Kırık Künye ❦ kitap kapağı

1. bölüm / 1

Habil kim?

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 1Şu an: Habil kim?
  1. 1 Habil kim?356 kelime · Okuduğun bölüm

1BÖLÜM

Bir asker yüreğini saklar, bir kadın gözlerinde kaybolur

Güneşli ve cıvıl cıvıl bir öğleden sonraydı. Zelda Afra, üzerindeki iddialı ve tiril tiril beyaz elbisesiyle caddede adeta süzüle süzüle, kimsede olmayan o havalı tarzıyla yürüyordu.

Saçları rüzgarda savruluyor, çevredeki herkes hayranlıkla arkasından bakıyordu. Her şey o kadar masalsı ve kusursuz ilerliyordu ki... ta ki o felaket anına kadar!

Zelda bir an kafasını kaldırıp etrafa bakınırken, önünde omuzlarına kadar kamuflaja bulanmış, eli kolu teçhizat dolu, dağdan yeni indiği her halinden belli, dev gibi bir komando eriyle kör nokta kazası yaptı.

Buna kör nokta denilirse tabii :)

Zelda adamın sert göğsüne çarpıp sendeledi, beyaz elbisesinin etekleri havaya uçtu; adam ise neye uğradığını şaşırdıp tüfeğini omzundan düşürecek gibi oldu. İkisi de iki adım geriye zıpladı. Zelda sinirle gözlerini kocaman açıp bağırdı:

"Hey! Önüne baksana be adam! Gözlerin mi kör? "

Asker, kafasındaki beresini düzeltip kaşlarını çattı. Öyle bir sinirle soluyordu ki burnundan adeta duman çıkıyordu. Karşısındaki kadının beyaz elbisesine, fırfırlarına ve sinirli haline şöyle bir baktı, sonra sabır çeker gibi göğe bakıp kükredi:

"ASIL SEN ÖNÜNE BAK KADIN! YEĞENİM HABİL’İ ARIYORUM BEN BURADA, ALTINDA BEYAZ ELBİSEYLE PODYUMDA YÜRÜYOR GİBİ GEZİYORSUN ORTADA! NEREDE BU VELET, SEN SAKLIYORSUN DEĞİL Mİ ONUNLA BİRLİKTE?!"

Zelda Afra duyduklarıyla adeta şoka girdi. ellerini beline koydu:

"Ne Habil’i be! Deli mi nedir, sokak ortasında önüme atlıyorsun, bir de hesap mı soruyorsun! Senin yeğeninin kayıp olması benim elbisemin suçu mu?! Defol git başımdan!"

Asker sinirden kıpkırmızı kesilmiş bir şekilde tüfeğini düzeltip hışımla etrafa bakındı:

"Asker ne demek yok lan... Şey, pardon, yeğen ne demek yok! Kesin bu okul çağındaki veletler birleşip kaçtı benden!"

Arkasını dönüp hızla uzaklaşmaya
başlarken, tam köşe başını döneceği sırada durdu, kafasını omzunun üstünden çevirip Zelda’ya şöyle bir süzerek baktı:

" Neyse öğretmenim... Kusura bakma, kafa kaldı mı sende de bu stresle... Ama bu gerginlik sana fazla güzelim, hatun kişiye bu kadar sinir harbi zarar. İlk salimen dağdan indiğimde arkandan hayrına lokma döktüreyim de ruhuna Fatiha okuyalım, hadi hayırlı yürüyüşler!"
Dediği gibi arkasına bile bakmadan depar atarak kalabalığın arasında kayboldu.

Zelda Afra beyaz elbisesiyle ortada öylece kalakalırken, arkasından fırlattığı çantasını alırken bağırıyordu:

"Senin de yeğeninin de... Tövbe tövbe! Ruhuma lokma döktürecek bir de manyak!"

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

51okunma 8beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…