Bölümler 1Şu an: O İstanbul, Ben Ankara
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Bazı insanlar hayatımıza tesadüfen girmez. Bazen bir yalanın, bazen yarım kalmış bir hikâyenin, bazen de hiç tanımadığımız bir yanımızın kapısını aralamak için gelirler.
Benim hikâyem de bir yalanla başladı.
İnsan, kandırıldığını öğrendiğinde gitmesi gerektiğini sanır. Gururunu toplar, arkasını döner ve bir daha aynı kapıyı çalmaz. En azından herkesin yapması gereken budur.Ben herkes gibi olmadığımı sanırdım.
Gerçeği o tamamen gittiğinde aylar sonra öğrenmiştim. Söylenen her kelimenin, gösterilen her yüzün ardında başka bir kimlik saklandığını artık biliyordum. Yine de vazgeçmedim.
Çünkü bazı gerçekler insanı uyandırmaz. Aksine, zihninin içinde yeni bir takıntının kapısını açar.Benim içinde tam olarak öyle olmuştu .Aşk sandığım saf hoşlantı,imkânsızlıklar içinde var olan keşfedilmemiş bir takıntıya dönüşmüştü...
Onu bulmalıydım.
Nedenini bilmiyordum. Belki hesap sormak, belki yarım kalan cümleleri tamamlamak, belki de kendime bile itiraf edemediğim bir şey için…İçimden bir ses bana bu hikayenin sonunun bu şekilde bitmeyeceğini fısıldıyordu.
Tek bildiğim, artık geri dönmek için çok geç olduğuydu.Ve ben, sonunun ne olacağını bilmeden kendi felaketime doğru yürüyordum.
Onu ilk tanıdığımda en yakın arkadaşımın ihanetine uğramış , yalnızlığın soğuk kollarıyla buluşmuştum. Bu kişi beni sosyal medyadan bulmuş, kısa sürede hayatımın her alanında vazgeçilmezim olmuştu.Hep fazla soğuk, mesafeli,küstah ama bir o kadarda ilgi çekiciydi. Onu o kadar çok benimsemiştim ki aramızdaki 4 yaş sadece rakam değil dünyalarımızın farkının da göstergesiydi .Onun aşırı zıtlıklarla dolu fazla şaşaalı hayatında bile bir yerimin olacağını sanmıştım.
Kim bilir belkide kendime tutunacak bir dal arıyordum , o dalın sonum olacağından habersiz...
Tamamen kendi kendime ümitlendiğimide söyleyemem çünkü hayatımda hep var olucakmış gibi beni yanlızlıktan koparmıştı.Normalde bu kadar çabuk birini hayatıma almaz, her ortadan kayboluşunda onu bu kadar yakından takip edip beklemezdim.Ama o hep farklıydı , en azından benim için farklıydı . Beni bir arkadaşıyla da tanıştırmıştı.Arkadaşı onun aksine aşırı konuşkan , enerjik ve alaycı bir üsluba sahipti. O bile zamanla gözümde abi sıfatına layık olmuştu.
Beni yaşadığım ihanetten sonra güvenin hâla var olduğuna inandırmışlardı.Tabi masallarda var olan o aşırı süslü , ihtişamlı hayatın varlığına da.İstanbul benim için hep daha yaşanmamış hikayeleri temsil ederken o hayatıma girdikten sonra çok daha anlam kazanmıştı.O İstanbul , ben Ankara...
Üzerinden yıllar geçmişti. Artık Cumhuriyet Savcısı Sayel Arel'dim. Bir zamanlar saf duygularla bir adama bağlanan on altı yaşındaki kız çocuğu değildim. Yirmi altı yaşına yeni basmış, binlerce olaya tanıklık etmiş, hayatın sert yüzüyle erkenden tanışmış bir kadındım.
Ama bazı hikâyeler, üzerinden yıllar geçse de insanın peşini bırakmıyordu.
Onun fotoğraflarını kullanan yabancıyı da sahte bir kimlikle hayatıma girip bende iz bırakan adamı da bulacaktım.
Bu kez karşısında kandırılmaya hazır bir kız çocuğu değil, gerçeğin peşini bırakmayacak bir savcı olacaktı.
Bölüm etkileşimi
