Gece Yarısına Dört Kala

Bazı anlar silinmez akıldan.7-8 yaşında en çok oynadığın oyun gibi, İlkokulda ilk aşık olduğun kişi gibi, İlk gittiğin sinema filmi gibi, Üniversite sınavını kazandığın gün gibi.
21. Yaş günününde bu şekilde silinmeyen bir gün olacağını nerden bilebilirdi Mihra. Hatta hayatının merkezini değiştirdiği bir gün olacağını. Sıradan bir kol saati hediyesi gibi görebilirdiniz o saati. Hissettirdikleri çok farklıydı. Sanki yıllardır o saat onunmuş gibi hissediyordu. Fakat not kafasını karıştırmıştı. Dün geceden beri notu düşünüyordu. Sabah uyanır uyanmaz saati takıp okula gitti. Sınava girdi daha doğrusu giremedi.
Nörolojide 5 sözlü sorudan 3 ünü bilebildi ve tabiki sınava girmeye hak kazanamadı.
Büte kalmıştı resmen. Böyle hayata başlıcam diyerek arkadaşı Ayşe ve Ceren'le isyan ettiler. En sevdiği arkadaşları Ayşe ve Cerendi. Ayşe girebilmişti sınava.
Ceren'de Mihra'nın kader arkadaşı olarak sınava girememişti. Beraber okulun kantinine gittiler Mihra patates hamburger söyleyip köşeye oturdu. Kızlar telefonla oyalanıyordu.
Mihra ise etraftaki diğer insanları inceledi. Ellerde telefon sosyal medyada dolaşıyordu herkes.

Çok mu sıradandı hayatlar ya da sıradan olması iyi bir şey miydi? Ömür gidiyordu da hangi yolda gidiyordu? İnsanoğlu ölünce ömrünü harcadığı dersler sadece vakit kaybı mıydı? Ya da bunları düşünebilmek içinde çok okumak şart mıydı? Neye göre güçlüydü insanoğlu? Bir hayvana göre mi, erkek kadına göre mi, çocuğa göre mi? Ya da güç sadece para mıydı? Yoksa yüksek mertebe ailenin çocuğu olmak mı? Peki sosyal medya neydi gösteriş dünyası mı ? Yaşamadığın mutluluğu yaşamış gibi yapmak mı? En iyisi , en mutlusu benim yarışı mı? Biz kimdik? Dünyadaki amacımız neydi? Bir gün ölmek mi ? Reenkarnasyon denilen saçmalığa inanmak mı? Ya da tüm bunlar beynin bir oyunu muydu?

-Mihraaa, mihraa diye seslendi Ayşe.

-Kusura bakmayın kızlar dalmışım efendim

-Dağılalım mı ? Yarında sınav var malum.

-Olur olur görüşürüz bebiş.

Kafasına tekrardan takılmıştı cevabı olmayan sorular . Tüm bu soruları düşünürken eve dönüyordu arabasıyla.
-Hoş geldin kızım. Nasıl geçti sınav?
-Geçmedi tabiki dedi Mihra sınava bile girememişti ki.
- Olsun kızım sen bütte halledersin inanıyorum sana. Yemek hazır seni bekliyordum bende dedi annesi masaya yönelerek.

Mihra yemeğini yedikten sonra diğer sınava çalışmak için odasına geçti. Kolunda saatin hala takılı olduğunu gördü. Yazanlarda bir şakaydı büyük ihtimalle. Sabahtan beri kolundaydı bir şey olmuyordu. Saate baktı daha 6 ydı. Saati çıkarıp masaya koydu.
Masasına oturup ders çalışmaya başladı. Biraz yorulduğunu düşündüğünde saate baktı. Saat 19.55 ti.

Aklına bir söz geldi ve o söz heyecanlanmasını sağladı.
"Zaman her yerde aynı akmaz; bazı şehirlerde saatler sadece kadranı değil, boyutları döndürür."

Mihra, masanın üzerinde duran kol saatine bakarken göğsündeki amansız sıkışmayı durduramıyordu.
Neden böyle hissediyordu. Hem heyrcan hem gizem yoksa hayatının sıradanlığına bir heyecan mı arıyordu? Belki de akrep ile yelkovanın 20:00 hizasına yaklaşması, sıradan bir akşamın başlangıcı değildi.

Doğum gününde eline tutuşturulan ve ahşap kutusundan yayılan toprak kokusuyla aklını başından alan bu nesne, hayatının tüm gerçekliğini ters yüz etmek üzereydi.

Aynadaki yansımasına baktı. Sol bileğindeki saat, dışarıdan bakıldığında kehribar tonlarında, kahverengi
kadrana sahip antik bir parçadan ibaretti. Ancak ulağın ona bıraktığı not zihninde çınlayıp duruyordu:

"Akşam 8'de saati tak. Kırmızı gece lambasını yak ve sakın Giray'ın gözlerinin içine bakmaktan korkma."

Evet kırmızı abajuru vardı. Bu tesadüf neydi? Sonra birden aman herkesin evinde vardır diye düşünerek kendini rahatlatöaya çalıştı.
Saat tam 20.00 olmuştu. Yapacaktı deli saçması gelen şeyi. En kötü kendi haline bakıp dalga geçerdi kendiyle.
Saatini koluna taktı. Her seferinde mi toprak kokardı bu saat. Üstünde altında sağ ve solunda kırmızı mavi kahverengi ve sarı renkler vardı. Düğmeye de benziyordu dokunmaması gerektiğini hissetti.
Sonrasında odanın köşesindeki kırmızı abajurun düğmesine bastığında, ortam yumuşak ama tekinsiz bir kor kızıllığına büründü. Tam o saniyede, saatin içindeki çarklar daha önce hiç duymadığı mistik bir tıkırtıyla dönmeye başladı.
Saatin camından süzülen kırmızı ışık hüzmesi, odanın tam ortasındaki havayı bir kumaş gibi yırtarak genişledi.

"Soğuk bir rüzgar, insan dünyasına ait olmayan baharat, is ve kadim toprak kokusunu odaya doldurdu. Geçit açılmıştı. Gece Pazarı, yeni misafirini çağırıyordu."
Mihra tereddütle bir adım öne attı. Eşikten geçtiği an, sıradan sokakların yerini mor ve kırmızı lambalarla
aydınlatılmış, gökyüzünde üç ayrı ayın süzüldüğü devasa bir pazar yeri aldı. Etrafta pelerinli tüccarlar, kilitli
sandıklar ve renkli taşlar satan siluetler dolaşıyordu.
Ve pazarın tam ortasında, yüksek taş merdivenlerin başında duran o heybetli adam belirdi. Giray...
Omuzlarındaki koyu renk pelerini, keskin yüz hatları ve tekinsiz duruşuyla geçidin yegane kural koyucusu.
Gözleri Mihra'nın bileğindeki kadrana kaydı. Bu oydu , koruması gereken kişi. Mihra ne yapacağını bilemedi. Bir rüyada mıydı yoksa yoksası neydi? Tabiki rüyadaydı. Ya da o kendini öyle zannediyordı.
Toprak kralının varisi gece pazarına ilk adımını atmıştı. Kimsenin haberi olmadan hemde.