerden canının yanmasından deli gibi korkuyordu. Korkaktı.
Ve ben ikisi arası bir yerde sıkışıp kalmıştım.
"Üzgünüm." Elimdeki kadehi doldururken yere döktüğüm şarap birikintisini izlerken, gözlerim yine onun gözleri ile kesişti.
Artık diplerden gelen yanma hissi yerini yavaş yavaş yağmura bırakıyor olmalıydı. Hayır, ağlamamalıydım. Uzay'ın karşısında olmazdı.
Ama elimde değildi. Kurduğu cümle içimde yanan bir yerleri harlamıştı galiba. Burnumu çektim.
"Ne dedin sen?" dediğim de bakışlarımda hayret, sesim buz gibi bir fısıtlıyla çıkmıştı. Göz yaşlarımın bir çoğunu tutmuş olsam da aradan kaçan iki tanesi göz yuvarlarımdan aşağı özgürlüğe kaymıştı.
"Üzgünüm" diyerek tekrarladı.
Üzgün müydü?
Bunu yaparken bakışlarını benden kaçırmıştı. Biliyordu ne kadar suçlu olduğunu. Yoksa neden kaçırsın ki gözlerini. Bilmediği yada kabullenmek istemediği şey ise bunun ne kadar geri dönüşsüz olduğuydu.
Gidişi olup dönüşü olmayan bir bilet gibi..
Hoşuna gitsin yada gitmesin son muydu. Beğenmeyen çekip gidebilir.
Gösteri sona erdi...
Kurduğu tek kelime dudaklarımdan histerik kısa bir kahkaha peydahladı. Kızardığıma yemin edebilirdim. Sonra o kahkahalar arttı. Ortamdaki gergin sessizliği bölen şey benim yersiz kahkahalarımdı.
Delirmiş olmalıyım.
Uzay'a saldırmıyor yada ona karşı herhangi bir girişim de bulunmuyordum. Bu aptal histerik kahkahalar eşliğinde yerime çivilenmiş bir vaziyetteydim. "Üzgünsün öyle mi?" derken sesim kısık olması yetmezmiş gibi tehlikeli derecede kısıldı.
Uzay'ın oturduğu L koltuğun hemen yanındaki sehpanın üzerinde kafama diktiğim, dibi boylamış içki şişelerim bulunuyordu. Birini elime geçirdiğim gibi yer fırlatmam bir oldu. Şişe camla buz olurken Uzay tek bir tepki dahi göstermedi.
Sahte bir pişmanlıkla "Bende üzgünüm, Uzay." dedim ve ondan uzaklaşarak salonum da bulunan ev dekorasyonunun bir parçası olan kalp şeklindeki bibloyu da yere fırlatıp Tuzla buz ettim. "Bak bende üzgünüm!" Ayağımda ki yaraları önemsemeden yere vurdum.
"Hatta çok daha üzgünüm!"
Gittiğim bahara hoşgeldin etkinliğinde yaptığım mumları bir bir yere sermeye başladım. Öfkeden gözüm dönmüştü. Ve bundan bir sorun göremiyordum. Ben Uzay'ı dinlemem gerekenden çok daha fazla dinlemiştim. Ağzıma geleni saymaktan geri de kalmayacaktım. Ne de olsa sonuna kadar hak ediyordu.
Arada görüşüm bulanıklaşıyor, adımlarım savsaklaşıyordu lakin hemen ardından geri toparlıyordum. Pek sorun etmedim.
Evdeki eşyalar içimdeki öfkeyi dindirmediği için öfkenin kaynağı yani kendime yöneldim bu sefer. Ellerimi saçlarımın arasına geçirerek kökünden koparircasına çekiştiriyordum. Dizlerimin üzerine çöktüm. Sonrada yere, dizlerimin üzerine yıkıldım.
Kafamdaki sesler susmak bilmiyordu. Elime gelen saç tutamlarını var gücümle çekerken, ağıran boğazıma rağmen öfke ile acı karşımı yüreğimden kopan bir çığlık attım. "Neden yapıyorsun bunu bana." Ağlamaya başladım. "...Neden yakıyorsun canımı." Avazım çıktığı kadar ağlamaktan çekinmiyodum lakin attığım çığlık boğazımı oldukça yoğurmuştu.
Uzay yanıma gelmiş saçlarımı çekiştiren ellerimi tutarak benden uzak tutmaya çalışıyordu.
Ona kızabilirdim lakin bitik durumdaydım.
En sonunda pes ettim. Ellerim saçlarımın arasından kulaklarımın üstüne indi. Hınzırca kulaklarımın traguslarına bastırıyordum.
Bu, Uzay'ın sevgi sözcüklerini duymamazlıktan gelmemi kolaylaşıyordu.
Aynı masal artık kabak tadı veriyordu.
Ama diyebileceği şeyler aklıma geliyor; ağlamam gök delinircesine yağan yağmur gibi şiddetleniyordu.
Ellerim bir vakit sonra - çok değil - gücünü kaybederek kulaklarımın üstünden sıyrılmış kucağıma düşmüştü. Artık Uzay'ı duymama engel hiçbir şey yoktu. Ama susmuştu.
Uzay hemen karşıma çökmüş bir biçimde az önceki tepkisizliğimden cesaret almıştı ki bana ikinci kez dokunma cesaretinde bulundu. Az önce fırlattığım eşyalardan saçılan parçalar bileğim de minik bir kesiğe neden olmuştu. Derin değildi altarafı bir çizik.
Öldürmezdi.
Fakat sanki ölümcül bir kesikmiş gibi Uzay bileğimdeki kesiğe dikkat kesilip okşamakla meşguldü. Bütün dikkati minik bir çizikdeydi.
"Hepsi senin yüzünden." Kaşlarım titresede çatabilmiştim. Ellerimi önünde birleştirdim
"Hepsi senin yüzünden!" Başını eğmiş, sanki beden dili beden dilimi taklit eder gibi ellerini önünde birleştirdi.
"Senin yüzünden!" Yumruk yaptığım ellerimle göğüsüne art arda darbeler indirmeye başladım.
"Senin yüzünden!"
"Senin yüzünden!"
Ona vurmaya devam ederken, bir yandan da başımı yukarı kaldırmış bağırarak ağlıyordu. Avuç içlerim tekrar terlemişti.
Bir elini belime yerleştirip beni kendine doğru çekmesiyle kafamı göğüsüne gömmüştüm. Sesim boğuk bir şekilde duyuluyordu. Artık ona vurmuyordum. Konuşmamda giderek savsak bir hal alıp yavaşlamıştı.
Geri çekildim. Gözlerimi gözlerine diktim. Gözleri dopdoluydu.
"Neden?"
Yüzümü ellerinin arasına aldı.
" Özür dilerim."
Yutkundum. "Özür dilemek kırılanları tamir etmiyor " Başıyla usulca onayladı.
Çenesi titredi.
Gözümden akan yaş defalarca ıslanan yanağımı tekrar ıslatırken Uzay'ın parmakları göz yaşını silecektiki ani bir şekilde ayağa kalktım.
Gözlerini sıkıca kapattı bir süre sonra o da ayağa kalktı. Gözlerim az önce elime geçip kırılan eşyalarda gezdirdim. Her birinin üzerinde kısa kısa gezindi bakışlarım. Kırdığım kalbe kadar...
Parçalara ayrılmış bir haldeydi. Tıpkı benim kalbim gibi... Birleştirilemeyecek, birleşsede eskisi gibi olmayacak olamayacaktı. Ne kadar trajikomik bir durumun içerisindeydim ben.
Dudaklarıma acı bir gülümseme yayıldı. Kollarımı hınçla iki tarafa açıp kalbimi kırdığı gibi kırdığım eşyaları gösterdim birkaç adım gerilerken. "Etrafına bak, Uzay." Adem elması hareketlendi.
Gözleri benimkiler gibi birbir üzerlerinde gezindi. Ama kalbi es geçti.
"Bak . Bende özür diledim!" İki yana açtığım ellerimi göğüsümün hemen üstünde birleştirdim. "Bende üzgünüm." Dedim naif bir sesle. Aramızda birkaç santim mesafe kalırken adımlarımı durdurdum "Eskisi gibi oluyor mu herşey, kırılanlar geri geliyor mu?" diye elalarının içine baktım. Benliğine sordum sorumu.
Bana cevap vermesini bekliyordum. Bana sarılmasını hesaba katamadığım içim anlık şokla tepki veremedim. Kollarını iki tarafıma dolanmış kafasını saçlarımın arasına gömmüştü. Çok sıkı sarılıyordu. Öyle bastırıyordu ki beni kendine kemiklerimi dahi kırılabilirdi. Bir zamanlarda böyle sarılırdı bana.
Sımsıkı...
O masum herşeyden uzak ikili aklıma geldikçe gözlerim yeniden doluyordu.
Özlüyordum onları...
"Özür dilerim, sevgilim." Aramızdaki sessizlik bu cümleyle bozuldu. "Keşke herşeyi geri alsabilsem. Keşke döktüğün her bir göz yaşının sebebi olmasam." Bunalmışa benziyordu. Ağlamamak için kendini bastırdığını anladım.
Ama oldun, Uzay. Döktüğüm her bir gözyaşımın sebebi oldun.
"Döktüğün her bir sebebi olmaktan nefret ediyorum."
Ediyor musun gerçekten?
"Keşke yine bana aşkla baksan. Kaçırmasan gözlerini benden." Kollarını daha sıkı sardı bana. "...Sana dokunduğum da kaçmasan, tiksiniyormuşcasına bakmasan bana." Onunla şuan olduğumuz sarılır pozisyonu fark edince geriye çekilmek için bir hamlede bulundum lakin izin vermedi.
Kurduğu cümleden dolayı sessizce kendine sövüyor olmalıydı. " Neden olduğunu, neden böyle olduğunu bilsem ve ben açıklasam sana."
İçinde bulunduğumuz durumun bir açıklamsı var mıydı ki, Uzay.
"Şuanı yaşamasak..." Dedi içinde bulunduğumuz duruma lanet okur gibi.
Ağızında birşeyler geveledi lakin duyamadım.
"Biliyorum şuan öfkelisin ondan böyle konuşuyorsun." Evet, Uzay. Öfkeliyim. Şimdiye yakmadığın kadar yaktın canımı. "Kız, bağır, çağır ama ne olur bunu yapacaksan bana yap. Kendine değil. Ben seni kendimden bile sakınırken sen bunu kendine yapma. Benim canımı yak, kendi canını yakma." Devam etmesini istemekten başka herhangi bir saldırıda bulunmadım.
Gerçekten üzülüyor muydu? Pişman mıydı? Özlüyor muydu o günlerimizi?
İnanmalımıydım ona?
Peki Uzay madem bu kadar pişman olacaktın. Neden yaptın bunu bize...
Nefes aldığını işittiğimde bunun oksijen değil dün yanına gelirken sıktığım parfümün kokusu olduğunu anladım. Onu itmem gerekiyordu ama yapamıyordum. "Sana söz veriyorum. Düzelecek. Herşeyi yoluna sokucam. Düzelteceğiz." Kaşlarım çatıldı. Neyi yoluna sokmaktan bahsediyordu.
Bizi mi?
"Birlikte."
Kurduğu cümle ile beraber sonunda onun bedenimi bedenimden iterek uzaklaşmasını sağladım. Sarhoşluğun etkisiyle birkaç adım sendeledi ama o kadar.
"Ne saçmalıyorsun sen." Sakinliğim beklemediğim birşeydi.
"Şuan anlık öfkeyle böyle konuşuyorsun sevgilim."
"Herşey geçicek." Kahkahayı bastım.
"Yo, yo. Gerçekten buna... Buna inanıyor olamazsın."
Beni duymamazlıktan gelir gibi cümlelerini sıralamaya devam ediyordu.
"Seni öyle çok sevicem unutacaksın." Birkaç adım yakınlaştı ve ellerimi tuttu.
"Unutucağız. Hiç olmamış gibi beyaz bir kare." Yüzümü buruşturdum.
"Öfkeni, kus ki kalbinde bana duyduğun aşka karşın hiçbir şey kalmasın."
Sen öyle birşey bıraktığınımı sanıyordun Uzay.
"Sonrası bende." kendine çok güveniyordu.
Gerçekten, buna. Buna ihtimal veriyor olamazdı. Bunu aklından geçirmesi bile mide bulandırıcıydı.
Öpmeye yeltendiğinde geriledim.Görmek istediği tepki bu değilmiş gibi kaşları çatıldı. Ama ses etmedi.
Gerçekten ona karşı olan nefretimin bir gün dineceğini ona tekrar eski gibi bakacağımı, hissedebileceğimi nasıl düşünebilirdi. Bunun ihtimali bile söz konusu değilken o bunu nasıl düşünebilirdi?
Bu gülünçtü.
Hemde çok...
Aklıma bana gönderilen fotoğraflar gelince dişlerimi sıktım. "Bizde diye birşey yok." Ellerimi yumruk yapıp sıkarken derince yutkundum ve gözlerinin içine baktım. "Bundan sonra da imkansız. Bunu ne kadar çabuk kabullenirsen o kadar iyi edersin, Uzay Kardemir."
Kaşları çatıldıkça çatıldı. "Böyle konuşma."
"Neden Uzay." Kafamı iki yana salladım. "...Yediğin nanilerin sonucu mu ağır geldi. Sen beni aldatmadın mı?" Bunu çok normal birşey gibi söyledim.
İşte bu, alışıyordum.
Yüzünü ekşirtirek geriledi elleriyle yüzünü avuçlatken bana arkasını döndü.
"Ne o yaparken iyi, duymaktan mı hoşlanmadın ".
İşte böyle böyle unutacaktım onu. Dilimi almaktan korktuğum kelimeyi ağızıma sakız yaparak...Kabullenerek.
Çözüm buydu.
Bana doğru geri dönüp ellerini yüzünden indird. "Bak tamam b-bir hata yaptım. Ama bu sana olan sevgime, aşkıma yetecek bir hata değil.. "
Karşıma geçmiş bana kendini mi savunuyordu.
Yapma Uzay...
"Nasıl bir hata." Yavaş adımlarla üstüne yürüdüm. "Söylesene bana. Nasıl bir hataymış bu Uzay."
"Madem bu kadar basit. Bunu benim yaptığımı düşünsene" derken histerik biçimde güldüm.
Aklına her ne geldiyse olduğu yere çivilenirken, çenesinde ki kası seğirmeye kontrolsüz nefesler alıp vermeye başlamıştı.
Kulağına yakınlaşıp sıcak nefesimi hissedeceği şekilde " Seni öpüp hemen ardından başkasının yatağına girdiğimi."
Nefesini tutuyor,Ellerini yumruk yapıp bırakıyordu. Ecel yeri döker bir hali vardı. Ki ben böyle birşey yapmamıştım. Hayal etmesi bile onu bu denli çıldırtıyordu işte!
Beni ürkütmek istemediğinden sakin kalmaya çalıştığını biliyordum. Ona bu ihtimali düşündürmekten aldığım hazla sanki yeterince sarhoş değilmişim gibi, az önce doldurduğum kadehi yudumladım. Hepsini bitiremeden geri sehpaya bıraktım.
Yarın bu olanların hiçbirini düşünmek istemiyordum.
Uzay'ın suskunluğu bitmeyince arkama dönüp "Ne o, sustun kaldın." Kollarımı bağlayıp yeniden karşısına geçtim. Bakışları can sıkıcı derecede donuktu.
"B- Benim canımı yakmak için böyle konuşuyorsun."
"Niye yapamaz mıyım. Senin beni kandırdığın gibi bende seni kandıramaz mıyım Uzay."
Bir kaç adım gerileyip sehpaya tekme indirmesi bana da sürpriz olmuştu. Anlık yerimde sektim.
"Yapma!" Diye kükredi.
Sonra ne yaptığını farkına varmış gibi bir tavıra büründü.
Bu muhabbet artık kabak tadı veriyordu.
Uzay'ı göndermeli ve uyumalıydım.
"Sözlerin bittiyse seni dışarı alalım."
Kafasını iki yana sallayarak beni reddetti.
"Uzay anlamıyor musun. Bitti!" Anlaması için açık açık söylemem gerekiyorsa söylerim. Benim için hiç sıkıntı değil.
"Bitemez!"
Tekrardan yükselttiği sesi irkilmeme sebep olmuştu. Uzay yanımda nadiren sesini yükseltirdi. Bu da o nadir - ve son - anlardan biriydi.
"Anlıyor musun sevgilim. Bitemez." Sesi ağlamaya hazır bir küçük cocuktan farksızdı.
"Ben seni bu kadar severken bitemez. Sen hayatımın parçası değil hayatım olmuşken bitemez. Buna izin vermem, veremem!" Sesini tehlike bürüdü.
"İstersen kaç benden! Yedi cihanı karşıma dik! Ben yine bir yolunu bulur yanına gelirim."
Dediği şeyin romantik olduğunu düşünüyorsa hiç değildi.
Bu kadar mı yüzsüzdü.
O kızla yattıp nasıl bana hala sevgilim deme tenezülünde bulunabiliyordu.
"Sevgilim mi?"
"Sen hala sevgilim mi diyorsun bana!" Üstüne doğru yürüdüm. Tekrardan kriz geçirmemek için kendimi sıkıyordum. Gözlerimi öyle bir açmıştım ki birazdan yuvarlarından düşse şaşırmam.
"Bu mu senin sevgin!" Onu tüm gücümle göğüsünden ittim. "Bu mu senin aşkın!" Ve tekrar ittim.
"Sana olan aşkımdan şüphen mi var!"
"Artık var! "
Aldattın beni Allah'ın cezası , bide soruyor musun?
Her bir vuruşumla bir adım daha geriliyordu. Onu itikleyerek neredeyse cam sürmeli kapının oraya kadar götürmüştüm.
Ama içimdeki öfke aynıydı. İnanmıyorumdum artık onun o yalanlarına.
Emir haklıydı. İnsanlar harbi çok kötüydü.
Beni bileklerimden tuttup kendine doğru çekti. Kurtarıp yüzüne bir tokat indirmek istesem de sımsıkı tutuşu buna engel oluyordu. Göğüsüm ve omuzlarım aldığım hızlı nefesler eşliğinde hareket ediyordu. Onunda aynı şekilde. Elinin birini bileğimden ayırdığında geri çekilecektim ki buna yeltenmem; kolunu belime sarıp beni iyice kendine çekerek aramızdaki boşluğu sıfıra indirmesiyle başarısız oldu.
Hala bileğimi tutmakta olan elinin sıcaklığı yayılırken, bileğimi bırakıp elini çeneme dokundurdu. Kafamı hafif yukarı kaldırıp yüzünü görmemi sağlamıştı. Gözlerimiz birbirindeydi. Elini çenemden çenemden çekebilirdi. Lakin o çenemi okşamayı tercih etti. Bir müddet öyle beklerken nefeslerimiz birbirne karışıyordu. Eskiden bu ambiansı severdim.
Onunla bu mesafede bulunmayı da...
Elalarını mavilerime dikti.
Dudaklarını usulca aralarken sıcak bir gülümseme belirdi.
"Sakinleşelim mi güzelim."
Bölüm etkileşimi
