Bölümler 1Şu an: İlk Yarış
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah saat yediyi gösteriyordu.
Telefonumun alarmı üçüncü kez çalınca gözlerimi istemeyerek açtım. Küçük kiralık evimin tavanına birkaç saniye boş boş baktım.
Bugün de diğer günlerden farklı olmayacaktı.
Tek başıma uyanacak, tek başıma kahvaltı yapacak ve yine tek başıma evden çıkacaktım.
Yatağın yanındaki komodinin üzerinde duran çerçeveyi elime aldım.
Fotoğrafta dört kişiydik.
Annem…
Babam…
Abim…
Ve ben.
Parmaklarım istemsizce fotoğrafın üzerinde gezindi.
"Bugün de yanımda olun olur mu?" diye fısıldadım.
Fotoğrafı yerine bıraktım.
Mutfağa geçip kendime bir kahve hazırladım. Evde yiyecek neredeyse hiçbir şey kalmamıştı.
Cüzdanımı açtım.
İçindeki birkaç banknota baktım.
Kiranın ödenmesine daha birkaç gün vardı.
Elektrik faturası masanın üzerindeydi.
Buzdolabı ise neredeyse bomboştu.
Derin bir nefes verdim.
Hayat bazen insana seçim bırakmıyordu.
Dolabımı açıp siyah eşofmanımı giydim.
Aynanın karşısına geçtiğimde gözüm sağ omzumdaki küçük yara izine takıldı.
O gece...
Arabadan çıkarıldığım gece.
Kafamı iki yana salladım.
Geçmişi düşünmenin bana hiçbir faydası yoktu.
Çantamı alıp evden çıktım.
Şehrin arka sokaklarında yürürken insanlar işlerine yetişmeye çalışıyordu.
Benim gideceğim yer ise onların asla görmek istemeyeceği bir yerdi.
Eski bir deponun bodrum katı...
Dışarıdan bakıldığında terk edilmiş gibi görünen bu bina, geceleri bambaşka bir dünyaya dönüşüyordu.
Kapının önüne geldiğimde birkaç saniye durdum.
"Gerçekten bunu yapacak mıyım?"
Elimi cebime attım.
Cüzdanımdaki son paraya baktım.
Başka seçeneğim yoktu.
Kapıyı iterek içeri girdim.
İçeride yüksek müzik çalıyor, insanlar kafesin etrafında toplanmış bağırıyordu.
Hayatımda ilk kez böyle bir yere geliyordum.
Her şey yabancıydı.
Bir adam yanıma yaklaştı.
"Sen Mavi misin?"
Başımı salladım.
"İlk maçın, değil mi?"
"Evet."
Adam beni baştan aşağı süzdü.
"Judo yaptığını söylediler."
"On yıl."
"Burada kurallar biraz farklı."
"Biliyorum."
"Aslında bilmiyorsun."
Omuz silktim.
"Öğrenirim."
Adam kısa bir kahkaha attı.
"Cesursun."
"Hayır."
Cevabım onu şaşırttı.
"Mecburum."
Adam bana bir çift eldiven uzattı.
"Rakibin hazır."
Eldivenleri elime aldım.
Kalbim hiç olmadığı kadar hızlı atıyordu.
Korkuyordum.
Hem de çok.
Ama geri dönersem kiramı ödeyemeyecektim.
Yavaş adımlarla kafese doğru yürüdüm.
Sunucunun sesi salonu doldurdu.
"Bu akşamın ilk karşılaşması!"
Kalabalık alkışlamaya başladı.
İlk kez bu kadar fazla insanın bana baktığını hissediyordum.
Karşımdaki kız benden daha uzun ve daha güçlü görünüyordu.
Hakem düdüğü çaldı.
İlk set başladı.
Daha ne olduğunu anlayamadan sert bir yumruk yedim.
Dengemi kaybedip yere düştüm.
Kalabalık bağırıyordu.
Ayağa kalktım.
Judo reflekslerimle rakibimi yakalamaya çalıştım ama sokak dövüşü düşündüğümden çok farklıydı.
Her hamlem boşa çıkıyordu.
Yüzüme aldığım darbeler canımı yakıyordu.
Hakemin düdüğü çaldığında ilk seti kaybetmiştim.
Köşeme oturdum.
Nefes nefeseydim.
"Belki de buraya gelmemeliydim..."
Tam pes etmeyi düşünürken abimin sesi kulaklarımda yankılandı.
"Mavi..."
"Kaybetmekten korkarsan hiçbir zaman gerçekten savaşamazsın."
"Yere düşebilirsin."
"Ama ayağa kalkmayı bildiğin sürece hiçbir zaman yenilmiş sayılmazsın."
Gözlerimi kapattım.
Derin bir nefes aldım.
Ayağa kalktığımda artık korkmuyordum.
İkinci set başladı.
Bu kez rakibimin hareketlerini izledim.
Acele etmedim.
Bir yumruğunu boşa çıkardım.
Dengesini kaybettiği anda judo eğitiminin bana öğrettiği hareketlerden birini uyguladım.
Rakibim sert bir şekilde yere düştü.
Kalabalık şaşkınlıkla ayağa kalktı.
İlk kez kendime güvenmeye başlamıştım.
Ardından birkaç temiz hamle daha yaptım.
Hakem düdüğü çaldığında ikinci set benimdi.
Şimdi her şey son sete kalmıştı.
İkimiz de yorulmuştuk.
Üçüncü set başladığında ne ben geri çekiliyordum ne de o.
Dakikalar boyunca mücadele ettik.
Son saniyelerde ikimiz de aynı anda hamle yaptık ve ikimiz de yere düştük.
Hakem maçı durdurdu.
Puanlar hesaplandı.
"Karşılaşma berabere!"
Salon alkışlarla doldu.
İlk dövüşüm kazanmakla bitmemişti.
Ama kaybetmekle de bitmemişti.
Kafesten inerken cebime bırakılan ödül parasını sıkıca tuttum.
O para çok büyük değildi.
Ama benim için yeni bir hayatın ilk adımıydı.
Bölüm etkileşimi
