Bölümler 1Şu an: SINIRLAR
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Multimedya: Sarp
Bir hayalete ihtiyacım vardı.
Odanızda uyuyorsunuz. Nefes alışverişlerinizin tatlı ritmi, gecenin dördüne özgü çok sevilen ve çok nefret edilen o sessizlik. Büyülü bir siluet odanızın duvarlarından içeri süzülüyor ama sizin nefes alışlarınız hala aynı. Şeffaflığı yüzünden onu göremeseniz de varlığını hissedebiliyorsunuz. Küçük bir sis bulutu gibi odada dolaşıyor; duvarda asılı fotoğraflarınıza, kitaplarınıza, bir köşeye fırlattığınız ceketinize bakıyor, yatağınızın altındaki canavarlarla tanışıp korkularınızı tüm çıplaklığıyla görüyor. Hafif bir esintinin vücudunuzdan akıp sizi uyandırmasıyla birlikte gözlerinizi araladığınızda üzerinize doğru eğilmiş olan o beyaz siluet kırılan cam parçaları gibi etrafa saçılıyor ve geriye havadaki tuhaf yoğunlukla teninizdeki soğuk, karanlık titreyiş dışında hiçbir şey kalmıyor.
İşte bu siyah kapının önüne geldiğimde hep böyle hissediyordum. Sarp gecenin dördündeki o esintiydi ve ben hissettiğim huzursuzlukla tekrar uykuya dalmak değil o esintinin peşinden gitmek, kendimi camdan aşağı bırakmak istiyordum.
Bir hayaletin evine gidiyordum ve eğer onu bulursam kabuslarımdan kurtulmam için bana yardımcı olacaktı. Battaniyemi üzerimden çekmesi, havayı buz gibi yapması ya da beni korkutması umurumda bile değildi. Onun peşinden camdan atlayacaktım ve yere çakılsam, kanlar içinde kalsam da buna değerdi.
İlerlediğim koridorda saçlarımı omzumdan geriye atıp duruşumu dikleştirdim. Topuklu ayakkabılarımın sesini, saçlarımı hareket ettiren parmaklarımı, kararlı bakışlarımı daha ben ona ulaşamadan gördüğünü biliyordum ama cesur yürüyüşümün ardında kalbimin etrafını gümbürdeyerek akıp giden bir nehir sarmalamıştı. Akıntının göğüs kafesime baskı uyguladığını, kalbimin ritmini bozduğunu hissedebiliyordum. Yine de biliyordum ki bu nehrin sesini sadece ben duyabilirdim çünkü hayaletlerin de bilmediği şeyler vardı.
Hisler.
Hislerimiz bizim bile anlayamayacağımız kadar karmaşıkken hayaletler düğümlerimizi çözemezdi ama bu küçük kusur bir sorun teşkil etmiyordu.
Siyah kapı görüş açıma girdiğinde derin bir nefes aldım, soğuktan kızaran parmaklarımı zile doğru uzattım ve bastığımda boğuk zil sesi evin içinden bana da ulaştı. Bugün pes etmek yok, dedim kendi kendime. Gerekirse günlerce kapıda bekleyeceksin ama onunla konuşmadan dönemezsin.
Her zamanki alaylı cümlelerini duymayı beklerken "gider misin?" Deyişi dudaklarımın şaşkınlıkla aralanmasına neden oldu "lütfen" diye eklediğinde sesi kar tanelerinin yere düşüşü kadar yumuşaktı. Soğuğa alışkınsanız bu yumuşaklık iyi hissettirirdi ama Sarp'ın yağdırdığı karlar beklenmedikti. Bir haftadır buraya gelişlerimi düşündüğümde bir sorun olduğunu anlamıştım.
1. Gün
"Teklifin de vereceğin üç beş kuruş da umurumda değil" demişti. Yüzünü göremediğim için sesi gerçekten de duvarların arasından geliyormuş izlenimi verdiğinden gerçek bir hayalet gibi, diye düşünmüştüm. Ayrıca üç beş kuruş dediği şeyin tüm malvarlığıma denk gelmesi beni epey bir üzmüştü. Paramın yarısını zaten ona ulaşabilmek, ismini öğrenebilmek için harcamıştım. Teklif edeceğim miktarı artırmanın yollarını düşünerek eve döndüm.
2. Gün
"Silahım nerdeydi benim?" Diyerek artık ricadan yalvarışa geçiş yapan cümlelerimi alayla kesmişti. "Buraya bir yere koymuştum sanki. Daha dün kullanmış..." kelimeler boğuklaştığında kapıdan uzaklaşıp arka odalara doğru gittiğini anlamış, beni dinlemeye tenezzül bile etmediği için pes ederek binadan çıkmıştım. Boş kahve bardağı ertesi gün de gelmem için bir nedendi.
3. Gün
"Neredeydi bu seri katilin numarası ya? Dolaba mı asmıştım? Rehbere kaydetmiş olmam lazımdı." Beni kovmak için söylediği cümlelerden birkaçı ve yine uzaklaşan adım sesleri. "Alzheimer olmak için çok gençsin sanki" derken sesimi beni duyması için yükseltmiştim. Ellerimi göğsümde birleştirip inatla kapıyı açmasını beklesem de yine eve dönen ben olmuştum. Göz ucuyla çöpü kontrol etmiş, boş kahve bardağı ve nedenlerimin aynı kaldığını kendime hatırlatarak binadan çıkmıştım.
4. Gün
"Annem yabancılarla konuşma dedi, açamam."
Beni başından atmak için farklı yöntemler denerken içinde bulunduğumuz durumdan keyif almayı da unutmuyordu ama artık yüzünü bile göremeden kovulmaktan sıkılmıştım. "Ama ben çok iyi bir yabancıyımdır gerçekten..." cümlemi nasıl tamamlayacağımı bilemediğimden ona ayak uydurup bir çocukla konuşur gibi tane tane cevap vermiştim. "Beni annen gönderdi seni ona götüreceğim. Yanımda şekerler de var. Hem..." Güldüğünü duyduğumda dalgalar yükselmişti.
"Hem beni çok seveceksin."
Bu üç kelime tuhaf bir hissiyat verirken ikimize de bir anlığına tamamen sessizlik çökmüştü. Sanki hava yoğunlaşmış da üzerime ağırlık yapıyormuş gibi hissederken kaşlarımı çatmıştım. Boş karton bardağa dalgınlıkla bakarken binadan çıkmak istediğimi fark etmiş ve ilk defa kendi isteğimle onu rahat bırakmıştım. Bu sefer gitmemiş, kaçmıştım sanki ama kaçışımın sebebini ben de bilmiyordum.
5. Gün
"Kapıyı açınca ne değişecek? Ödemeyi başka yollarla yapacak kadar güzel de değilsin."
İleri geri gidip duran bacaklarım çığlık çığlığa duyulan bir komut almış gibi taş kesilmişti.
"İlgilenmiyorum. Anlayamıyor musun?"
Tüm heveslerim kırılırken yanlış insana geldiğimi düşünüp kendime ona kızdığımdan da fazla kızmıştım. Bir mide bulantısı sert adımlar atarak yürüyen askerler gibi midemde baskı oluşturmuş, askerler her ritmik adımlarında gür sesleriyle 'git' diye bağırmışlardı, 'çık git buradan.' Onları dinlememiş, "Güzel olsam kabul edeceksin yani?" Diye sorarak Sarp'ın konuşmayı toparlamasını ummuştum ama onun yerine tamamen raydan çıkaracak şekilde hareket etmeyi tercih etmişti.
"Güzel olsan teklif edeceksin yani?"
Her yanına gidişimde gurursuzlaşmayı göze almıştım aslında ama o gün gururum onu bastırdığım diğer günlerin de acısını çıkartmak istemişti. Elimdeki bardağı kapıya fırlattığımda kahve aşağı doğru akıp kapıda ince çizgiler bırakmış, tüm koridor keskin, acı bir kahve kokusuyla dolmuş ve beyaz zeminde kahverengi minik bir gölet oluşmuştu. Bir ayağımla o minik göletin ortasına basıp duvarlara da kahve sıçratırken diğer ayağımla kapıya sert bir tekme attıktan sonra "Nasıl bu kadar umursamaz olabiliyorsun ya!" Diye bağırmıştım. "Zorunda olmasam buraya gelir miyim sanıyorsun?" İçimde günlerdir taşan hırs ve yorgunluk sesime yansımış, koridorda yankılanmıştı ama ben umursamadan bağırmaya devam etmiştim "Komşulara rezil olmayı, her gün bu aptal kapıda beklemeyi istiyor muyum? Çaresizim biliyorsun..." sesim kısılırken çaresizliğimi daha çok kendime hatırlatmaya çalışmış ve gururumu yine parçalara ayırmak için çabalamıştım. Alnımı kapıya yaslayıp derin bir nefes alarak sakinleşmeye çalışmıştım ama işe yaramamıştı. "çaresizim biliyorsun ama çıkarcının tekisin işte!" Kapıya bir tekme daha attığımda parmaklarım sızlasa da ayağımı tekrar sertçe yere indirmiş, kahvenin kıyafatlerime de sıçramasına sebep olmuştum. "Senden çok daha iyilerini de bulurum ki! Sen git..." Ne söyleyeceğimi bilemeyerek elimi anlamsız, asabi bir hareketle kapıya doğru kaldırmıştım çünkü onun kapının arkasında durduğunu ve olması gerektiği gibi, bir hayalet gibi beni izlediğini varsayıyordum. "Git işe yaramaz hackerlar ne yapıyorsa onu yap işte! Gizli bi sitede ateş ve su 21 falan oynarsın."
Sessizlik.
Kahve çöpte, yerde, duvarlarda ve pantolonumun paçalarındaydı. Üstümde başımda lekeler vardı. Bu sefer tamamen kahveye bulanmış haldeydim ve yarın kesinlikle tekrar gelecektim çünkü böyle olmalıydı, biliyordum.
6. Gün
Kapısında "Naz yapmayı bırak artık ya!" Diye sızlanırken dünü çoktan arka plana atmıştım. Bugünkü stratejim kapıyı açana kadar zile basıp onu rahatsız etmekti. " Polisi aramayı düşünüyordum" demişti tehditvari şekilde "ama o zile bir daha basarsan ambulans da yanında gelecek!" Bana zarar verdiği bir ihtimali düşünüyordum ama "en azından o kapı açılmış olacak" diyen iç sesim beni küçük düşürüyordu. Hedefime bir adım daha yaklaşmamı sağlayacaksa kendimi de harcardım. Elektrikleri kestiği için zil çalmamaya başladığında elimle ritmik bir şekilde kapıya vurmaya devam etmiştim ama gün sonunda beni dışarıya çıkaran polisler ve kızarmış avuçlarımla kaybeden ben olmuştum. Polisler beni uyarıp bi dahakine karakola gideceğim hakkında bir şeyler söylerken arka koltukta sessizce oturup sağ avcuma bakıyor, su toplayıp toplamayacağını düşünüyordum. Yine de ertesi gün acıyan elimle siyah kapının önünde sıcak bir kahve bardağını tutacağımı biliyordum çünkü...
Bir hayalete ihtiyacım vardı.
Ve 7. gün, 8. gün. 9. gün...
Pazar günü onu rahat bırakmaya karar vermiştim. İkimiz için de sessiz bir tatil. Ve bugün tam 10. Gün. 'Gider misin? Lütfen" demişti ve bu hiç diğer günlere benzemiyordu. İnatlaştığımız, benimle dalga geçtiği, tehdit ettiği, sinirlendiğim, sinirlendiği, hatta polise bile şikayet ettiği koskoca 10 günümüz geçmişti ama bugün bir sorun vardı biliyordum çünkü tüm bu kavgalarımız arasında lütfen yoktu, hiç olmamıştı.
Ve ilk defa bugün ne diyeceğimi bilememiştim. Aramızda yer alan kapı sanki şeffaflaşmış da onunla göz göze gelmişiz gibiydi. Bana bakıyordu, gitmemi istiyordu ama aramızda öyle güçlü bir girdap vardı ki ben gidersem bu girdap da peşimden gelecek, kalabalık bir şehri içine çekip yok edecek gibi hissediyordum. Biliyordum ki tüm şehir yok olsa bile Sarp yine bir şekilde hayatta kalırdı ama herkesin öldüğü bir şehirde hayatta kalmak ölümü arzulamanıza neden olurdu. Mantıksız olduğunu bilmeme rağmen geri adım atarsam Sarp'ın evini boş bir şehre çevirecekmişim gibi hissediyordum. Ses tonu öyle tanıdıktı ki benim şehrimde bu tını çok şey yıkmıştı. Belki de bu yüzden ters giden bir şeyler olduğunu hemen anlamıştım. Onun üzgün olduğunu öyle bir hissediyordum ki üzüntüsünü anladığımı göstermek gibi geldiğinden avucumu kapıya yasladım.
"Giderim." dedim sakince onu onaylayarak. Onunla tanışmak, anlaşmak istemiş, bana yardım etmesi için her gün zorlamıştım ama belki de hayatı bana yer açamayacağı kadar karmaşıktı. Eğer bu yüzden pes etmem gerekiyorsa ederdim.
"Ama... Sen iyi misin?"
Oluşan kısa sessizlikte yaptıklarımı düşündüm. Tüm o kapıya dayanmalarım, bağırmalarım, tekmelerim, gürültülerim, kovuluşlarım ve geri gelişlerim. Anlaşılmak istemiştim ama onu anlamaya zorlamak haksızlıktı. Aramızdaki bu kapının tüm bencil davranışlarıma sınır çektiğini düşününce artık açılmasını istemediğimi fark ettim.
Ben istemedim, kapı açıldı. İki şehrin sınırları bulandı.
Gözlerimiz buluştuğu an kalbimin üzerindeki nehir taştı, taştı, koskoca bir okyanus oldu. İçimdeki bu okyanusun kalbimi boğduğu gibi beni de boğacağından korksam da kafamı dimdik tuttum ve kararlı bakışlarımı gözlerine sabitledim. Üzerindeki bol eşofman ve çok daha bol olan tişört bile yapılı vücudunu, geniş omuzlarını saklayamıyordu. Kapı açıldığı için havada kalan elimi indirip çok yakın olduğumuzu düşünerek birkaç adım uzaklaştım. Gözüme tatlı gelen yüzünün biraz önceki sözleriyle hiç alakası yoktu. Kahverengi gözlerinde sevimli bir ışıltı vardı ama cümleleri bıçaklardan yansıyan keskin, soğuk ışıltılardı. Kat kat kesilmiş ve uzamaya başlamış saçları dağınıktı ve alnına düşen farklı boyutlardaki tutamlar yüzünde ince birkaç gölge oluşturmuştu. Gözlerinde hafif bir çekikilik vardı ve bu keskin yüz hatlarını yumuşatıyor, görüntüsüne tatlılık katıyordu. Pürüzsüz cildi ve dolgun dudaklarıyla yüzünde mükemmel bir oran vardı. Keşke, diye düşündüm saçları bu kadar dağınık olmasaydı da gözlerini daha net görebilseydim.
Ona ulaşmak amacıyla buraya her gelişimde benim için hep uzak bir silüetten ibaret olmuştu ama sonunda hayaletimin kayıp bedenini bulmuştum.
Konuşmak için hazır olsam da fark ettiğim ayrıntı öyle bir canımı yaktı ki hareket dahi edemedim. Bir an, sadece bir an kapıyı tutan eline bakmıştım ve bileklerinden damlayan kanlar gözlerimi başka yere çevirmeme engel olmuştu. "Hayır," diye mırıldandım gözlerimi kapatırken "hayır bunu yapmamış ol lütfen." Ama yaptığından öyle bir emindim ki kalbim farkındalığımın baskısıyla hiç durmadan atıyordu.
Gözlerimi açtığımda bileğindeki kesiği ve avucunda süzülüp yere düşen damlaları tekrardan gördüm. O damlalar üzerime yağıyormuş gibi vücudum yanmış, gözlerim artık etrafı kırmızı görmeye başlamıştı. Tüm kıyafetlerim kan içinde kalmış, tenimde kurumuş kızarıklıklar varmış gibi hissediyordum.
Tekrardan o banyoya hapsolduğumda öyle bir korktum ki tüm vücudum uyuştu. Bembeyaz zeminde yürüdüm, yerdeki kanlar ayaklarımı kaydırdı, ağladım, bağırdım, ölümü tam kalbimde hissettim ama hislerimi yok edemedim. Yere çöktüğümde dizlerime kan bulaşmıştı ve ben o gün beyazdan nefret etmeme neden olan aptal beyaz bir pantolon giymiştim. Sular taşıyor, taşdıkça da kanlar üzerime doğru geliyordu. Avuçlarım, dizlerim, yayılan kanın o yoğun, sıcak akışkanlığı, yüzüme sıçrayan damlalar... Bir tablo gibiydim ama lanetli bir tabloydu.
Sadece zihnimde değil gerçekte de yere düştüğümü dizlerime yayılan soğuklukla anlamıştım. Ne zaman düştü bilmiyordum ama elimdeki kahve bardağı da yere düşmüştü ve kahvenin sıcak ıslaklığı dizlerime yayılırken mermer zeminden gelen soğukluğu kesmişti. Gözlerim kapanmıştı ama etraf siyah değil kırmızıydı. Zaten kabuslarımın sebebi hiçbir zaman karanlık olmamıştı. Dizlerimin üzerindeyken tamamen yere düşeceğimi hissettiğimde belime dolanan bir elin bana destek verdiğini fark etmiş, kendime çok kızmıştım. Kalkıp ona yardım etmek, bir şeyler yapmak istesem de zihnimdeki küçük kız kırmızıdan kurtulmak için yine karanlığa koşmayı tercih etmişti ve ben engel olamamıştım. Duyduğum çınlamalar arasında bir şeyler söylediğinde sesi denizin dibinden bana sesleniyor gibi boğuk gelse de odaklanmaya çalıştım.
"Tamam Gece" dedi "her şey seninle alakalı bütün spot ışıkları sende rahat rahat bayıl" sesi bıkkın geliyordu. Sırtımdan akan küçük bir rüzgar hissettiğimde beni kucakladığını anladım.
"Böyle bir günde bile ikinci planda kaldım ya günleri sikeyim gerçekten."
İsmimi ben söylemeden bildiğini fark etmeden önceki birkaç saniyelik sürede cümleleri yüzünden bayılmamın pişmanlığını yaşadım. Tişörtümde hissettiğim ıslaklık içimi titretti. Beni kaldırdığı için bileğindeki kesiklerin daha da açılmış olacağını düşününce ona kızmak, beni bırakmasını söylemek istedim. Yapamadım. Kapının kapandığına işaret eden tok sesi duyduğumda artık bilincimi tamamen kaybetmiştim.
Bir hayalete ihtiyacım vardı ve onu ölmek üzereyken bulmuştum..
Bölüm etkileşimi
