Kırmızı Geçit

"Zaman her yerde aynı akmaz; bazı şehirlerde saatler sadece kadranı değil, boyutları döndürür."
Mihra, masanın üzerinde duran eski prinç kaplama kol saatine bakarken göğsündeki amansız sıkışmayı durduramıyordu. Akrep ile yelkovanın 20:00 hizasına yaklaşması, sıradan bir akşamın başlangıcı değildi.
Doğum gününde eline tutuşturulan ve ahşap kutusundan yayılan toprak kokusuyla aklını başından alan bu nesne,
hayatının tüm gerçekliğini tersyüz etmek üzereydi.
Aynadaki yansımasına baktı. Sol bileğindeki saat, dışarıdan bakıldığında kehribar tonlarında, kahverengi
kadrana sahip antik bir parçadan ibaretti. Ancak ulağın ona bıraktığı not zihninde çınlayıp duruyordu:
"Akşam 8'de
saati tak. Kırmızı gece lambasını yak ve sakın Giray'ın gözlerinin içine bakmaktan korkma."

Odanın köşesindeki kırmızı abajurun düğmesine bastığında, ortam yumuşak ama tekinsiz bir kor kızıllığına
büründü. Tam o saniyede, saatin içindeki çarklar daha önce hiç duymadığı mistik bir tıkırtıyla dönmeye başladı.
Saatin camından süzülen kırmızı ışık hüzmesi, odanın tam ortasındaki havayı bir kumaş gibi yırtarak genişledi.

"Soğuk bir rüzgar, insan dünyasına ait olmayan baharat, is ve kadim toprak kokusunu odaya doldurdu. Geçit açılmıştı. Gece Pazarı, yeni misafirini çağırıyordu."

Mihra tereddütle bir adım öne attı. Eşikten geçtiği an, sıradan sokakların yerini mor ve kırmızı lambalarla aydınlatılmış, gökyüzünde üç ayrı ayın süzüldüğü devasa bir pazar yeri aldı. Etrafta pelerinli tüccarlar, kilitli sandıklar ve renkli taşlar satan siluetler dolaşıyordu.
Ve pazarın tam ortasında, yüksek taş merdivenlerin başında duran o heybetli adam belirdi. Giray...

Omuzlarındaki koyu renk pelerini, keskin yüz hatları ve tekinsiz duruşuyla geçidin yegane kural koyucusu.

Gözleri Mihra’nın bileğindeki kahverengi kadrana kaydığında, pazarın tüm fısıltısı bir anda bıçak gibi kesildi.

Toprak Krallığı’nın kayıp varisi, kırmızının hüküm sürdüğü bu tehlikeli şehre ilk adımını atmıştı.