Bölümler 8Şu an: KIRIK İHTİMAL
- 1 KÜLLER VE KUMAŞLAR2.549 kelime
- 2 KÜKREYEN SESSİZLİK2.162 kelime
- 3 KÜLLER VE GÖLGELER3.188 kelime
- 4 SINIR ÇİZGİSİ5.664 kelime
- 5 KÜLLER YÜKSELMEDEN4.740 kelime
- 6 UNUTULMUŞ HATIRALAR4.911 kelime
- 7 TOPRAĞIN HAFIZASI4.977 kelime
- 8 KIRIK İHTİMAL4.793 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
“Bazen kim olduğunu öğrenmek için önce olmadığını sandığın şeylerle yüzleşmen gerekir.” — İremlya
Omuzlarımda hissettiğim baskı ve ardından gelen sarsılmayla gözlerimi açtım. Ter içindeydim. Kalbim kulaklarımda atıyordu resmen. Boğazımda ise anlamlandıramadığım bir sızı vardı. Gözlerim odaklandığında karşımda saçı başı dağılmış, irileşmiş mavi gözleriyle bana bakan Serenna’yı gördüm. Göz göze geldiğimizde derin bir soluk vererek ellerini omuzlarımdan çekti. Ne oluyordu? Panik dolu bakışları biraz sakinleşmiş olsa da hala endişeli olduğu belliydi. Yatağımda doğrulurken, o da ona açtığım boşluğa oturdu. Elini karışmış saçlarından geçirerek gözlerini kapattı. Sakinleşmesi için ona süre vermek adına sessiz kaldım. Bakışlarımı odada gezdirerek ne olduğunu tahmin etmeye çalıştım. Dün geceki konuşmamızdan sonra uyumuştuk. Oda hala bıraktığımız gibiydi, yani sorun neyse odayla alakalı bir şey değildi. Bakışlarım tekrar ona döndü. Acaba kâbus mu görmüştü? Sakinleşmiş olacak ki o da bana bakıyordu. Bakışları yüzümün, vücudumun her yerinde uzun uzun gezindi. Ancak tekrar gözlerime baktığında konuştu.
“İyi misin?”
İyi miydim? Evet. Neden iyi olmayayım ki? Tamam dün zor bir gündü ama yani bir gece daha kötü bir şey olmuş olamazdı değil mi?
“Evet. Yani, sanırım. Bilmediğim bir şey mi buldunuz?”
Oturduğum yerden telaşla ayaklanmaya çalışırken kollarımı tutarak beni durdurdu.
“Hayır, Lys. Hatırlamıyor musun?”
Neyi hatırlamıyorum mu? Kendimi düşünmeye zorladım. Dün gece uyumaya karar vermemizin ardından ne olmuştu? Ne kadar çabalasam da aklıma gelen hiçbir şey yoktu. Hemen uyumuş olmalıydım ve bütün gece de hiç uyanmamıştım.
“Sanmıyorum Serenna. Ne oldu?”
Bakışları endişeli bir ifadeyle yüzümde dolaştı. Ne oluyordu?
“Çığlık atıyordun, Lys.”
Sanki tekrar duymuş gibi irkildi.
“Çok fazla, çok acı dolu. Sesine uyandım ve sen durmadan çırpınıyor, çığlık atıyordun. Hatırlamıyor musun?”
Hatırlamak için kendimi zorladım ama yok, kafam bomboştu. Bu gece her zaman gördüğüm o rüyayı bile görmemiştim.
“Hayır, hatırlamıyorum. Üzgünüm, seni uyandırdığım için.”
Bakışları yumuşarken elime uzandı. Sıcak avucu, elimin üstüne kapandı. Sıcacıktı.
“Hayır, Lys. Sorun değil. Ben sadece çok endişelendim. Acı çekiyor gibiydin, sana seslenmeme, seni sarsmama rağmen uyanmadın. Ne yapacağımı bilemedim.”
Gülümseyerek onu rahatlatmaya çalıştım.
“Sorun değil. Ne olduğunu bilmiyorum ama ben iyiyim.”
Gülümsememe karşılık vererek bakışlarını odada gezdirdi. Odanın içi tam aydınlanmamıştı. Pencereden içeri gelen güneş ışıkları bile daha yeni doğuyor olduğunu belli edercesine azdı. Saat daha çok erkendi anlaşılan.
“Tekrar uyuyamam. Peki ya sen?”
Ben de uyuyamazdım. Vücudum çoktan uyanmıştı. Onu başımla cevapladım. Bir süre ne yapacağını bilemeyerek çevresine bakınmasının ardından Serenna yanımdan kalkarak yatağına doğru yürüdü.
“Hadi, kalk. Sana buranın en iyi manzarasını göstereyim.”
O çoktan çizmelerini giymeyi bitirmiş banyoya giderken, ben yataktan yeni kalkıyordum. Kesinlikle sabah insanıydı. Uykum olsun olmasın, sabahın köründe yatağımdan çıkmaya her zaman üşerdim. Uyuşuk hareketlerle çizmelerimi bağlarken o çoktan üstünü değiştirmiş bir şekilde çıkmıştı.
“Hadiiiii, günün en güzel ışıklarını kaçırıyoruuuz. Banyoya senin için bir şeyler koydum. Onları giy ve gidelim.”
Onun enerjisine girmeye çalışarak, biraz hızlandım. Benim için banyoya siyah, yanlarında gömlekle aynı renk işlemeleri olan bir tayt ve korseli açık mavi bir gömlek bırakmıştı. Onları hızlıca üstüme geçirerek banyodan çıktım ve beni bekleyen Serenna’nın yanına gittim. Hızlı adımlarla odadan çıkarak merdivenlere yöneldik. Sessiz bir şekilde ana binadan çıktıktan sonra Serenna sessizliğimizi bozdu.
“Düşünmeden duramıyorum. Madam’ın sana yazdığı mektupta bahsettiği rüya, acaba onu mu görüyordun?”
Yeni yaşının ilk sabahında senin sesinle uyandım. Üst kata kadar geliyordu sesin. Yanına indiğimde kâbus gördüğünü fark ettim. Kendi kendine konuşuyor bazen de bağırıyordun. Ne gördüğünü bilmiyorum ama söylediklerin farklı bir dildeydi.
Madam’ın yazdığı satırlar aklımda canlanırken tökezledim. Ya gerçekten öyleyse? O zaman ne görüyordum? Hatırlamaya çalışarak kendimi zorladım tekrardan. Olmuyordu. Neden hatırlayamıyordum?
“Bilmiyorum Serenna. Dediğin olabilir ama ben gerçekten hiçbir şey hatırlamıyorum.”
Sıkıntılı bir şekilde dediklerimle adımlarını yavaşlattı. Bakışları bana dönerken gülümsemeye çalıştı.
“Amaan, boş ver canım. Sonuçta çok fazla şey yaşadın. İllaki böyle büyülü bir bağlantı olacak değil ya.”
Beni rahatlatmaya çalışması içimi ısıtırken, konuyu değiştirmek için aklıma ilk gelen şeyi sordum.
“Peki, nereye gidiyoruz bakalım?”
Heyecanla önümüzdeki surlardan yukarıya çıkmaya başladı.
“Göreceksin. Kesinlikle buranın en güzel manzarası. Burada görev yaparken ne zaman kafam atsa hep buraya kaçardım.”
Sık merdivenlerden gözümü ayırmadan onu takip ettim.
“Burada mı çalışıyordun, affedersin. Görev yapıyordun yani?”
“Evet. İlk binici olduğumda bu üs çok aktif olmasa da hala binici alıyordu. İlk iki yılımı burada geçirdim.”
Merdivenlerden çıktığımızda etraf hala tam aydınlanmamıştı. Sabah serinliği kışın geldiğini gerçekten hissettiriyordu. Yerimde ufak ufak sıçrayarak ısınmaya çalıştım. Burada hava daha soğuktu. Üssü çevreleyen surların üstündeydik. Herhalde 20-25 metre yüksekliğinde olmalıydı. Aşağıda, bahçede, birkaç asker yürüyordu. Kaelen’in silah deposu olduğunu söylediği binanın önünde de iki asker vardı. Onlar dışında bahçe tamamen boştu. Bakışlarımı yürüyen askerlerden Serenna’ya çevirdim. Surların ucuna doğru ilerlemiş beni bekliyordu. Eliyle gelmemi işaret ederek yürümeye başladı, yine. Gelmemiş miydik? Arkasından ilerlerken bakışlarım bu sefer de surların diğer tarafına takıldı. Adımlarım yavaşlarken, gözlerimi manzaradan alamadım. Üs bir dağın tepesine yapılmış olmalıydı. Aşağısı sabah sisinden dolayı gözükmüyordu. İleride daha yüksek dağların silüetleri belli olurken en arkada, dağların arasında güneş henüz yeni doğuyordu. Gökyüzü gelmesine hazırlanır gibi pembeleşmeye başlamıştı. Çok güzeldi. Dalmer’de hiç böyle bir gökyüzü, manzara görmemiştim. Bu kadar erken uyanmazdım genelde, uyansam da dükkândan çıkmadığım için görmem mümkün değildi.
“Hadi.”
Serenna’nın sesiyle manzaradan ayrılarak ona döndüm. Surun köşesinde beni bekliyordu. Adımlarımı hızlandırarak ona yetiştim. Köşeyi dönerek ilerlemeye devam ettik. Başka bir köşeye geldiğimizde Serenna, kenara yanaşarak diz çöktü. Elleri yerdeki bir noktayı arıyormuş gibi gezindi. Aradığını bulmuş olacak ki sevinçle kıkırdadı. Dokunduğu yerin biraz ilerisinde zemindeki taşlar açılarak bir merdiveni ortaya çıkardı. Şaşkınlıkla dümdüz zeminde ortaya çıkan merdivene bakıyordum. Az önce buraya çıktığımızdan hiçbir farkı yoktu. Bir anda ortaya çıkması dışında.
“Burası eskiden kullanılan gizli bir geçit. Kimsenin bildiğini sanmıyorum. Yani, en azından ben hiç denk gelmedim. O yüzden şşt-”
İşaret parmağını dudaklarına götürerek göz kırptı.
“Bu ikimizin arasında.”
Onun bu çocukluğuna gülerek onayladım onu. Aramızda. Diz çöktüğü yerden kalkarak merdivene ilerledi.
“Hadi, gelsene. Güneş neredeyse tamamen doğmak üzere.”
Peşinden ilerlerken bakışlarım Serenna’nın geçidi açtığı yere takıldı. Burayı aklımda tutsam iyi olurdu. Belki bir gün kullanmam gerekirdi. Merdivenler bizi daracık bir toprak yola çıkarmıştı. Surlarla yan taraftaki ormanın arasında kalan iki kişinin yan yana yürüyemeyeceği bir yoldu bu. Serenna yol boyunca ara ara arkasını dönmüş heyecanla hızlanmamı söylemişti. Öyle ki bir yerden sonra neredeyse koşuyorduk. Nefeslerim düzensizleşirken neyse ki yavaşlamaya başladık. Biraz daha ilerledikten sonra durarak bana döndü.
“Bak, telaş yapmanı istemiyorum ama ikimizin de en sevdiği manzara buydu ve onca zamandan sonra ilk kez gelebiliyoruz. O yüzden onun da gelmesini istedim ama korkmanı istemiyorum.”
Hızlıca sıraladığı cümleler karşısında kafam karıştı. Kimi çağırmıştı?
Rhaedyn.
İçimden gelen sesle yüzümü buruşturdum. Sabahın köründe onu görmeyi kesinlikle istemiyordum.
“Kimi çağırdın?”
Geriye doğru adımlarken arkasını işaret etti.
“Lütfen korkma.”
Bakışlarım ondan arkasına kayarken gördüğüm kocaman mavi gözlerle dondum. Bu bir ejderhaydı. Xanderyn’ın sıcak nefesi sanki beni tekrar yakarken titredim. Paniğimi fark eden Serenna bana doğru birkaç adım attı.
“Endişelenme, lütfen. Sana hiçbir zarar vermeyecek söz veriyorum.”
Hala hareket edemezken, sertçe fısıldadım. Bakışlarımı beni inceleyen okyanus mavisi gözlerden alamıyordum. Serenna’nın gözlerine benziyordu aslında. Tek farkı bu gözlerde gerçek bir okyanus varmış gibiydi.
“Çünkü o öyle biri değil. Sebepsiz yere kimseye zarar vermez. Ayrıca seninle tanışmak istiyor.”
Bu mavi canavar benimle tanışmak istiyordu ha? Gülmek istesem de tek bir kasım kıpırdamadı. Onun tek isteği beni tek lokmada yemekmiş gibi gözüküyordu. Bunu söylemek için dudaklarımı açmak istediğimde, ejderha kafasını yere eğerek bize biraz daha yaklaştı. Konuşmak için bile kıpırdayamıyordum artık. Çenesi neredeyse yere değiyor olmasına rağmen gözlerimiz aynı hizadaydı. Evet, kesinlikle onun sadece tek bir lokmaydım. Serenna yanıma yaklaşarak bana elini uzattı.
“Sana zarar vermeyecek, Lys. Bana güven.”
Bakışlarım bana uzanan elinden gözlerine çıktı. Samimiyet ve anlayış dolu gözleri sadece cevabımı bekliyordu. Tereddütle arkasındaki canavara baksam da o da sanki aynı şekilde bakıyordu. Samimiyetle değil ama ilgi ve anlayışla. Bu dünyada kaldığım her saniye boyunca bir ejderhayla karşılaşma ihtimalim olduğunu düşünürsek bu korkumu bir kenara bırakmam gerekiyordu. Bunun için en iyi seçenek ise önümde duruyordu. Kendimi sakinleştirmeye çalışarak derin bir nefes aldım ve elimi uzattım. Elimi tutan Serenna cesaret verircesine gülümseyerek beni ejderhasına doğru çekti.
“Lysindra, seni bu kıtanın en güzel kızıyla tanıştırmama izin ver. Nyveris.”
Nyveris, selam verircesine gözlerini yavaşça kırptı. Diğer elimi kaldırarak yavaşça salladım.
“Memnun oldum Nyveris. Ben Lysindra.”
Mırıldanmayı andıran bir ses çıkarmasının ardından doğrularak geri çekildi. Gözlerine bakmak için kafamı sonuna kadar geriye yatırmam gerekmişti. Nyveris geriye doğru adımlar atarak bizden uzaklaştı. Ardından geriye dönerek ilerlemeye başladı. Ancak bizden yeterince uzaklaştığında rahatlayabildim.
“Bak gördün mü? Hiçbir şey olmadı. Hadi, yeterince oyalandık. Acele etmezsek gerçekten kaçıracağız.”
Elimden çekerek beni ejderhasının peşinden yürüttü. Bu kadar önemli olan da neydi? Bir adım gerisinden ilerlerken çevreye bakındım. Orman burada açılmaya başlamıştı. Nyveris orman sınırında oturmuş ileriye bakıyordu. Baktığı yönde ayakta dursa onunla aynı boyda olacak bir dağ vardı. Dağın yamacından aşağıya bir şelale akıyordu. Şelalenin aktığı yerde Dalmere’deki o göl kadar olmasa da büyük sayılabilecek bir göl vardı. Serenna bizi Nyveris’in salladığı kuyruğunun altından ustalıkla geçirirken ejderha ufak bir homurtu çıkardı. Adımlarım birbirine karışırken Serenna, onu hiç umursamadan beni çekiştirmeye devam etti. Ejderhanın birkaç adım önüne geçtiğimizde çekiştirerek beni oturttu. Arkamda beni yiyebilecek bir canavarın varlığı rahatlamama izin vermezken Serenna heyecanla şelaleyi işaret etti. Bakışlarım şelalede takılı kaldı. Arkamdaki canavar, korkum, bütün endişelerim içimden silinip giderken bakışlarımı manzaradan alamadım. Güneş şelalenin tam arkasında doğmuştu. İlk ışınları şelaleden gözükürken dökülen sular, pembesini turuncuya bırakan gökte parıldadı. Muhteşem bir manzaraydı. O anlık ışık oyunu hayatımda gördüğüm hiçbir şeye benzemiyordu. Geçmesine rağmen gözlerimi hala çekemiyordum. Güneş iyice yükselip göğü aydınlatana kadar oturduk orada. Yaz mevsimindeki gibi pırıl pırıl, masmavi bir hava vardı şimdi. Arkamdan gelen seslerle daldığım güzellikten çıktım. Nyveris ayağa kalkmış kanatlarını açıyordu. İkimiz de ayaklanırken, o bize bakmadan kanatlarını esnetti. Serenna’nın çekiştirmesiyle biraz geri çekilerek öyle durdum. Nyveris bize kısa bir bakış atarak havalandı. Kanatlarının oluşturduğu rüzgâr saçlarımızı ve giysilerimizi uçuştursa da çok kısa sürmüştü. Yarattığı rüzgardan korunmak için kapattığımız gözlerimizi uzaklaşan kanat sesleriyle açtık.
“Pekâlâ, artık gerçek dünyaya dönme vakti. Hadi, eğitimin ikinci günü başlıyor.”
⁂
⁂ ⁂
Yerde otururken sıkıntıyla iç çektim. Saatlerdir oturmuş bekliyorduk. İlk geldiğimizdeki korkum artık tamamen kaybolmuş yerini hiçbir şeyin geçiremeyeceği bir sıkıntıya bırakmıştı. Gelmeyen bir şeyden korkmanın alemi yoktu değil mi? Öğleden sonra olmuştu ama daha kimse ejderhasını çağıramamıştı. Oturuşumu milyonuncu kez değiştirirken yanımda uzanmış olan Kaelen’e takıldı bakışlarım. Saatler öncesinde kendini yere atmış gökyüzünü izliyordu. Ona baktığımı fark ettiğinde bakışlarını bana çevirdi. ‘Ne oldu?’ dercesine yaptığı kaş göz işaretlerine sessiz olmaya çalışarak karşılık verdim. Ben çok sıkılmış olabilirdim ama deniyorlardı sonuçta, en azından ben öyle umuyordum.
“Neden bu kadar uzun sürüyor? Dünden daha kolay olması gerekmez mi?”
Yatışını hiç bozmayan Kaelen, gülümseyerek cevap verdi.
“Aslında, hayır. Bu zamanla yapılabilecek bir şey değil, o yüzden bunu zamanla ölçemezsin. Bunu bir kas gibi düşün. Hiç kullanmadığın kasını ilk kez kullandığında tam kullanamazsın ama bu deneyerek onu güçlendirerek her gün kullandığın bir kasın gücüne ve kolaylığına dönüştürebilirsin. Bazılarında bu kaslar daha esnekken bazılarında ise değildir. Dünküler esnek olanlardı. Bunlar ise,”
Gözlerini öğrencilerin üstünde gezdirerek duraksadı.
“Eh, dua edelim de katı kaslara sahip çıkmasınlar yoksa bu eğitim sandığımızdan uzun sürecek.”
Tekrar gökyüzüne dönen Kaelen’den bakışlarımı çekerek diğerlerine baktım. Serenna çemberin kenarında oturmuş ve sabırla denemelerini izliyordu. Sorulan sorulara sakince cevap vermeye çalışıyor ve yardımcı oluyordu. Rhaedyn ise geldiğimizden beri bir kez bile oturmayan tek kişiydi. Ayakta durmuş, grubunun çevresinde daireler çiziyor, onlara dik dik bakıyordu. Yine de o da Serenna gibi soruları sakince yanıtlıyordu. Tabii sormaya cesareti olanların. Çoğu onunla göz göze gelmemek için her şeylerini veriyor gibi görünüyorlardı. Bugün üstünde siyah bir gömlek ve pantolon vardı, yine. Onu siyah dışında başka renk giyerken hiç görmemiştim. Gerçi ben de siyah bana bu kadar yakışsa sanırım siyah dışında bir şey giymezdim. Bütün vücudunu sıkıca saran gömlek ve pantolon içinde gerçekten çok iyi gözüküyordu. Üzerimde hissettiğim bakışlarla, vücudundan yüzüne döndüm. Eriyik lavı andıran gözleri doğrudan bana bakıyordu. O kadar ilginç bir gözleri vardı ki. Sanki biraz daha yakından baksam, gerçekten yanardağın içinde fokurdayan o lavları görebilecektim. Saçları dağınık bir şekilde gözlerinin üzerine kadar dökülüyordu. Bakışları her zamanki o soğuk, hesapçı ve yargılayan donukluğundan ziyade, sıcaktı bugün ve biraz da sıkılgan sanki.
“Biz çıkalım isterseniz?”
Yanımdan gelen sesle irkilerek oturduğu yerde doğrulmuş Kaelen’e döndüm. Rhaedyn’ı incelemeye o kadar dalmıştım ki kalktığını bile fark etmemiştim.
“Ne?”
Yüzündeki gülümsemesi daha da büyürken kaşlarıyla Rhaedyn’ı işaret etti.
“Kalabalık yapıyorsak diyorum. Biz çıkalım siz rahat rahat takılın.”
Yaptığı imayı anlamamla telaşla bakışlarımı Rhaedyn’dan çektim.
“Ne alakası var ya? Sadece dalmışım.”
Sadece öylesine bakarken dalmıştım. Ne vardı yani? İçimde büyüyen utançla bütün vücuduma bir sıcaklık yayıldı. Gülümsemesi gülüşlere dönerken omzunu hafifçe omzuma çarptırdı.
“Kızardın.”
Utancımı gizlemeye çalışarak sinirli gözükmesini umduğum bir ifadeyle kaşlarımı çattım.
“Sadece burası sıcak.”
Bakışlarıyla çevremizdeki öğrencileri işaret etti. Birçoğu ceket giyiyordu. Kış mevsimindeydik değil mi? Batırmamla iyice kızarırken söyleyecek hiçbir şey bulamadım.
“Bana göre sıcak. Dalmere’de kışlar daha soğuk bir kere tamam mı? Burası şu an yaz sayılır.”
Çıkışmamla gülüşünü durdurmaya çalışarak alaycı alaycı onayladı beni.
“Ayrıca sadece dalmışım. Sıkıldım ve çevreyi izliyordum. Daldım sadece.”
Panikle sıraladığım cümlelerin arasında ellerini yukarıya kaldırarak ben masumum pozuna büründü. Gülüşünü durdurmaya çalışsa da omuzları titriyordu.
“Sen nasıl diyorsan.”
Ona daha fazla bakamayarak bakışlarımı hala denemekte olan öğrencilerde gezdirdim. Bir daha da Rhaedyn’a hiç bakmadım.
⁂
⁂ ⁂
Bakışlarım masanın üstündeki kutuları bulurken, Madam’ın son mektubunu bir kez daha okudum.
Sana nasıl açacağını öğrettim. Sadece bunu hatırlaman ve kendini bulman gerekiyor. Kutular sen hazır olduğunda açılacaklar. Endişelenme. Sadece hatırla.
Eğitimden geldiğimizden beri odaya doluşmuş, kafa patlatıyorduk. Ne olabilirdi?
“Belki cevap sana daha önce anlattığı bir masalda falan olabilir mi?”
Serenna yanımda otururken gözlerini elimdeki mektuptan çekmeden konuşmuştu. Madam’ın bana anlattığı bütün masalları hatırlamaya çalıştım. Ne kadar kendimi zorlasam da hepsi normal masal gibiydi. Hiç uyarı, unutma gibi önemli bir bölümleri yoktu.
“Bilmiyorum, belki de. Ama hatırladığım masallarda hiç böyle dikkatimi çekecek bir şey yoktu.”
Kaelen sandalyesinde geriye yaslanırken kocaman esnedi. Bugün eğitimde de burada da önemli bir gelişme kaydedememek onu sıkmış olmalıydı. Koskoca günde sadece iki kişi ejderhasını çağırabilmişti. Ejderhaların ikisi de maviydi. Kaelen’e göre en sakinleri olmaları yüzünden hiç sorun çıkmamıştı ama ben yine de Kaelen’e yakın kalmıştım. Serenna da grubunu dünden daha yakın tutmuştu bize. Rhaedyn bile ikisinde de nasıl oluyorsa önümde belirmişti.
“Tamam demek ki bu başka bir şey, küçükken birlikte oynadığınız bir oyun falan var mıydı peki?”
Kaelen’in sorusuyla içim burktu. Bütün oyunları birlikte oynardık. Başka arkadaşım yoktu ki.
“Çok fazla oyun oynardık ama zaten köydeki çocukların oynadıkları oyunlardı. Özel bir şey yoktu yani.”
Karşımdaki sandalyede elindeki kutuyu inceleyen Rhaedyn konuşmaya katıldı.
“Mektupta, kendini bulman lazım da diyor. Cadı zırvalıklarını tam anlamasak da bu kısım önemli olabilir. Yani illa bir bilmece veya hareket gerektirdiğine çok emin olmayalım bence.”
Benim de aklıma takılan kısım burasıydı. Kendini bulman lazım. Bu tam olarak ne anlama geliyordu?
“Belki annenden bahsediyordur?”
Serenna’nın sorusuyla ona döndüm. Annem mi?
“Evet, bu olabilir işte. Anneni bulamadığını, senin nereden, nasıl geldiğini bilmediğini yazmış. Belki de anneni bulman gerekiyordur.”
Heyecanla masaya eğilen Kaelen’le bütün bakışlar bana döndü.
“Bilmiyorum. Madam annem hakkında hiçbir şey demedi bana. Tek bildiğim şey beni bir sepetin içinde bulduğu.”
Omuzlarımı silkerek tamamladım cümlelerimi. Kastettiği şey buysa bile, bunu yapamayacak kadar az şey biliyordum. Heyecanı sönen Kaelen tekrar sessizleşti.
“Peki, ya senin kim olduğunu kastediyorsa? Söylesene Thae, sen aslında kimsin?”
Kaynayan lavlar doğrudan gözlerinden içime akarken yutkundum. Bakışlarındaki derinlik hemen cevap vermemi engelledi. Ben kimdim? Basit bir soruydu. Cevabı da basitti.
Dalmere ormanlarında bulunmuş bir bebeğim. Madam’ın bakmak için her şeyini riske attığı kimsesizim. Küçük bir terzi dükkanında kapana kısılmış, özgürce yaşayacağı günün hayalini kurmuş bir çırağım. Bir daha hiç dönmemek üzere gitmek istediği evine dönmek için her şeyi yapabilecek bir evsizim.
İçimi okuyan bakışlarına karşı söylemek istediğim bu düşünceleri tuttum. Ben buydum. Hep olduğum ve hep olacağım kişi. Lysindra.
“Bir terzi tarafından büyütülmüş yetim biriyim sadece.”
Bulan kişi ailesi olmuş bir yetim. Bakışlarındaki derinlik daha da yumuşamıştı şimdi.
“Başka bir şey daha olmalı kendini bulman gerektiğini yazmış.”
Bilmiyorum dercesine dudaklarımı büzdüm. Bakışları bir an dudaklarıma kayarken düşünceli bir ifadeyle bana bakmaya devam etti.
“Benim bir tahminim olabilir aslında.”
Serenna’nın sözleriyle ona döndük. Endişeli bir ifadeyle bana bakıyordu.
“Sabahtan beri bunu düşünüyorum aslında ama endişelenmeni istemediğim için daha söylememiştim. Lys, sana ejderhalarımızın bizi seçtiği rüyaları anlatmıştım hatırlıyor musun?”
Konumuzla ne ilgisi olduğunu anlayamasam da onayladım onu. Rhaedyn ve Kaelen şimdi masaya eğilmiş dikkatle bizi dinliyorlardı.
“Evet, hatırlıyorum. Rüyalarınıza girdiklerini ve sizi sınava soktuklarını söylemiştin.”
Bakışlarındaki endişe yoğunlaşırken, kısa bir an diğer ikisine baktı.
“Bu sabah gördüğün rüya, ben onun seni çağıran bir ejderha olduğuna inanıyorum.”
Bütün vücudum donarken Serenna’nın gözlerine bakakaldım. Beni çağıran bir ejderha mı?
“Durun bakalım önce şu rüya olayını bize bir anlatın. Ne rüyası?”
Kaelen’in sorusuyla, Serenna ona döndü. Ben bir binici olabilir miydim? O korkunç canavarların yanına bile zar zor yaklaşırken bir de birine mi binecektim. Hayır, bunu kesinlikle reddediyorum. Bir ejderhanın üstüne falan binemem ben.
“Bu sabah Lys’in sesine uyandım. Çığlık atıyor, çırpınıyordu. Uyandırmam uzun sürdü ve uyandığında ne gördüğünü hatırlamıyordu ama mektupta da bir rüyadan bahsediliyor. Belki de Lys çağırılıyor. Normal bir çağırmaya uymadığını biliyorum ama ihtimaller dahilinde değil mi sizce de? Ayrıca başka şeyler de var.”
BU ÇOK SAÇMAYDI!
“Sanırım olabilir. Ne dersin Rhaedyn?”
Kaelen’in sorusuyla benim bakışlarım da ona döndü. O ise zaten bana bakıyordu. Söyle hadi, olamaz o bir binici değil de. Bir süre sessiz bir şekilde beni inceledi. Hala düşündüğünü belli eden bir sesle konuştu sonunda.
“Geldiğinde ejderhaların arasında buldum, daha dün başka bir ejderha tarafından kovalanıyordu. Çağırıldığımızda ejderhalara çekildiğimiz doğru. O da geldiğinden beri bir şekilde kendini ejderhaların ağzında buluyor.”
Bakışları ilgili bir şekilde parlayarak beni daha dikkatli incelemeye başladı. Ne saçmalıyordu bunlar?
“Beni çağıran bir ejderha falan yok. Rüyalarım hep oluyordu, tamam mı? Rüya gördüğümü hatırlamadığımı biliyorum ama ben hep anlamsız ve tam hatırlayamadığım rüyalar görürüm zaten.”
Lanet bir ejderhanın beni çağırdığı yoktu. Sadece çılgın bir hayal gücüm vardı o kadar.
“Nasıl anlamsız rüyalar? Ne hatırlıyorsun genelde, Thae?”
Bu mantıksızlığı hala konuşuyor olmamıza sinirlenerek, ona çıkıştım.
“Saçma sapan şeyler işte. Karanlık bir mağara, içinde aydınlatmaya çalışan ama yetersiz kalan kristaller var, elimde de bir kristal oluyor. O kadar işte.”
Sorarcasına kaşlarını kaldırdı.
“Bu tek bir rüya Thae. Devamı nerede?”
Bakışlarımı ondan çekerek masaya diktim. Evet, tek bir rüyaydı. Çünkü ben hep aynı rüyayı gördüğümü bilsem de ne gördüğümü hatırlamıyordum.
“Hep bu rüyayı görüyorum.”
“Sadece bu kadar mı?”
Rhaedyn’ı başımla onayladım.
“Evet, hep aynı rüyayı görsem de hiç hatırlamıyorum. Bunu bile daha ilk kez dün uyandığımda hatırladım.”
“Hatırlamıyorsan aynısı olduğunu nasıl biliyorsun?”
Mantıklı bir cevabımın olmadığının farkında olarak tereddüt ettim.
“Ben biliyorum. Yani sadece hissediyorum. Rüyanın her seferinde ben de uyandırdığı duyguları hissediyorum.”
Ona anlatmaya çalışarak saçmaladım. Düzgün bir cevabım yoktu sadece biliyordum. Serenna yanımdan koluma dokundu.
“Lys, korktuğunu biliyorum ama kabul etmen gerekiyor. Bu biraz şüpheli bir durum. Ayrıca sadece bir ihtimal.”
İnkâr etmek istedim ama ya gerçekten öyleyse? Ya eve dönmemin yolu buysa?
“Belki de eğitimlere katılmalı.”
Kaelen’in sözleriyle ona döndük. Bakışlarını bizden çekmeden devam etti.
“Ejderhalara çekildiğini ve rüyalarını ele alırsak binici olma ihtimali var. Sadece bir şey onu engelliyor olabilir. Belki de eğitimlere katılmak burasıyla arasındaki bağı güçlendirir ve gerçekte kimse bu ortaya çıkar.”
Omuz silkerek tamamladı konuşmasını. Bakışları hala düşünceliydi.
“Evet, evet bu olabilir. Sen büyünün gerçek olduğunu bile bilmiyordun belki de bu yüzden çağrı net değil. Büyüyle aranda bir bağ kurabilirsen gerçekten bu olabilir.”
Heyecanla konuşan Serenna’ya baktım. İyi de ben binici olmak istemiyordum ki.
“Bu eve dönmek için tek şansın olabilir.”
Rhaedyn’ın sesiyle ona döndüm. Bakışları hala düşünceliydi.
“Hem zaten aklımıza gelen başka bir şey olmadı ve sen de eğitimlere geliyorsun zaten. Kaybedecek bir şeyimiz yok.”
Doğru yoktu. Zaten burada ejderhalarla kalmıştım. Madam’da kendimi bulmamı söylüyordu ve onların ejderhalarla seçilmeleri gerçekten böyle oluyorsa belki de bende gerçekten bir binici olabilirdim. Omuzlarım düşerken onayladım onları.
“Tamam, denerim.”
Destek verircesine gülümseyen Serenna’ya karşılık vermeye çalıştım. Kaelen bize olan ilgisini tamamen kaybetmiş bir şekilde masadaki kutularla oynarken, Rhaedyn bize bakıyordu.
“O zaman biraz araştırma yapmamız gerekecek. Daha önce hiç ejderhasıyla tanışmamış birine eğitim vermemiştik.”
Bunları Serenna’ya söylemişti. Serenna ona katıldığını söylerken sesleri gitgide uzaklaştı. Ejderhalar. Masallarda bile korkunç olan canavarlar bir anda gerçeğe bürünmüş, o da yetmezmiş gibi ben birinin binicisi olabilirdim. Kendimi içimde bana ait olmayan bir şeyi bulmaya zorladım. Kaelen’in daha önce dediği o bağa. Yok bomboştu. İçimde başka bir varlığa ait ne bir his ne de bir bağ vardı. Sadece ben. Rhaedyn ve Serenna hala nasıl eğitim alabileceğimi konuşurlarken Kaelen bir anda ayağa fırladı. Hepimizin bakışları ona dönerken elini Rhaedyn’a doğru uzatarak salladı.
“Kutu. Kutuyu ver.”
Rhaedyn anlamsız bakışlarla kutuyu uzatarak ayaklandı. Biz de kalkıp ikisinin yanına giderken Kaelen kutuyu diğerlerinin arasına koydu. Şimdi yedi kutuyu altlı üstlü ilginç bir sırada dizmişti. Bakışlarımız kutulardan ona döndü. Neye bakıyorduk biz? Heyecanla bize bakarken, boş bakışlarımızı görünce gözlerini devirerek kutulara döndü. Dört kutuyu yan yana biraz eğimli, iki kutuyu üste ve bir kutuyu da aşağıya gelecek şekilde dizmişti. Elleriyle kutuları birbirine yaklaştırarak tekrar bize baktı. Kutular birbirlerine değdiklerinde üstlerindeki işlemeler birbirini tamamlamıştı. Bu bir ejderhaydı. Ortadaki dört kutu başını, gövdesini ve kuyruğunu oluştururken üstteki iki kutu kanatlarını, alttaki kutu ise bacaklarını ve kuyruğun kalan kısmını oluşturuyordu. Bunu nasıl yapmıştı? Şaşkınlıkla ona döndüm.
“Bu bir ejderha.”
Serenna da en az benim kadar şaşkın görünüyordu. Madam bunu neden yapmıştı? Peki, Kaelen bunu nasıl bir araya getirebilmişti?
“Sen bunu nasıl yaptın?”
Şaşkınlığımıza gülen Kaelen, soruma önemli bir şey değil dercesine elini sallayarak yanıt verdi.
“Geldiğimizden beri kutuları inceliyordum, siz konuşurken de Rhaedyn’ın ilk getirdiği kutuyla bir başkasının şekillerinin uyduğunu fark ettim. Sonrası da kendiliğinden oldu işte.”
Hiçbirimizin dikkatini çekmeyen bir şeyi bulmuş olmasının hiçbir önemi yokmuş gibi davranıyordu.
“Bu sana tanıdık geliyor mu?”
Bakışlarım tekrardan kutularda gezindi. Hayır, normal bir ejderhaya benziyordu. Bana tanıdık gelen hiçbir noktası yoktu. Olumsuz anlamda kafamı salladım.
“Peki bunun anlamı ne?”
Serenna kutulara eğilerek yakından incelerken konuşmuştu. Bilmiyordum. Madam neden böyle bir işleme yapmıştı ki?
“Belki de Madam sana söylediğinden daha çok şey biliyordur.”
Bakışlarımı kutulardan alamazken içten içe hak verdim Rhaedyn’a. Ejderhaları bilmeseydi neden işlesindi ki? Belki de en başında böyle bir yere düşeceğimin farkındaydı.
“Bunun mektuptaki kendini bulman lazım sözüyle bir ilgisi olabilir mi dersiniz? Belki de bizim düşündüğümüz gibi binici olduğunu keşfetmesi gerekiyordur?”
Kaelen’in sözleriyle hepimiz birbirimize baktık. Bu gerçekten de olabilirdi. Ama madem biliyordu neden bana söylemedi? Kendimi bunlara hazırlayabilirdim. Belki de belki de başıma ağrı girerken sıkıntıyla iç çektim. Çok fazla belki vardı. Elimizde ise hiç cevap yoktu. Üstümde hissettiğim bakışlarla, Rhaedyn’a döndüm. Düşünceli bir ifadeyle bana bakıyordu. Göz göze geldiğimizde bakışları yüzümde gezindi. Ne kadar bunaldığımı anlamış gibi yumuşadı gözleri.
“Saat gece yarısını çoktan geçti. Bugünlük bu kadar cevapsız soru yeter. Herkes yataklara, hadi.”
Rhaedyn hepimize bakarak kapıyı işaret etti. Hiçbirimiz itiraz etmeden kapıya yöneldik bu sefer. Gerçekten daha fazla cevapsız soruya ihtiyacımız yoktu. Odadan çıkarken son bir kez arkama baktığımda, Rhaedyn masanın yanında durmuş kutuları inceliyordu. Ona baktığımı hissetmiş gibi kafasını kaldırdı. Hafifçe gülümsemeye çalıştım. Düşünceli bakışları gülümseme kayarken başını selam verir gibi eğdi. Ona daha fazla bakamayarak son adımı atıp odadan çıktım.
⁂
⁂ ⁂
“Bugünkü eğitim planını birkaç kez gözden geçirdik. Şu anda bir ihtimal üzerinde durduğumuzu hepimiz biliyoruz. Bu sebeple senden ejderha çağırman gibi bir şey beklemiyoruz.”
Üssün kaldırımlarından çıkmış, ormana girmiştik. Bakışlarım güneş ışığında parıldayan çalılara takıldı. Hava kış için oldukça sıcaktı bugün. Serenna sabahtan beri eğitim için endişelenmemi tekrarlıyordu. O böyle tekrarladıkça daha çok endişeleniyordum. Onu dinlediğimi belli eden mırıltılar çıkardım. Cevap vermekten vazgeçmiştim bir yerde artık. Omzuma atılan kolla irkildim. Kaelen ortamıza girmiş kollarını omuzlarımıza dolamıştı.
“Biraz daha endişelenmemesini söylersen, endişeden patlayacak.”
Kafası Serenna’dan bana döndü. Yüzündeki samimi gülümsemesi ve güven dolu bakışları rahatlamamı sağladı.
“İlk deneğimiz sen olduğun için, sadece varsayımsal teorilerle bir plan oluşturduk. Senden tek istediğimiz bugün orada iki gündür yaptığın gibi oturman ve sadece bir şey hissedip hissetmediğini anlamaya çalışman. Eğer bir şey hissedersen ona odaklan o kadar.”
Anlık rahatlamam yerini tekrardan endişeye bıraktı. Bir şey hissetme ihtimali beni daha çok korkutuyordu bu durumda. Çünkü bu binici olduğum anlamına gelebilirdi ve hayatımı bir canavara bağlamak istediğimden emin değildim.
“Ejderhanız olması binici olmak zorunda olduğunuz anlamına mı geliyor? Ya istemezseniz ne oluyor? Ölene kadar birbirinize bağlı mısınız? Ya birbirinizden nefret ediyorsanız?”
Art arda sıraladığım sorularla adımlarını yavaşlatan Kaelen, kollarını çekerek tamamen bana döndü.
“Hey, hey, hey. Sakin ol bakalım güzellik. Daha hiçbir şey belli değil, bunlar sadece ihtimal ve eğer gerçekten bir ejderhan varsa bu bir zorunluluk değil inan bana.”
Arkadan gelen bir ses konuşmasını böldü.
“Kızı kandırma.”
Rhaedyn arkamızdan yavaşça geliyordu. Dün geceden beri onu hiç görmemiştim. Bu sabah kahvaltıda da yoktu. Bakışlarım bir an vücudunda gezindi. Vücuduna tam oturan deri bir pantolon ve gömlek giyiyordu. Giydikleri sanki kaslarını daha da görünür kılmıştı sadece. Güneş ışığının vurduğu saçları, ışıkla emiyor gibi siyahlıklarından hiçbir şey kaybetmemişti. Gözleri biraz açılmış ateşe bürünmüştü. Bakışlarını bizden çekmeden aramızdaki mesafeyi kapattı.
“Eğer bir ejderhan varsa onu bırakamazsın. İlk andan itibaren hissettiğin bağ buna izin vermez. O senin bir parçan. Ruhunun yarısı yokken yaşayamazsın.”
Doğruca gözlerimin içine bakarak yavaşça söylemişti bunları. Anladığımdan emin olmak için. Onu inkâr etmesi için Kaelen ve Serenna’ya döndüm. Hayır. Bir canavara mahkûm kalamazdım.
“Üzgünüm ama Rhaedyn haklı. Nyveris olmadan nefes alamazmışım gibi geliyor bazen. Yaşamak için ona ihtiyacım var.”
Kaelen ikisine de ters ters bakarak bana bir adım yaklaştı.
“Bak güzellik, ejderhasını görüp de onu istemeyen bir binici daha önce hiç duymadık ama aynı zamanda Dalmere diye bir yerde duymamıştık. Sen kimsenin bilmediği bir yerden gelen birisin eğer bu bağı istemiyorsa reddedebilecek birisi varsa o da sensin. Hiç yaşanmaması, yaşanmayacağını göstermez.”
Bakışlarındaki güven beni sakinleştirirken ona gülümsemeye çalıştım. Bir canavara mahkûm olmaya niyetim yoktu, ne olursa olsun ondan kurtulacaktım. Eğitim alanı olarak kullandığımız açık alana yaklaştığımızda adaylar uzaktan seçiliyorlardı artık. Kaelen’le her zamanki yerimize ilerlerken bileğimde hissettiğim baskıyla durdum. Biri bileğimi tutmuştu. Bakışlarım bileğimi tutan elin sahibine döndü. Rhaedyn. Göz göze geldiğimizde bileğimi bırakırken doğruldu.
“Bugün benimle geliyorsun.”
Cevap beklemeden dönüp ilerlemeye başladı. Peşinden ilerlemeden olduğum yerde durdum. O uyuzla gitmeye hiç niyetim yoktu. Peşinden gelmediğimi anladığında hiç duraksamadan omzunun üstünden bana bir bakış attı. Ateşleri sönmüş yerini korlara bırakmıştı.
“Anlaman için iki kez mi söylemem gerekiyor? Yoksa sadece çocukça mı davranıyorsun?”
Çocukça mı davranıyordum? Emirler yağdırıp, kontrol sorunları olan oydu aramızda. Çenemi dikleştirerek ona meydan okudum.
“Kontrol manyaklığına bir an son verip, istemediğimi düşünmeye ne dersin?”
Olduğu yerde dururken vücudunu bana çevirdi. Aramızda dört veya beş adım vardı şimdi.
“Kontrol manyaklığı mı?”
“Evet, tek yaptığın şey emirler yağdırmak. Seni dinlemek zorunda değilim. Emir erin değilim.”
Kaşları şaşkınlıkla kalkarken, sinirlenmeye başladığını belli eden bir bakışla bana bir adım attı.
“Unuttuysan tekrarlayayım, buradaki yetkili benim. Sense bugünden itibaren bir aday adayısın.”
Bir adım daha ve artık sadece üç adım vardı aramızda.
“Bu da beni senin üstün yapıyor. Yani,”
Bana doğru eğilerek yüzlerimizi birbirine yaklaştırdı. Gözlerini gözlerimden çekmeden alaycı bir gülüşle konuşmasına devam etti.
“Evet, Thae. Sen benim emir erimsin.”
Nefesi dudaklarıma çarparken yutkundum. Bakışları beni yerime sabitlemişti. Çok yakındı.
“Ben sana ne emredersem onu yapacaksın.”
Bu küstahlığı karşısında sinirlenmeye başladım. Kısılan gözlerimle çenemi dikleştirdim. Aldığı her nefes dudaklarıma değiyordu artık.
“Yoksa?”
Dudaklarıma inmiş bakışları hızla gözlerime çıkarken bakışlarından bir şaşkınlık geçti. Anlık şaşkınlığı yerini alaya bıraktı.
“Yoksa Thae, bu eğitiminin ilk ve son günü olur. Küçük çocuklarla kaybedecek vaktim yok benim.”
Bütün sinirimle üstüne atıldım. Bu yabancının küstahlığından da emirlerinden de çok sıkılmıştım. Beni sürekli küçümsemesine daha fazla izin vermeyecektim. Savurduğum yumrukla hiç kımıldamadı. Yumruğumun yüzüne değmesine saniyeler kala yumruğumu tutarak beni kendine çekti. Göğsüne düşerken kolumu belime doğru kıvırmıştı. Bir anlık şaşkınlığın ardından kurtulmak için debelenmeye başladım. Ancak ne kadar debelenirsem beni kendine o kadar çok çekiyordu ve bütün hareketlerim kısıtlanıyordu. Faydasız çabamdan nefes nefese kalırken hareket etmeyi kestim. Kurtulamıyordum nasılsa, bileğimi hareket edemeyeceğim kadar yukarıda tutuyor ama sıkmıyor veya zorlamıyordu. Sadece hareket etmeme izin vermiyordu. Kafam göğsüne yaslı bir şekilde nefesimi düzenlemeye çalışırken kulağıma doğru eğildi.
“Bana zarar verebileceğini düşünerek lütfen bana hakaret etmekten vazgeç Thae. Beni yenebilecek son kişi bile değilsin.”
Nefesi boynuma vururken sinirle dişlerimi sıktım. Onu yere serecektim. Belki bugün değil ama bir gün gelecekti ve kaçamayan o olacaktı. Kendimi kurtarmaya çalışarak dişlerimin arasından sinirle tısladım.
“Canının ne kadar yandığını unutmuş gibisin.”
Başımı kaldırarak gözlerine baktım. Burunlarımız neredeyse birbirine değiyordu. Hakkını vermem gerekiyordu gerçekten uzun boyluydu. Göğsüne anca yetişebiliyordum. Bakışlarındaki soru işaretlerinden anlamadığı belli oluyordu. Nefesimi dudaklarına üfleyerek konuştum. Gözlerindeki korlar alevlendi. Hareketlerime odaklı dikkati dağılmıştı şimdi.
“Söylesene Rhaedyn, beni durdurması için ejderhan nerede?”
Dudaklarımdaki bakışları şaşkınlıkla gözlerime çıkarken dizimi kaldırdım ve yapabildiğim en sert biçimde bacak arasına geçirdim. Dişlerinin arasından tıslayarak beni bıraktı. Acıtmış olmalıydı. Yüzümde bir gülümseme oluşurken kıvırdığı bileğimi ovaladım. Çok fazla debelendiğim için ağrımıştı. Gözlerinden neredeyse gerçek anlamda ateşler çıkarabilecek bir bakışla doğruldu. İlk seferki kadar sert vuramamıştım ne yazık ki, bu da daha çabuk toparlanmasını sağlamıştı. Yüzünde karanlık bir gülümseme oluşurken alt dudağını yaladı. Sinirli bakışlarıyla birleştiğinde nereye yoracağımı bilmediğim bir ifade çıkmıştı ortaya.
“Seni durduranın Xanderyn olması için yalvaracaksın Thae.”
Üzerimde gezinen bakışları arkamızdan gelen öksürük sesiyle kesildi. Sese döndüğümde Serenna şaşkın bakışlarla bizi izliyordu. Arkasında ise bütün dişleri gözükecek şekilde duran Kaelen vardı. İkisinin önünde ne kadar yakın durduğumuz aklıma gelirken içime dolan utançla Rhaedyn’dan birkaç adım uzaklaştım.
“En heyecanlı yerinde kesiyorsun ama!”
Kaelen’in, Serenna’ya yalancı sinirle bakması daha çok utanmamı sağlarken bakışlarımı yerdeki çimlerde gezdirdim. Rezil olmuştuk. Serenna saçma sapan konuşmaması için Kaelen’i azarlamaya başlamıştı bile. Yerin yarılıp beni içine alması için yalvarmak üzereydim ki biraz ötemdeki Rhaedyn boğazını temizleyerek dikkatleri üstüne çekti.
“Yeterince zaman kaybettik. Hadi tamamlamamız gereken bir eğitim var. Herkes işinin başına.”
Arkasını dönerek adayların yanına ilerledi. Ben de beni bekleyen Serenna’nın yanına doğru ilerlemeye başladım. Öyle sırıttığı sürece Kaelen’in yanına yaklaşmayı uzun bir süre düşünmüyordum. Duyduğum sesle duraksadım.
“Sen benimle geliyorsun, emir eri. Uzuuun bir gün olacak.”
Lanet olsun!
Bölüm etkileşimi
