15.Bölüm

Yoğun bakım koridorunda ağır bir sessizlik hakimdi.Herkesin yüzü asılmıştı.Mete komutan doktorla konuşurken ben camın ardından Albay Orhan Dinç’i izliyordum.O güçlü adam şimdi makinelerin arasında yaşam savaşı veriyordu.Bir süre sonra doktor yanımıza geldi.Yüzündeki ifade her şeyi anlatıyordu.-Hastanın durumu kritik.Büyük bir patlama yaşamış.Mucize eseri hayatta kaldı… ama maalesef eşi ve torunu olay yerinde hayatını kaybetmiş.Bir an herkes sustu.Mete komutan başını öne eğdi. Ben yumruklarımı sıktım.Torunu…Daha geçen ay makam odasında fotoğrafını göstermişti bize. “Benim küçük komandım bu” diye gülmüştü.İnsan bazen savaşın sadece dağda olmadığını böyle anlarda anlıyordu.Tam o sırada yoğun bakım odasında hareketlilik başladı. Doktorlar hızla içeri girdi.-Albay gözlerini açıyor!Hepimiz cama yöneldik.Orhan Dinç gözlerini güçlükle araladı. Nefes almakta zorlanıyordu. Bakışları bulanıktı.Mete komutan hemen içeri girdi.Bense kapının önünde bekliyordum.Albay güçlükle konuşmaya çalıştı.-Sa… saldırı…-Kim yaptı komutanım? dedi Mete komutan.Albayın dudakları titredi.-İçimizde… köstebek…Monitördeki ritim hızlandı. Doktorlar hemen müdahale etti.Mete komutan dışarı çıkarıldı.-Kim o köstebek komutanım?! diye seslendi ama cevap alamadı.Albay yeniden bilincini kaybetmişti.Koridorda buz gibi bir sessizlik oluştu.İçimizde bir hain vardı.Aradan iki gün geçmişti.Karargah olağanüstü hal durumuna geçmişti. Herkes diken üstündeydi.Tam bu karmaşanın ortasında yeni bir emir geldi.Sınır dışında bir operasyonda kaybolan iki Türk askeri terör örgütü tarafından esir alınmıştı. İstihbarata göre askerler canlıydı ama yerleri sürekli değiştiriliyordu.Görev doğrudan bize verilmişti.Tim odasında haritanın başında operasyon planını inceliyorduk.Ben… Murat… Serkan… Ve timin en genç askeri Bilal.Bilal tam teçhizatını kuşanmış ama hâlâ gevşek gevşek konuşuyordu.-Komutanım vallahi şu operasyondan sağ çıkarsak ilk iş evlenecem ben.Serkan güldü.-Ulan daha geçen hafta “özgürlüğüme düşkünüm” diyodun.Bilal omuz silkti.-E insan ölümle burun buruna gelince romantik oluyor be abi.İstemsizce hafif güldüm.Timdeki gerginliği azaltan tek adam Bilal’di zaten.Mete komutan içeri girdiğinde hepimiz ciddileştik.-Hedef nokta burada dedi haritadaki bölgeyi göstererek. -Sınırı gece 02.00’de geçeceksiniz.Sessiz ilerleyeceksiniz.Öncelik askerleri sağ almak.Anlaşıldı mı?-Anlaşıldı komutanım.Mete komutan son kez bana baktı.-Alparslan… bu operasyon farklı.Bu kez hata istemiyorum.Gözlerinin içine bakarak: -Emredersiniz komutanım.Gece saat tam 01.45…Tim olarak sınır hattına ulaşmıştık.Ay ışığı kayalıkların üzerine vuruyordu. Rüzgar sert esiyordu.Herkes sessizce son hazırlıklarını yapıyordu.Bilal gece görüş gözlüğünü takarken fısıldadı:-Komutanım var ya şu an annem beni görse kesin “üşüteceksin oğlum montunu giy” derdi.Murat kafasına hafifçe vurdu.-Ulan operasyona gidiyoruz hâlâ muhabbet yapıyorsun.Bilal sırıtıyordu.Gerginliğini böyle atıyordu belli ki.Ben önümde uzanan karanlık sınıra baktım.Bu operasyon sadece iki askeri kurtarma operasyonu değildi artık.İçimizdeki haini bulmadan hiçbirimiz güvende değildik.