Toprağın Altında Bir Veda

Aradan bir gün geçmişti. Joe, anneannesinin cenaze törenindeydi. Konağın arka bahçesinde, çam ağaçlarının gölgesinde küçük bir mezar kazılmıştı. Törende sadece konak çalışanları ve Joe vardı. Sessizlik, karın üstüne düşen kürek sesleriyle bölünüyordu.

Joe, ilk kez birinin toprağını kazıyordu. Her kürek darbesiyle birlikte, sanki çocukluğunu da gömüyordu. Anneannesinin elleri, sesi, ninnileri… hepsi bu toprağın altında kalıyordu. Hava soğuktu. Ayakları donmaya başlamıştı. Belki de artık ruhu da üşüyordu. Bilemiyordu.

Törenin sonuna yaklaşılmıştı. Rıhan, yavaşça Joe’nun yanına gelip artık konağa dönmeleri gerektiğini söyledi. Ama Joe gitmek istemiyordu. Mezarın başında biraz daha kalmak istiyordu. Son bir an daha.

Joe diz çöktü. Parmaklarıyla toprağa dokundu. Soğuk, nemli ve ağırdı. Ama onun için bu toprak, anneannesinin son evi olmuştu. Burnuna gelen toprak kokusunu içine çekti. Mezar taşına baktı. Üzerinde sadece bir isim ve iki tarih vardı ama Joe’nun gözünde bir ömür yazılıydı.

İçinden dua etti. Sessizce, kimse duymadan. Sanki içsel bir vedaydı bu. Sanki ruhu artık kabullenmeye başlamıştı anneannesinin gidişini. Ama bu kabulleniş, acıyı azaltmıyordu. Sadece daha sessiz yapıyordu.

En sonunda ayağa kalktı. Mezarın başından ayrıldı ve Rıhan’ın yanına gitti. Ardından birlikte konağa geri döndüler. Ama Joe’nun içinde bir şey eksilmişti artık. Ve o eksiklik, hiçbir sıcaklıkla dolmayacaktı.