KİMSİN ? <YARI TEXTİNG> kitap kapağı

2. bölüm / 7

Bölüm 2 - Sahadakiler

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 7Şu an: Bölüm 2 - Sahadakiler

08.12 — ECE'NİN ODASI
Alarmın üçüncü kez çalmasıyla yastığı kafama bastırdım.
Bir insanın sabahın sekizinde bu kadar enerjik bir sesle uyanmaya zorlanması yasal olmamalıydı.
Elimi rastgele komodine uzatıp telefonu buldum ve alarmı kapattım. Birkaç saniye tavana baktıktan sonra bugün cumartesi olduğunu hatırladım.
Cumartesi.
Normal insanların uyuduğu, kahvaltısını yaptığı, hayatın tadını çıkardığı gün.
Benimse sabahın dokuzunda maçım vardı.
Yataktan kalkıp dolabıma yöneldim. Spor çantamı dün akşamdan hazırlamıştım ama yine de içindekileri kontrol ettim. Forma, dizlikler, ayakkabılar, su şişesi…
Her şey tamamdı.
Telefonumu elime aldığımda İdil'den gelen mesajları gördüm.

İdil: KIZIM UYANDIN MI?
İdil: ECEEEE.
İdil: BUGÜN MAÇIMIZ VAR LAN.

Ece: İdil, telefonunu camdan aşağı atacağım.

İdil: AŞK OLSUN.

Ece: Sabahın köründe bağırıyorsun.

İdil: Saat sekizi geçti.

Ece: Benim için hâlâ gece.

İdil: Neyse, kahvaltı yaptın mı?

Ece: Hayır.

İdil: Ben de yapmadım.

Ece: Bunun bana ne faydası var?

İdil: Beraber aç kalacağız işte.

Ece: İnanılmaz bir dostluk örneği.

Telefonu yatağa bırakıp hazırlanmaya devam ettim.
Bugün maçı kazanmak istiyordum. Hem de öyle sıradan bir kazanma isteği değildi bu. Geçen hafta antrenmanda yaptığımız hatalar yüzünden hocadan yeterince azar işitmiştik. Bu kez sahada kimsenin bahane üretmesini istemiyordum.
Özellikle İdil'in.
Kızın maç sırasında heyecanlanınca topu karşıya göndermek yerine tavana gönderme ihtimali vardı.

09.03 — OKUL SPOR SALONU

Spor salonuna girdiğimde takım arkadaşlarımın çoğu gelmişti. İdil file kenarında esniyor, Zeynep ise saçlarını toplamakla uğraşıyordu.
Çantamı kenara bırakıp dizliklerimi çıkardım.

Zeynep: “Sonunda geldin. İdil az önce seni arayacaktı.”

Ece: “Niye?”

Zeynep: “Maçta onu yalnız bırakacağından korkuyormuş.”

Ece: “Dün de aynı takımdaydık, bugün de aynı takımdayız. Ne ara terk ettim ben bunu?”

İdil: “Senin kalbin taş.”

Ece: “Yeni mi fark ettin?”

İdil: “Bugün beni destekleyeceksin.”

Ece: “Seni mi, takımı mı?”

İdil: “Beni.”

Ece: “Takımın geri kalanı ne olacak?”

İdil: “Ece!”

Gülerek ellerimi kaldırdım.
Ece: “Tamam, tamam. Hadi ısınalım.”

Antrenörümüz düdüğünü çalıp bizi sahaya çağırdı. Isınmaya başladığımızda salon yavaş yavaş doluyordu. Rakip takım da sahaya çıkmıştı. Birkaç tanıdık yüz tribünde görünüyordu ama kimseyle ilgilenecek durumda değildim.
Maç başlamadan önce hocamız bizi yanına topladı.

Antrenör: “Kızlar, bugün kendi oyunumuzu oynuyoruz. Rakibi gözünüzde büyütmeyin. İletişimi kesmek yok, topu izlemek yok. Bir hata yaptığınızda da sonraki sayıya odaklanıyorsunuz. Anlaşıldı mı?”

Hepimiz: “Anlaşıldı hocam!”

Antrenör: “Güzel. Hadi bakalım.”

Sahadaki yerimi aldım. İdil karşı tarafta bana başparmağını kaldırdı.
Ona aynı şekilde karşılık verdim.
Hakemin düdüğüyle maç başladı.
İlk sayıyı rakip takım aldı.
İdil hemen yanıma geldi.

İdil: “Tamam, sorun yok. Sonraki bizim.”

Ece: “Daha ilk sayı gitti. Panik yaparsan seni ben dışarı atarım.”

İdil: “İnsan arkadaşını motive eder.”

Ece: “Benim yöntemim farklı.”

İdil başını sallayıp yerine döndü.
İkinci servis karşıya geçtiğinde topu karşılamayı başardık. Pasörümüz topu bana gönderdi. Yükselip smaç vurdum.
Top rakip takımın sahasına düştü.

Zeynep: “İŞTE BU!”

Takım arkadaşlarımla birbirimize çak yaptık.
Skor eşitlenmişti.
Ve maç daha yeni başlıyordu.

09.26 — TRİBÜN

Mert: “Oğlum, kızlar bayağı iyi oynuyor lan.”

Can: “Sen ne bekliyordun?”

Mert: “Bilmiyorum. Ben voleyboldan anlamıyorum ki.”

Can: “Anlamadığın her konuda yorum yapmayı nasıl başarıyorsun?”

Mert: “Doğuştan yetenek.”

Mert gözlerini sahaya çevirdiğinde İdil'in servis atmaya hazırlandığını gördü.

Mert: “Hadi İdil! Göster kendini!”

İdil servis çizgisinden ona doğru baktı.

İdil: “MERT, BAĞIRMA!”

Mert'in yüzündeki gülümseme büyüdü.
Mert: “DUYMUYORUM SENİ!”

İdil: “DUYUYORSUN İŞTE!”

Can kahkahayı bastı.
Can: “Oğlum, kız seni tribünden kovacak.”

Mert: “Kovamaz. Ben onun en büyük destekçisiyim.”

Can: “Geçen hafta kızın adını telefona yanlış kaydetmiştin.”

Mert: “O teknik bir sorun.”

Can: “İdil'in adını İpek diye kaydetmişsin.”

Mert: “İKİSİ DE İ HARFİYLE BAŞLIYOR.”

Can gülmekten konuşamaz hâle geldi.
Sahada ise İdil servisini kullandı. Top rakip sahaya geçti ve rakibin karşılaması başarısız oldu.
Sayı bizimdi.
Mert ayağa fırladı.

Mert: “İDİL! İŞTE BU!”

İdil istemsizce güldü ama hemen yüzünü toparlayıp takım arkadaşlarına döndü.

Can, Mert'in koluna vurdu.
Can: “Oğlum, kız sana güldü.”

Mert: “Bana değil, sayı aldı.”

Can: “Ben bir şey demedim.”

Mert: “Yüzün dedi.”

Can sustu.

Mert sırıttı.
Mert: “Bak, bu lafı bir yerden öğrendim.”

09.41 — SPOR SALONU
Maçın ortalarına gelmiştik. Skor başa baş gidiyordu ve rakip takım savunmada oldukça iyiydi.
Servis karşılamak için yerime geçtim. Top karşı taraftan geldiğinde manşetimi alıp pasöre gönderdim. Hücumumuz sonuçlandı ama rakip takım topu çıkarmayı başardı.
Oyun devam ediyordu.
İdil fileye yaklaşıp blok için sıçradı. Aynı anda rakip oyuncu da yükseldi. Topun yönü değişince İdil dengesini kaybederek yere bastı.
Bir an durdu.
Ardından yüzü gerildi ve dizini tuttu.

Ece: “İdil!”

Hemen yanına gittim. Takım arkadaşlarımız da etrafımıza toplandı.

Zeynep: “İyi misin?”

İdil: “Bir dakika…Ayy off…”

Sesinden canının yandığı anlaşılıyordu.
Hakem oyunu durdurdu. Antrenörümüz sahaya gelirken ben İdil'in yanına çömeldim.

Ece: “Neren ağrıyor?”

İdil: “Dizim. Biraz kötü bastım galiba.”

Ece: “Tamam, kıpırdama. Hocayı bekle.”

İdil'in yüzüne baktım. Birkaç saniye önce tribündeki Mert'e laf yetiştiren kız gitmiş, yerine canı yandığı için endişelenen arkadaşım gelmişti.

İdil: “Maç ne olacak?”

Ece: “İdil, ciddi misin sen?”

İdil: “Ece, maç…”

Ece: “Maç bekler. Sen önce iyi misin, ona bakacağız.”

Antrenörümüz yanımıza geldi ve İdil'in durumunu kontrol etti. İdil ayağa kalkmaya çalışınca ona destek oldum ama hocamız yeniden oturmasını söyledi.

Antrenör: “Zorlamıyoruz. Sağlık görevlisi gelsin, bir bakalım.”

İdil itiraz edecek gibi oldu ama vazgeçti.
Ben de yanında kaldım.
Tribünden Mert'in sesi geldi.

Mert: “İDİL, İYİ MİSİN?”

İdil başını kaldırdı.

İdil: “İYİYİM, BAĞIRMA!”

Can, Mert'in omzuna elini koydu.
Can: “Kızın bir şeyi yok gibi ama senin ses tellerin maç sonunda olmayacak.”
Normalde gülerdim.
Ama o an gözüm İdil'deydi.
Sağlık görevlisi geldiğinde İdil'i kenara aldılar. Dizini kontrol edip daha fazla zorlamaması gerektiğini söylediler. Kesin bir şey söylemek içinse muayene edilmesi gerekiyordu.
İdil'in yanına oturdum.

Ece: “Acıyor mu hâlâ?”

İdil: “Biraz.”

Ece: “O zaman susup dinleneceksin.”

İdil: “Sen de çok tatlısın gerçekten.”

Ece: “Biliyorum.”

İdil gözlerini devirdi.
İdil: “Maçı kazanırsanız benim için de kazanın.”

Ece: “Sen de sakatlanmadan önce biraz daha az konuşsaydın belki kazanmıştık.”

İdil bana bakıp güldü.

İşte benim tanıdığım İdil buydu.

10.02 — SPOR SALONU GİRİŞİ

Efe: “Başlamış mı maç?”

Can: “Yok oğlum, herkes burada dekor olarak duruyor.”

Efe, Can'a ters bir bakış attı.

Efe: “Sabah sabah çekilmezsin.”

Mert: “Geç kaldın. Maçın yarısı bitti.”

Efe: “Futbol antrenmanı uzadı.”

Can: “Tabii. Kesinlikle başka bir şey yok.”

Efe cevap vermeden tribünlere doğru baktı.
İlk gördüğü şey skor tabelası oldu.
Sonra sahayı taradı.
Ece'yi göremedi.
Kaşlarını çattı.

Efe: “Ece nerede?”

Mert, sahadaki oyuncuları işaret etti.

Mert: “Şurada olması lazım. Biraz önce sahadaydı.”

Efe'nin bakışları kenarda oturan İdil'e ve onun yanında duran Ece'ye kaydı.
Yüzündeki rahat ifade silindi.

Efe: “Ne oldu?”

Can: “İdil kötü bastı galiba. Dizini incitmiş olabilir.”

Efe birkaç saniye boyunca kenardaki ikiliye baktı.

Ece, İdil'in önünde çömelmiş bir şey anlatıyordu. İdil başını sallıyor, arada gülümsüyordu.
Efe ayağa kalktı.

Mert: “Nereye?”

Efe: “Şuraya.”

Can: “Ece'nin yanına mı?”

Efe: “İdil'in yanına gidiyorum.”

Can ve Mert birbirlerine baktılar.
Can: “Biz bir şey demedik.”

Efe: “Demeyin zaten.”

Efe merdivenlerden inip sahanın kenarına doğru yürüdü.
Ece onu fark ettiğinde yüzündeki ifade değişmedi.

Ece: “Ne yapıyorsun burada?”

Efe, önce İdil'e baktı.
Efe: “Geçmiş olsun. Nasıl oldu?”

İdil: “Biraz kötü bastım. Bir şeyim yoktur herhâlde.”

Efe: “İnşallah.”

Sonra bakışları Ece'ye döndü.

Efe: “Sen niye kenardasın?”

Ece: “İdil'in yanındayım. Gözlerin çalışıyor, anlayabilmiş olman lazım.”

Efe kısa bir an sustu.

Efe: “Her zamanki gibi.”

Ece: “Nasıl?”

Efe: “İnsan bir teşekkür eder. Maçınızı izlemeye geldik.”

Ece: “Sizi davet eden olmadı.”

Efe: “İnsanlar nezaketen de teşekkür eder.”

Ece: “O zaman geldiğiniz için teşekkürler. Şimdi gidebilirsin.”

İdil başını eğerek gülmesini saklamaya çalıştı.
Efe ona baktı.

Efe: “Sen de çok gülme. Geçmiş olsun diyoruz burada.”

İdil: “Sağ ol Efe.”

Ece ayağa kalkıp formasını düzeltti.
Ece: “Ben oyuna dönüyorum.”

Efe: “Bir şey soracağım.”

Ece: “Sor.”

Efe: “Maçtan sonra bir yere gidiyor musun?”

Ece'nin kaşları hafifçe kalktı.
Ece: “Sana ne?”

Efe: “Merak ettim.”

Ece: “Merakını giderecek başka bir konu bul.”

Cevap vermesini beklemeden sahaya döndüm.
Efe arkamdan bir şey söylemedi.
Söyleseydi de durup dinlemezdim.
Çünkü benim için o an önemli olan tek şey maçı kazanmaktı.
Ve İdil kenarda otururken onun yerini doldurmak zorundaydım.

Efe'nin beni izlemeye gelmesi, benim de ona ilgi göstermek zorunda olduğum anlamına gelmiyordu.
Bu kadar basitti.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

İdillkuşş iyii misinnn
Bu bölin biraz daahaa kızlarım voleybol 🏐 bölümü olduu diyebiliriiiizzz…

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

51okunma 9beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…