Bölümler 1Şu an: DOĞUŞ
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sakin adımlarla ilerleyip kapının önüne geldim. Birkaç saniye duraksadıktan sonra kapıyı iki kez tıklattım.
"Gel."
Kapıyı araladım ve içeri girdim. Daha ilk adımımı atar atmaz yoğun sigara dumanı yüzüme çarptı. Kaşlarımı hafifçe çatarak odayı süzdüm. Masanın üzerindeki küllük, yarısı sönmüş izmaritlerle doluydu. Karşımdaki adam her zamanki gibi masasının arkasına yerleşmiş, önündeki evraklarla ilgileniyordu.
"Beni çağırmışsın."
Başını kaldırıp kısa bir süre yüzüme baktı. Ardından elindeki kalemi masaya bırakarak karşısındaki koltuğu işaret etti.
"Otur şöyle."
Sandalyeyi hafifçe geriye çekip tam karşısına oturdum. Bakışlarımı ondan ayırmadan konuşmasını bekledim. Beni buraya çağırmasının sıradan bir sebebi olmadığını tahmin edebiliyordum.
"Yıllardır beklediğimiz gün geldi Asu. Her şey hazır."
Söylediklerinin ardından kısa bir sessizlik oldu. Beklediğim haber buydu. Yıllardır üzerinde çalıştığımız planın artık hayata geçecek olması, içimde tarif etmesi güç bir heyecan yaratmıştı. Yine de bunu yüzüme yansıtmadım.
"Vakit kaybetmeden başlayalım öyleyse. Ekibe haber vereyim, hazırlansınlar."
Yerimden kalkıp kapıya doğru ilerledim. Tam arkamı dönmüştüm ki kapı açıldı. İçeriye daha önce hiç karşılaşmadığım bir adam girdi.
Adımlarımı durdurarak ona baktım. Üzerindeki koyu renk takım elbise ve kendinden emin tavırları dikkatimi çekmişti. Yüzünde ise en ufak bir ifade yoktu.
"Bu görev için ekibine yeni birini atadım. Demir Sarpel."
Bakışlarımı yeniden karşımdaki adama çevirdim. Ardından kapının eşiğinde bekleyen yabancıya baktım. Demir Sarpel... İsmi zihnimde kısa bir süre yankılandı.
"Demir oldukça başarılı Asu. Birlikte hareket edeceksiniz."
Dudaklarımı birbirine bastırdım. Bu kadar önemli bir görevde, daha önce adını bile duymadığım birinin ekibime dahil edilmesi hoşuma gitmemişti.
"Başarılı olabilir ama bu görev için yeterli olmayacaktır."
Bu görevde hata payı yoktu. Her ayrıntının hesaplandığı, en küçük aksaklığın bile bütün planı altüst edebileceği bir işe hazırlanıyorduk. Tanımadığım birine güvenmek için hiçbir nedenim yoktu.
Karşımdaki adam bakışlarını kısa bir süre Demir'e çevirdi.
"Bizi yalnız bırak."
Demir herhangi bir itirazda bulunmadan kapıdan çıktı. Kapının kapanmasıyla odadaki sessizlik yeniden hâkim oldu.
Adam sandalyesine yaslanıp ellerini birleştirdi.
"Ön yargılarını anlıyorum. Hata yapmak istemiyorsun. Ama Demir'e güvenebilirsin. O bu göreve muhtaç, yanlış bir şey yapmaz."
Tek kaşımı kaldırdım. Söyledikleri beni ikna etmekten çok meraklandırmıştı.
"Çıkarı ne?"
Bir süre cevap vermedi. Sanki söyleyeceklerini tartıyordu.
"Bu görevi senden bile daha çok isteyen tek kişi o. Bunu bilsen yeter."
Derin bir nefes aldı. Yüzündeki ifade ciddileşirken bakışlarını üzerimde sabitledi.
"Karşımızdaki kişiyi en iyi sen tanıyorsun. Nasıl karanlık biri olduğunu da çok iyi biliyorsun. Onun karanlığıyla tek başına savaşamazsın."
Çenemi hafifçe kaldırdım. Bu konuda ne düşündüğümü defalarca dile getirmiştim. Birinin benim yerime karar vermesine ihtiyacım yoktu.
"Her şeyle savaşabilecek güçteyim. Madem bu kadar güveniyorsun, gelsin."
🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷
Loş koridorda ilerlerken topuklu ayakkabılarımın sesi sessizliği bölerek yankılanıyordu. Demir birkaç adım arkamdan geliyordu. Aramızdaki mesafeyi koruyor, tek kelime etmiyordu.
Asansörün önünde durup düğmeye bastım. Kapılar açıldığında içeri girdik. Beşinci kata çıkarken gözlerim kapıların üzerindeki rakamlara takıldı. Aynı kabinde olmamıza rağmen aramızda görünmez bir mesafe vardı. Ona karşı duyduğum ön yargı hâlâ yerindeydi. Üstelik sessizliği, hakkındaki düşüncelerimi değiştirmeme pek yardımcı olmuyordu.
Asansörün kapıları açıldığında hiç oyalanmadan ofisime doğru ilerledim. Kapıyı açtığımda ekibin çoktan toplandığını gördüm.
"Şefim yeni iş mi?"
Başımı salladım "Berlin'e gidiyoruz."
Elimdeki siyah dosyayı önlerine bıraktım.
"Bugünden itibaren bu dosya dışındaki hiçbir şey önceliğiniz olmayacak."
Kars dosyayı önüne çekip sayfaları incelemeye başladı. İlk birkaç sayfayı çevirdikten sonra kaşlarını hafifçe çattı.
"Uluslararası bir örgüt... Zahmetli bir iş gibi görünüyor."
Cevap vermek yerine bakışlarımı ekibin üzerinde gezdirdim. Ardından kapının yakınında sessizce bekleyen Demir'i işaret ettim.
"Yeni ekip arkadaşınız."
Odadaki birkaç bakış aynı anda Demir'e çevrildi. Beklediğim gibi, yüzlerinde şaşkınlık vardı. Aramıza yabancı birinin katılacağını hiçbiri beklemiyordu. Kısa bir an birbirlerine baktılar. Söylemek istedikleri bir şey olduğu belliydi ancak benim açıklama yapmayacağımı bildiklerinden sessiz kalmayı tercih ettiler.
Pare "Berlin'de tam olarak kimi arıyoruz?"diye bir soru yöneltti.
"Birini değil birilerini arıyoruz" derin bir nefes alıp devam ettim "karşımızda piramit düzeniyle çalışan bir örgüt var."
"Şu ana kadar en alt katmandaki isimlere ulaşıldı,bizim görevimiz en tepedeki kişiye ulaşmak."
"Bu örgüt ne yapıyor tam olarak?"
Demir ilk kez konuşarak Kars'ın sorusunu yanıtladı "Uyuşturucu ticareti, kara para ve faili meçhul cinayetler gibi birçok şey."
Gözlerim bir anlığına ona kaydı,dosyayı daha incelemeden içeriğini biliyordu.
"Daha dosyayı görmedin bile"diye ekledi Kars.
"Görmeme gerek yok,yıllardır piyasadalar duyduğunuz birçok cinayetin arkasında onlar var, her ülkede en az bir temsilcileri var her türlü pisliği yaptırıyorlar."
Bu kadar çok şey bilmesi beni şaşırttı,anlaşılan dersine iyi çalışmıştı.
"Bir hafta sonra Berlin'e uçacağız. Hazırlığınızı yapın, dosyayı iyice inceleyin."
"Anlaşıldı şef."diyerek ofisten çıktılar. Kapı kapandığında içeride yalnızca ikimiz kalmıştık.
Masama doğru ilerleyip koltuğuma oturdum. Karşımda hâlâ sessizce bekleyen Demir'e baktım. Birkaç saniye boyunca konuşmadım. Onu biraz daha gözlemledikten sonra söze girdim.
"Dosyanı okudum. İlk ciddi görevin."
Herhangi bir tepki vermedi. Yüzündeki ifadesizlik, söylediklerimi umursamadığından mı yoksa tepkisini belli etmek istemediğinden mi kaynaklanıyordu, anlayamadım.
"Seni ekibime almam, sana güvendiğim anlamına gelmiyor. Önce kendini göstermen gerekiyor."
Bakışlarımı gözlerinden ayırmadan devam ettim.
"Emirlerimin dışına çıkmayacaksın. Kendi başına hiçbir şey yapmayacaksın. Bu görevde hataya yer yok."
Yine sessiz kaldı. Söylediklerime itiraz etmesini beklemiyordum ama bu kadar tepkisiz olması da dikkatimi çekmişti.
"Kararını buna göre ver."
Ayağa kalkıp kapıya doğru yürüdüm. Tam çıkmak üzereyken duraksadım. Arkamı dönmeden son kez konuştum.
"Yine de bunların hepsini görmezden gelebilirim. Bu, tamamen göstereceğin başarıya bağlı."
Kısa bir sessizliğin ardından ekledim:
"Fakat görmezden gelemeyeceğim tek şey ihanet."
🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷
Bir hafta sonra — Berlin
Berlin'e vardığımızda hava çoktan kararmıştı. Bizim için tutulan müstakil eve sessizce ilerledik. Yol boyunca pek konuşmadık. Eve vardığımızda valizlerimizi içeri bıraktık. Ancak dinlenmek için fazla vaktimiz yoktu.
Salondaki yuvarlak masanın etrafında altımız birden toplanmıştık. Masanın üzerinde bizi bekleyen bir sürü dosya vardı. Herkes yerini almış, önündeki dosyaları inceliyordu. Ortamda alışılmadık bir sessizlik hâkimdi. Ne yapacağımızı, bizi nasıl bir görevin beklediğini henüz bilmiyorduk.
Önümdeki dosyalardan birini açıp örgütün geçmişini anlatmaya başladım.
"Örgüt ilk kurulduğunda Türkiye merkezli bir mafya yapılanmasıydı. Zamanla giderek büyüdü, farklı suç çevreleriyle bağlantılar kurdu. İlk yıllarında yalnızca küçük bir çevre tarafından biliniyordu.
Ancak bugün durum oldukça farklı. Artık birçok ülkede bağlantıları ve farklı bölgelerde yöneticileri bulunuyor.Gizli bir Kurucu Konsey tarafından yönetiliyor.Örgütün eski hâlini, kuruluş dönemini ve bugüne kadar geçirdiği bütün dönüşümü bilen tek kişi ise Semih Bilgin."
Semih Bilgin'in adını söylediğimde masada kısa bir sessizlik oluştu. Herkes önündeki dosyaya yeniden göz gezdirirken Demir'in bakışlarının üzerimde olduğunu fark ettim.
"Yani bütün bu yapılanmanın geçmişini bilen tek kişi o mu?" diye sordu Pare.
Başımı hafifçe salladım.
"Evet. Bu yüzden kendisi bizim için oldukça önemli."
"Peki, ilk adımımız ne?" diye sordu Kars.
Önümdeki dosyanın birkaç sayfasını çevirdim ve konuşmaya devam ettim.
"2008 yılına ait önemli bir kaç ay önce ortadan kaybolmuş. İçerisinde örgütün ilk yöneticileri, kuruluş süreci ve geçmişte yaşanan bazı önemli olaylarla ilgili bilgiler bulunuyor.Semih şu anda her yerde o dosyayı arıyor."
Kısa bir süre duraksadım.
"Dosyanın kimde olduğunu bilmiyoruz. Belli ki güçlü biri.Bizim yapmamız gereken şey o dosyayı ondan önce bulmak.Bunun için de alan kişiye ulaşmalıyız.Örgütle nasıl bir bağlantısı olduğunu öğreneceğiz."
Kars sandalyesine yaslanarak düşünceli bir ifadeyle konuştu."Peki ya dosyayı alan kişi örgütün içinden biriyse?"
"Bilemeyiz." dedim, bakışlarımı yeniden belgelere çevirdim. "Ama bu ihtimali de göz ardı edemeyiz. Dosyanın kimde olduğunu öğrenmeden örgüt içindeki bağlantıları hakkında kesin bir şey söyleyemeyiz."
"Şimdilik ihtimaller üzerinden ilerlemek zorundayız. Alpay, sen dosyanın kaybolduğu döneme odaklan. Kars, eski bağlantılarımızla iletişime geç ve o dönem örgütle ilişkisi kesilen isimleri araştır. Diğerleri de farklı ülkelerdeki ekiplerden gelen raporları toplasın. Özellikle son dönemde ortaya çıkan olağan dışı gelişmeleri öğrenmek istiyorum."
Masadaki belgelere son kez göz gezdirdim. Ardından saatime baktım.
"Şimdilik bu kadar. Yeni bir gelişme olduğunda tekrar toplanırız."
🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷 🪷🪷
Güzel bir duş alarak günün yorgunluğunu üzerimden atmıştım. Üzerime rahat bir şeyler geçirip aşağıya indim.
Pare ve Kars mutfakta bir şeyler hazırlıyordu. Yanlarına doğru ilerleyip hafifçe tebessüm ettim.
"Ne güzel, mutfağı ele geçirmişsiniz." dedim, hazırladıkları yiyeceklere göz gezdirerek."
Kars başını kaldırıp bana baktı.
"Önce yemek sonra iş." dedi gülümseyerek.
Sandalyelerden birine oturup onları izlemeye başladım.
"Onun için önce iş sonra belki yemek."dedi Pare."
"Kolay mı? Herkes benden bir şey bekliyor." dedim, hafifçe gülümseyerek.
"Sürekli ciddi görünmek zorunda değilsin. Bazen normal bir insan gibi davranabilirsin."
Kaşlarımı kaldırıp ona döndüm."Ben normal davranmıyor muyum?"
Kars ikimize bakıp başını iki yana salladı."Bu soruya cevap vermeyeceğim. "
Biraz sonra diğerleri de geldiğinde hep birlikte masaya oturduk.
Pare, etrafına göz gezdirerek sordu:"Demir nerede?"
Tam o sırada kapı açıldı ve Demir içeri girdi.
"İyi akşamlar."
"İyi akşamlar." diye karşılık verdi Alkan.
Diğerleri de kısa selamlarla onu karşıladı. Masadaki havanın biraz mesafeli olduğunun farkındaydım. Aslında bu oldukça doğaldı. Yıllardır birlikte çalışan, birbirini yakından tanıyan beş kişiydik. Şimdi ise aramıza henüz tanımadığımız biri katılmıştı. Demir'in de bu mesafeye alışması zaman alacaktı.
Hepimiz yemeğimize başladık. Uzun süre masada yalnızca çatal bıçak sesleri duyuldu. Sessizliği bozan Alkan oldu.
"Eee Demir, sen neden buradasın?"
Demir, anlamamış gibi bakışlarını ona çevirdi.
"Biz kaybedecek hiçbir şeyimiz olmadığı için buradayız. Ya senin var mı?"
Demir çatalını tabağına bırakarak kısa bir süre Alkan'a baktı.
"Var."
Alkan hafifçe arkasına yaslandı.
"Kaybetmekten korkmuyormusun?"
Masadaki birkaç kişi bakışlarını birbirine çevirdi. Araya girmedim. Demir'in bu soruya nasıl karşılık vereceğini merak ediyordum.
"Artık kaybedeceklerimden çok, bulacaklarımla ilgileniyorum."
Demir'in cevabının ardından masaya kısa bir sessizlik çöktü. Kars, havayı dağıtmak istercesine söze girdi.
“Peki, biraz kendinden bahsetsene. Ekibe katılmadan önce ne yapardın filan?”
“Eğitimlerimle meşguldüm.”
Biz ona ne kadar mesafeliysek o da bize karşı o kadar mesafeliydi.
“Peki, ailen?” diye sordu Pare.
Demir kısa bir süre duraksadı. Bakışlarını tabağına indirdi.
“Uzaktalar.”Her soruya cevap veriyor ama kendisiyle ilgili hiçbir şeyi gerçekten anlatmıyordu. Açıkçası özel hayatıyla pek ilgilenmiyordum. Benim için önemli olan, işini nasıl yaptığı ve ekibe ne katabileceğiydi.
“Kendinle ilgili her şeyi anlatmak zorundasın. Biz sana güvenmeyeceğiz, sen kendini bize güvenilir kılacaksın.” dedim.
Gözlerimin içine baktı. Dudaklarında belli belirsiz bir tebessüm vardı.
“Zamanla kendi isteğinizle bana güveneceksiniz zaten.”
Ben de aynı şekilde gözlerinin içine baktım. Söylediğim tek şey şuydu:
“Umarım öyle olur.”
Bölüm etkileşimi
