Kızıl Tamga kitap kapağı

1. bölüm / 1

1. Bölüm: Tutug

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: 1. Bölüm: Tutug
  1. 1 1. Bölüm: Tutug3.279 kelime · Okuduğun bölüm

Soğuk!

Bilincim yavaş yavaş yerine gelirken, zihnimde beliren ilk düşünce bu oldu.

Sonra, ellerimi sırtımda sabitleyen iplerin, bileklerimde yarattığı acı hissi geldi.

"Ah hayır!"

Kalbim deli gibi çarpmaya başladı. Gözlerimi açmaya çalıştım. Onlar da bağlıydı. Sessizlik sağır ediciydi ve yakınlarda herhangi birinin varlığını da hissetmiyordum. Yine de her ihtimale karşı, korkumun beden dilime yansımasına engel olmaya çalıştım.

Bir kapı gıcırtıyla açıldı. Gelen kişiyi daha göremeyeceğimi bilsem de3 başımı doğruca sesin geldiği yöne çevirdim. "Yeniden hoşgeldiniz, efendim..." diye şakıdı tanıdık bir erkek sesi. Yaklaşan adım sesleri, tırnağını vurduğu demirden çıkan tınıyla ritmik bir şekilde ilerliyordu. Gözlerim kapalı olmasına rağmen, Torman'ın elinde ne tuttuğunu hemen anladım. Zangır zangır titriyordum.

Ve sebebinin soğuk olmadığını ikimiz de biliyorduk.

İKİ HAFTA SONRA

Sıkıca kenetlenmiş kirpiklerim aralandığında odayı aydınlatan ışık yalnızca şöminede yanan cılız ateş ve masanın üstündeki sönmeye yüz tutmuş mumlardan ibaretti. Güneş benim kadar erkenci değildi.

Sıkıntıyla iç çektim. Daha önceki tecrübelerimden biliyordum ki, uyumaya çalışsam bile yapabildiğim tek şey yatakta saatlerce dönüp durmak olacaktı. Bu yüzden kendimi kalkmaya zorladım ve geceliğimin üzerine kurt postundan yapılmış bir kürk geçirip dışarı çıktım.

Kale, kule ve surlar fazlasıyla yıpranmıştı. Bazı taşlar yer yer dökülmüş, geride bıraktıkları boşluklar insana sinir bozucu bir gülümsemeyle bakıyordu. Bahçeyse hepsine inat gibi, renk renk çiçekler ve göğe yükselen ağaçlarla doluydu.

Hafif bir rüzgar esti. Kürke sıkı sıkı sarındım. Yavaş adımlarla kuleye doğru yürüdüm.

Babam buraya bir tür kafes yerleştirmişti. Böylece 7. katta bulunan muhafızlar, istenilen kişiyi bir makara yardımıyla yukarı çekebiliyordu. Kafese girdim ve parmaklıkların arasından elimi uzatarak duvara sabitlenmiş çanı çaldım. Ses, taş duvarlarda yankılanarak yukarı katlara çıktı. Hiç bir şey olmadı. Başımı yukarı kaldırdım. Görünürde kimse yoktu. Tekrar çaldım. Kafes kımıldamadı. Kaşlarım çatıldı. Bu defa durmaksızın sallamaya başladım ve sonunda, yere düşen bir şeyin -muhtemelen uykusundan panikle kalkan birinin yere düşürdüğü sandalyenin- çıkardığı tok sesin hemen ardından, kafes yukarı doğru çekildi.

Yukarıda, kafesi çeken muhafızlar uykulu gözlerle rahatlarını bozanın kim olduğuna bakıyorlardı.

Onlara çatılmış kaşlarımın altından alev saçan gözlerle baktım.

"Günaydın!" diye bağırdım kafesten çıkarken. Kinaye dolu sesim karşısında istiflerini bile bozmadılar. Yalnızca gönülsüzce eğildiler. Genç yaşlarına bakılırsa, göreve yeni başlamış çaylaklardı. Bir tanesi fena halde içki kokuyordu.

Merdivenlere yürürken tiksintiyle burnumu kırıştırdım.

Terasın kapısını açar açmaz temiz havayı içime çektim. Burası daha soğuktu.

Ama yine de kalede kendimi iyi hissettiğim nadir yerlerdendi.

Dirseklerimi trabzanlara yasladım. Harap haldeki ev ve dükkanlara, bakımsızlığı bu kadar uzaktan bile görülebilen sokaklara çaresizce baktım. Güneş ufukta göründü. Yavaş yavaş evlerin damlarını ve gri sokakları aydınlatmaya başladı.

Sokağa çıkmaya başlayan insanları izledim.

"Acaba hangileri tam şu anda bize lanet okuyor?" diye düşündüm nefesimi sıkıntıyla üflerken.

Başımı yukarı kaldırdım. Gri bulutların arasında, ne idüğü belirsiz bir siyah duman geziniyordu. "Tanrı'ya şükür!" diye düşündüm. "Geçen sene kuraklık vardı. Bu sene daha çok yağmur yağmalı. Yoksa halk yine açlıktan kırılacak." Teras kapısının açıldığını duydum ama bakmak için dönmedim.

"Uyuyor olmalıydınız." dedi tanıdık bir ses. Arkamı döndüm.

Antony, eğilerek selam verdi. Kül rengi saçları rüzgarda dalgalandı.

"Neden buradasın?" dedim endişeyle. "Sana mecbur kalmadıkça yanıma gelme demiştim! Rowena'nın her yede gözü kulağı var."

"Gün içinde daha iyi bir fırsat yakalayamayabilirdim efendim." diye açıkladı. "Bu akşam kurul toplantısı yapılacak."

Yeniden trabzanlara dönerken öfkeyle dudak büktüm. Bunu söylemek için mi risk almıştı? Evet, kesinlikle önemliydi ama benden ne bekliyordu? Elimden bir şey gelmezdi, o da biliyordu.

"Anladım." dedim kısık bir sesle.

"Bir istihbaratım daha var. Ne kadarı doğru araştıracak vaktim olmadı. Ancak bir süredir mahkumların ortadan kaybolduğu da konuşuluyor." dedi.

"Ne demek ortadan kayboluyorlar?" diye sordum. "Buhar olup uçmuyorlar ya?" "Aslına bakarsanız, söylentiler tam olarak böyle. Zindanlara giriyorlar ve sonra yoklar."

Elimi 'boşversene' der gibisinden salladım. "Muhtemelen Rowena onları beslemekle uğraşmak yerine direkt idam ettiriyordur."

Vücut dilinden, bana katılmadığı belli oluyordu ancak üstelemedi.

"Teşekkür ederim." dedim minnetle.

"Size hizmet etmek benim görevim." diye yanıtladı.

Bu doğru değildi. Asıl görevi, sward naibesi olan Rowena'ya hizmet etmekti. Ama ikimizin de bildiği şeyi dillendirmedim.

Antony'e gidebileceğini söyledim. Sessizce yanımdan ayrıldı.

Hizmetlilerin arka bahçedeki masaya kahvaltılık bir şeyler yerleştirdiğini görene kadar orada kalıp şehri seyrettim.

Ben kuleden inene kadar, kardeşlerimin hepsi masaya oturmuştu.

Darius düşünceli düşünceli yemek masasının örtüsüyle oynuyordu. Elijah başını kollarına gömmüştü. Uykusuna orada devam ediyor gibiydi. Huggs her sabah olduğu gibi sinirli görünüyordu. Max ve Rayn da neredeyse her zaman olduğu gibi neşeliydiler. Kendi aralarında hararetli hararetli konuşuyorlardı.

"Ahhh," diye bağırdı Rayn beni görünce. Ellerini abartılı bir hareketle gözlerine kapattı ve sandalyede geriye yaslandı. "Güzel hanımefendi, sanırım ışığınız gözlerimi kör etti!"

Masada neşeli kahkahalar çınladı.

Hâlâ gülerken, Elijah'ın yanındaki sandalyeye kürkümü asıp oturdum. Rowena, yanımdan geçerken elbisesini bir yılan kuyruğu gibi yerde sürüdü. Omurgamdan serin bir ürperti geçti. Onun olduğu tarafa bakmamaya çalıştım.

Elijah çenemden tutup başımı kaldırınca ona doğru döndüm.

"Hekim bunun alerji olduğundan emin mi?" diye sordu. Sesindeki şüphe beni korkuttu. Parmakları çenemin altındaki kabuk bağlayan yarayı yavaşça yokladı. Yüzüme olabildiğince inandırıcı bir gülümseme yerleştirdim ve kardeşimin ağzına bir zeytin attım.

"Rosalinda!" diye uyardı Rowena. "Bir hanımefendiye yakışmayan bir davranış!"

"Teyze... Alt tarafı bir zeytin!"

Rowena bir hanımefendinin görgü kurallarına neden uyması gerektiği ile ilgili nutuk çekmeye hazırlanıyordu ki Max, ondan önce davranıp bizi kurtardı.

"Ruhunu yataktan çıkartıp yanına almayı düşünüyor musun Elijah?" diye sordu.

Bakışları Elijah'ın uykulu yüzünde gezindi.

"Bu halde değil mızrak, kozalak bile atamazsın." diye devam ettirdi Rayn.

Kıkırdadım. Darius, onlara onaylamaz bakışlar attı.

Elijah da ters ters baktı ama anlaşılan, cevap veremeyecek kadar yorgundu.

"Uyuyamadın mı?" diye sordum ekmeğime yaban mersini ezmesi sürerken. Max ve Rayn gibi çift yumurta ikizi olmamıza rağmen onlardan çok daha fazla benziyorduk birbirimize. İkimiz de babamın koyu yeşil gözlerini, siyah saçlarını, nazik burun ve çene yapısını almıştık.

"Kâbus gördüm. Sonra da uyuyamadım." dedi.

"Ne kâbusu?" diye sordum.

"Tam hatırlamıyorum. Uzak bir yerden sesin geliyordu. Benden yardım istiyordun ama seni bir türlü bulamadım."

"Rüyanda bile görmüşsün işte. Kendimi korumayı öğrenmem lazım." dedim sadece onun duyabileceği bir sesle.

Güldü. "Her şeyi nasıl da kendi istediğin yere bağlarsın sürekli!" diye sitem etti yaramaz bir çocuğu azarlar gibi.

"Hâlâ silah kullanmayı öğrenmemde ne sakınca olduğunu anlamıyorum." Diye üsteledim yine de.

"Gereksiz." diye kestirip attı. "Seni koruyacak beş tane erkek kardeşin var zaten. Ben Sward olup beyliği yönetmeye başladığımda senin kas gücüne değil zekana ve desteğine ihtiyacım olacak. Bunlara odaklanman herkes için daha iyi." Elijah da bütün insanlar gibi karşısındakinin neye ihtiyacı olduğuyla değil, kendisinin neye ihtiyacı olduğuyla ilgileniyordu. Bu durumda onu ikna etmem mümkün değildi. Hem zaten ikna etsem de pek işime yaramazdı. Bu konuda -tıpkı diğer pek çok konuda olduğu gibi- pek söz hakkı yoktu. Bu yüzden tartışmayı devam ettirmek yerine karnımı doyurmaya odaklandım.

Kahvaltıdan sonra kardeşlerim mızrak atma dersi için eğitim sahasına indiler. Onları izlemek ve en azından gördüklerimle bir şeyler öğrenmek istiyordum ama benim de kendi derslerim vardı. Bu yüzden kahvaltım biter bitmez üstümü değiştirmek için doğruca odamın yolunu tuttum.

İçeri girdiğimde iki hizmetçi etrafı toparlamakla meşguldü. Kapıya dikilen nöbetçilerden, şömineyi yakan hizmetçilere kadar herkesin, attığım her adımı Rowena'ya rapor ettiğini bildiğimden onlara hayatı zehir etmek benim en büyük hobimdi. Bu yüzden onlar kıyafetlerimi giymeme yardım ederken, ikisini de hayal gücümün sınırlarını zorlayarak bulabildiğim bütün bahanelerle azarladım.

Öğretmenim Shelly, geniş kalçaları ve incecik bir yüzü olan, disiplinli bir kadındı. "Hoşgeldiniz hanımefendi." dedi elindeki kemanı bir bezle temizlerken. "Hadi oturun. Hemen başlayalım."

Müzik derslerini seviyordum ama şu an burada değil, talim alanında olmam gerekirdi. Müzik gerçekten ruhu besliyordu. Ne yazık ki kalbinize bir mızrak saplanırsa, fazlasıyla doymuş olan ruhunuz hiçbir işe yaramazdı.

Yine de kabaran öfkemi yatıştırmaya çalıştım ve öğretmenimin söylediklerini olabildiğince dikkatli dinledim. Ama sadece yarım saat kadar sonra, kadının memnuniyetsiz sesi kulağımda çınlıyordu.

"Hayır, hayır! Olmuyor. Aklınız nerede küçük hanım?"

Elimi kopuzun tellerinde huzursuzca gezdirdim. Benimle bu şekilde konuşulmasından hoşlanmıyordum. Küçük falan değildim. 17. yaş günüme çok az kalmıştı. Kopuzu bir kenara koydum.

"Uykumu alamadım. Daha fazla çalışmak istemiyorum." dedim.

"Hanımefendi, o kopuzu derhal alın ve çalışmaya devam edin!"

"Ama..."

"Derhal!"

Kopuzu hışımla aldım ve kulak tırmalayıcı bir şekilde rastgele çalmaya başladım.

"Durun, ne yapıyorsunuz?"

Parmaklarımın hareketlerini hızlandırdım. Çıkan ses kulaklarımı tırmalıyordu ama umrumda değildi. Kadın sakin tavrını korumaya çabalıyordu. Bir elini beline koydu. Muhtemelen otoriter olmaya çalışıyordu ama bana kalırsa, tüylerini kabartan bir güvercin ne kadar görünebilirse, o kadar otoriter görünüyordu. "Hanımefendi ne yapıyorsunuz? Size diyorum, durun artık! Yeter! Durun diyorum, durun durun!"

Kaslarımı gevşetmek için oturduğum sandalyede gerindim. Yardımı olmadı. Müzik öğretmenim benimle baş edemeyeceğini fark ettiğinde öfkeli çığlıklar atarak odayı terk etmişti. Başımın fena hâlde belada olduğunu bilmesem, ciyaklamaları bana komik gelebilirdi. İç çektim. Neden böyle bir şey yapmıştım ki? Sadece müzik dersi bitene kadar elimden geleni yapmam veya yalnızca bunu yapıyormuş gibi görünmem gerekti.

Oda oldukça sadeydi ve koyu ton ağırlıklı döşenmişti. Her yer siyah, koyu gri ve lacivertti. Babam gidince Rowena kalan her şey gibi buraya da çökmüştü ama odadaki hiç bir eşyaya dokunmamıştı. Acaba kendi dekorasyon zevkine mi güvenememişti, yoksa babamın geri döndüğünde vereceği tepkiden mi korkmuştu? Neredeyse koltukta uyukladığım sırada kapı açıldı. Ayağa fırladım. Rowena, elinde kopuzla bana doğru yürüdü. Selam vermek için ellerimi karnımda birleştirip eğildim. Kemanı uzattı.

"Çal." diye emretti düz bir sesle.

Yavaş hareketlerle elinden aldım. Çalmaya çalıştım ama beceremedim. Kopuzdan gelen ses insana adeta ızdırap veriyordu.

Sağlam bir tokat yüzümde şakladı. Yanağım alev alev yandı. Elim istemsizce

sızlayan yere kapandı. Gözlerime yaşlar hücum etti.

"Çal." dedi yine aynı kayıtsız sesle.

Darbe yüzünden bozulan tutuşumu düzelttim. Çalmaya başladım. Bu defa ses, titreyen ellerim yüzünden daha da kötü çıktı. Tokat bu defa diğer yanağımda patladı.

"Çal!" dedi yeniden. Bu kez sesi, öfke yüzünden tizleşmişti.

Kopuzun sesine hıçkırıklarım karıştı. Rowena, onu elimden sertçe çekip aldı. Diğer eliyle beni yanaklarımdan yakaladı. İki parmağını sertçe bastırarak dudaklarımın büzülmesine sebep oldu.

"Bıktım artık senin sorunlu hareketlerinden! "

Gırtlağımdan bir hıçkırık yükseldi. "Özür dilerim..." diye fısıldadım titreyen bir sesle. Çekik, kahverengi gözleri kısıldı. Kendini zor tutuyor gibi bir hâli vardı.

Bütün bedenim kaçmam için bana yalvarıyordu ama bu, onu kızdırmaktan başka bir işe yaramazdı.

"Öğretmenler bile baş edemez oldular artık!" diye bağırdı. Sesine, yere savurduğu kemanın tahta zemine vururken çıkardığı tangırtı karıştı. Bütün gücümle korkuyu savuşturmaya çalıştım. Ama tıpkı teyzem gibi, o da benden daha güçlüydü. "Bırak beni!" diye ciyakladım kollarına yapışırken.

Beni sertçe itti. Bir kaç adım geri savruldum. Dağılan saç tutamlarımı hızlı bir hareketle gözlerimin önünden çektim.

"Ben biliyorum sana yapacağımı! Defol şimdi odana!" diye bağırdı delirmiş gibi. Sözünü ikiletmedim. Fikrini değiştirip yeniden üzerime atlaması ihtimaline karşılık onu göz hapsine alırken, hızla kapıya yöneldim.

Kapıdaki nöbetçiler, ben içeri girerken buradaydı. Ama şimdi yoktular. Böylesi daha iyiydi. Kimsenin beni bu halde görmesini istemiyordum.

Kalenin koridorlarında hızlı hızlı yürürken yüzümü meraklı gözlerden olabildiğince sakladım. Odama varır varmaz, kendimi boş küvete attım ve hıçkırıklara boğuldum. Kıyafetlerimi bile çıkarmamıştım. Bir süre, acısını hafifletebilirmiş gibi ellerimi acıyan yanaklarıma koyup ileri geri sallanarak ağladım.

Sonra sakinleştim. Hıçkırıklarımın yerini tembel gözyaşları aldı. Küveti suyla doldurdum ve kıyafetlerimi çıkarıp kendimi yeniden küvete bıraktım. Su soğuyup beni içinden çıkmaya mecbur bırakana kadar da orada kaldım.

Odama döndüğümde yatağımın üzerinde bir not ve küçük bir kap duruyordu. "Kardeşlerine rahatsızlandığın ve istirahat edeceğin söylendi. Merhemi sür ve yarın sabaha kadar odandan çıkma."

Yazıyı okur okumaz kağıdı buruşturdum. Hışımla şöminede yanan alevlere fırlattım. Merhem kabını da aynı tavırla kaptım ama onu fırlatıp atmak yerine ayna karşısında dikkatlice sürdüm. Yüzüm şişer ve yara olursa kardeşlerim

sebebini soracaklardı. Elijah alerji yalanından bile şüphelenmişti zaten. Pencerenin yanındaki mindere çöktüm ve dışarıyı seyretmeye koyuldum. Keman çalmadaki beceriksizliğimin öcünü alırcasına, saatlerce aklıma gelen tüm şarkıları söyledim.

Babamı düşündüm. Onu en son gördüğümde çok küçüktüm. Bu yüzden yüzünü hatırlayamıyordum ama portreler ve onu tanıyan insanların anlattıkları, yüzünü en ince ayrıntısına kadar hayal etmeme yetiyordu. Hatta sadece yüzünü değil, mimiklerini, sesini, bakışını, duruşunu, bize olan sevgisini.

Saatler geçmesine rağmen oturduğum yerden kalkmamıştım. Bu yüzden, Rowena kapıyı çalmadan içeri daldığında bütün kaslarım ayağa kalkmamı söyleyen bilincime isyan etti. Uyuşmuş bacaklarımı güçlükle büküp selam verdim.

Hızla yanıma geldi. Beni çenemden tuttu ve başımı aceleci bir tavırla iki yöne çevirdi. Yüzümü dikkatle inceledi. Bana dokunmasından çok, garip tavırları nedeniyle ürperdim ama itiraz etmeye ya da geri çekilmeye cesaret edemedim. "Misafirlerimiz geldi." dedi. Beni bırakmıştı ama hâlâ dibimde duruyordu."Önemli insanlar. Kesinlikle sorun çıkarmayacaksın. Bir hanımefendi gibi davranacaksın!"

Bu defa da kolumdan tuttu. Parmaklarını tenime sıkıca bastırdı. Acıdığını belli etmemek için dişlerimi sıktım. Tam gözlerimin içine baktı. "Anladın mı beni?" diye tısladı.

"Evet." diye itaat ettim.

"İyi." beni baştan aşağı, bir ahır hayvanına bakar gibi süzdü. "Değiştir şu üstündeki paçavraları. Yeşil elbiseni giy. Gümüş işlemeli olanı." Uysalca başımı salladım. Geldiği gibi hızlıca odadan çıktı.

Sağ şakağımda bir yere fena bir ağrı peydah oldu. parmaklarımı birkaç saniye oraya bastırdıktan sonra dolabı açtım ve Rowena'nın istediği elbiseyi çıkarıp giydim. Başıma da sarmaşık şeklinde bir alınlık taktım. Omuz hizasındaki saçlarımı toplayacak oldum ama sonra vazgeçtim. Açık hâli daha iyiydi. Son olarak gözlerimi kontrol ettim. Hâlâ biraz kızarıktı ama hasta olmamla açıklanabilecek düzeydeydi.

Kapıyı açtığımda gördüğüm manzara karşısında gülmekten kendimi alamadım. Beş kafa, aynı anda bana dönmüştü.

Elijah'ın paçalarından biri botunun içinde, diğeri dışındaydı. Huggs'ın kıyafetinin yakaları komik bir biçimde yukarı kalkmıştı. Max de Rayn'ın düğmelerini iliklemeye çalışıyordu. Muhtemelen benim için endişelendiklerinden çabucak hazırlanmış ve soluğu odamın kapısının önünde almışlardı. Mutlu olmamak elimde değildi. Öyle kocaman sırıttım ki dudaklarım neredeyse kulaklarıma komşu hâle geldi.

Elijah'ın endişeyle bükülen ağzı, benimkine benzeyen bir gülümsemeye dönüştü. Girmem için kolunu uzatırken beni dikkatle inceledi. "İyi misin? Teyzem hastalandığını söyledi. Seni rahatsız etmeyelim diye yanına gelmemize de izin vermedi."

"Tabii ki. Ufak bir soğuk algınlığı sadece." dedim. "Hadi paçalarını düzelt!" diye uyardım sonra da. Önce, paçası zaten düzgün olan ayağını kaldırıp şöyle bir baktı. Sonra diğerini fark etti ve düzeltmek için diz çöktü. Bir yandan onu izleyip haline gülerken Huggs'ın yakalarını düzelttim.

"Çok rahatsız edici. Boynumu sıkıyor!" diye şikayet etti nefesini üfleyerek.
Yeniden boynuna uzanan ellerine vurdum. Yakaları süslü ve büyüktü. Kumaşına hayvanlara kıran girmiş ya da doğa kurumuşçasına, anlamsız ve karmaşık birtakım semboller işlenmişti.

"Birkaç saat dayan!" diye azarladı Darius, onu önüne katıp götürürken.
Koridorlar dar olduğundan ikişer sıra halinde yemek salonuna yürüdük.
Kardeşlerimin hepsi, tıpkı benim gibi en iyi kıyafetlerini giymişti. Elijah'ın
giysisindeki altın işlemeler, duvarlardaki meşale alevleriyle ışıldıyordu.

"Misafirler kimmiş?" diye sordum meraklılığı meslek edinmiş hizmetçi kızlar
gibi.

"Bilmiyoruz. Ama teyzem çok endişeli görünüyordu." dedi Elijah.
Huzursuzluğun kokusunu bütün kardeşlerimden aldım. Huggs'ın boynunu
kütlettiğini gördüm. Ben de en az onlar kadar endişeliydim. Rowena beyliğin
başına geçtiğinden beri doğu yakasının Tarha beyliği işgal etmiş, bu bölümün
neredeyse yarısını kendi topraklarına katmıştı. Batı yakasının da önemli bir kısmı,
çıkan bir çatışmadan alınan ağır malubiyet nedeniyle Dorsis'lere verilmişti.
Rowena'nın endişesi de göz önünde bulundurulduğunda, gelen misafirler her
kim olursa olsun, bunun altından iyi bir haber çıkması, benim kılıç taliminde
Antony'yi yenme ihtimalim kadar düşüktü.

"İçimde kötü bir his var." diye fısıldadım Elijah'a.

"Merak etme." dedi. "Biliyorsun, teyzem bizim için gecesini gündüzüne katarak
çalışıyor."

"Evet. Bu yüzden de artık dinlenmeli. Kardeşim, artık beyliğin yönetimini alma
vakti gelmedi mi sence de?"

"Rosalinda..." dedi bıkkınlıkla. "Bunu daha önce de konuştuk. Henüz çok gencim.
Hem teyzem de bizim için çalışmaktan şikayetçi değil."

Elijah, Rowena'dan bir melek gibi bahsettiğinde öfkeden içim içimi yiyiyordu.
Ona Rowena'nın bana neler yaptığını, onu ve diğer kardeşlerimi nasıl manipüle
ettiğini haykırmak için dayanılmaz bir istek duyuyordum ama kendimi tuttum.
Neyse ki, o sırada Huggs'ın memnuniyetsiz sesi dikkatimi dağıtmama yardımcı
oldu.

"Gelenler her kimse görgü kurallarından nasiplerini almadıkları kesin! Habersiz
gelmişler." diye homurdandı.

"Şu kel adamla onun ailesi mi geldi acaba?" diye sordum. Kardeşlerim gülüştüler.
"Bir gün adamın yanında da ağzından kaçıracaksın!" diye kızdı Elijah. Ama hâlâ
gülüyordu.

Bu 'kel adam', Rowena'nın kafeslemeye çalıştığı zengin ve güçlü bir ailenin
mensubuydu. Stitanlar bizim boyutumuzda iş yapmıyorlardı ancak kalan iki
boyutta oldukça etkin olduklarını biliyordum.

"Ben onların olayını hâlâ anlamadım." dedi Rayn. "İnsanlar bunlara paralarını
veriyormuş. Bunlar da o parayı bir süre sonra üzerine ekleyerek iade
ediyorlarsa eğer, nasıl bu kadar zenginler?"

Max omuz silkti. Diğerlerinin kafası başka şeylerle meşgûldu belli ki. O yüzden
yeterince bilmediğim halde ben cevap verdim.
"Sadece bunu yapmıyorlar." dedim. "Boyutların para birimlerini birbirine
çeviriyorlar."

"Boyut değiştiren insanlar onları bu kadar zengin yapacak kadar fazla değil
ki?"

Verecek cevabım yoktu. Haklıydı. Genelde sadece kale ve saray mensupları arada
sırada boyut değiştirirdi. Stitan'ların yaptığı işleri epey merak etsem de ben de
bir türlü anlayamamıştım. Zaten başka bir şey söylemeye kalmadan, yemek
salonuna ulaştık.

Elijah ve ben, en öne geçtik. Yüzüme yapmacık olmadığını umduğum bir
gülümseme yerleştirdim.

Elijah, öksürerek boğazını temizledi ve hepimizi şöyle bir gözden geçirdi. İyi
göründüğümüze karar vermiş olacak ki, kapıdaki muhafızlara başıyla işaret
verdi. İki büyük kapı, ardına kadar açıldı.

Yemek masasında hızlıca sayabildiğim kadarıyla 17 kişi vardı. Bir kaç tanesi
başını kaldırdı ve bizi memnuniyetsizlikle süzdü. Çoğu umursamadı bile.
Stitanlar'ın giyimi, lisânı ve davranışları bizimkilerden çok farklıydı.
Masadakiler de onlara benziyordu. Ama çok daha gösterişliydiler. Bembeyaz
ciltleri doğal olamayacak kadar ışıl ışıldı. Bütün kadınlar büyük mücevherler
takmışlardı. Erkeklerse siyah ve beyaz ağırlıklı giyinmişlerdi. Saçları kısaydı ama
kadınlar gibi düzgünce şekillendirilmiş, biçimlerinin korunması için parlak yağlar
sürülmüştü.

Bizim yaşlarımızdaki genç bir adam, neredeyse takım elbisesi kadar beyaz bir
yüzle bize doğru baktı. Göz göze geldik. Diğer misafirlerimizin aksine neredeyse tedirgin bir hali vardı. Elbisesi mavi örüntülerle ışıldıyordu. Zor bulunan bir renkti bu.

En iyi kıyafetlerimizle bile, yanlarında sönük kalmamızın utancıyla bakışlarımı kaçırdım.

Rowena, yüzünde endişeli bir gülümsemeyle karşısındaki çirkin adamı dinliyordu.
Gülesim geldi çünkü adam gerçekten de keldi. Ama benim beklediğim kel değil.
Rowena'nın ellerini sürekli alakasızca oynattığını gördüm. Muhtemelen panik
yüzünden onları ne yapacağını bilemiyordu.

Masaya doğru yürüdük.

Arkamda neredeyse somut bir gerginlik dalgası hissettim. Döndüm ve Darius'un
korku dolu gözleri karşısında afalladım.

"Cleddeyf'ler..." dedi sadece bizim duyabileceğimiz bir fısıltıyla.
Elijah'a kaçamak bir bakış attım ve yüzündeki bütün kanın çekildiğini gördüm.
Cleddeyf adını daha önce duymuştum. Stitan'larla rakip bir aileydiler.
Göğüslerine iliştirilmiş broşları da hemen hatırladım. Uzun boyunlu ve geniş kanatlı bir kuşun kuyruk tüylerinin büyükçe bir deftere evrilmesiyle oluşan çok şık bir tamga. Cleddeyf'lerin aile sembolü. Ama kardeşlerimi bu kadar ürkütecek ne
yapmışlardı, işte bunu hatırlayamıyordum.

Hiç konuşmadan masaya oturduk.

"Bizimle çalışmak istediğinizi söylediğinizde, aklınızda iki aile için de kârlı olacak
bir fikir olduğunu düşünmüştüm." dedi Rowena'nın konuştuğu çirkin adam. Ses
tonu fazlasıyla hoşnutsuzdu. Buruş buruş olmuş bir suratı ve şimdi, yakından
bakınca fark ettiğim kısacık, beyaz saçları vardı.

"Sizin onayınızı almadan hareket etmek istemedim. Öncelikle karşılıklı güven
sağlamanın ve yapılacak işe birlikte karar vermemizin daha doğru olacağını
düşündüm." dedi Rowena tatlı bir sesle.

Adam bir kaç saniye dik dik Rowena'ya baktı ve "Yanlış düşünmüşsünüz." dedi
ağır ağır.

Rowena'nın yüzündeki sevimli gülümsemeyi sabit tutmak için büyük bir çaba
harcadığını keyifle gördüm.

Gülüşümü saklamak için bir kaç yudum su içtim.

Neden gülümsüyorsunuz tatlım?"

İrkildim ve temkinle sesin geldiği yöne baktım. Sırıtışım bıçak gibi kesilmişti.
Şarabını yudumlayan genç bir sarışın kadın delici bakışlarını bana sabitlemişti.

Rowena ve beyaz saçlı adam da dâhil masadaki herkesin dikkatini çekmiştik.
"Anlayamadım?" diye sordum şaşırmış gibi kaşlarımı kaldırarak. Sesim zayıf
çıkmıştı ama en azından titremesine engel olabilmiştim.

"Neden güldüğünü sordum. Bu kadar komik olan nedir?" diye sordu yeniden.
"Sanırım yanlış gördünüz." dedim. Su bardağını tutan elimin havada asılı kaldığını
fark ettim. Bardağı yavaşça masaya bıraktım.

"Hayır." dedi kadın sakin ama net bir sesle. "Yanlış görmediğime eminim."
"Kardeşim de gülmediğine emin." dedi Elijah, sert bir sesle. Kendini zar zor
tuttuğu hemen belli oluyordu.

"Sana sorduğumu hatırlamıyorum." dedi kadın. Bakışlarını benden ayırma
zahmetine bile girmeden. Hâlâ çok sakin görünüyordu ama parmaklarının, kadehi
olması gerekenden çok daha sıkı kavradığını fark ettim.

"Hanımefendi bana etrafı gösterme kibarlığında bulunurlar mı?"
Ortamdaki gerginliğe hiç uymayan bu sakin soru herkesin gelen sese
yönelmesine neden oldu.

Az önce göz göze geldiğim genç çocuk, elini bana uzatmıştı. Çok güzel, bal rengi
gözleri vardı. Ayağa ne zaman kalkmıştı? Parmaklarımı elinin üstüne koydum ve
gülümsedim. Muhtemelen çok aptal görünüyordum çünkü tedirginliğimi hâlâ
üzerimden atamamıştım.

"Tabii ki." dedim. "Memnuniyet duyarım."

Yerimden kalkarken, Rowena'nın itiraz etmeye hamle yapan Huggs'ı pörtlettiği gözleriyle engellediğini gördüm.

Endişeli gözlerle yanından geçişimizi izleyen Darius'a güven veren bir gülümseme yolladım.

Çocuk elimi bıraktı. Bana nazikçe kolunu uzattı. Koluna girdiğimde, vücudumu ona olabildiğince uzak tutmaya özen gösterdim. Yine de biçimli yüzünün düzgün hatlarına tatlı olmasını umduğum bir gülümsemeyle baktım. O gülümsemedi. Sorun değildi. Az önce yaptığı yardımı gülümseme olarak alabilirdim pekala.

Bu kadar güzel bir yüz, kardeşlerimin bizi kendi kalemizde bile yalnız bırakmak istemeyeceği kadar kötü ne yapmış olabilirdi?

'Hane ve idare' derslerimi bir dahaki sefere can kulağıyla dinleyecektim.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 1beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…