Bölümler 2Şu an: Dedektiflik bürosuna ilk giriş
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
KİMİN MASKESİ GERÇEK - Bölüm 1: son ipucu.
Herşey bir merakla başlar.
Önce araştırır
Sonrada okursun.
Peki asıl gerçeği nerede bulursun?
Rusya Moskova 2012 yılı 4 ocak
İlk defa dedektif olma isteğiyle karşı karşıya olarak bu binaya gelmiştim. Çünkü küçüklüğümden beri istediğinimin peşinden koşmuş ve sonunda bulmuştum üzerimde siyah kalın Kazak,mont ve altımda siyah pantolon ve 1.87 boyumla ve kahverengi dağınık saçlarım ve siyah gözlerimle yavaşça içeri girdim ve ordaki tabelayı gördüm bu Rusya Moskovanın soğuyla birlikte
"Son ipucu- Özel Dedektiflik ve Kayıp Büro"
Önce derin bir nefes aldım çünkü gerçekten gergindim
İçerisi dışarıdan göründüğünden biraz daha iyiydi ama Duvarlarda kayıp ilanları, birbirine iğnelenmiş fotoğraflar, ortada kocaman bir mantar pano. Ve panonun önünde dört kişi bana bakıyordu.
"Sen mi yeni eleman?" dedi ortadaki kadın Elinde kahve, ve kahverengi uzun saçları vardı ve Kahverengi gözlü 1.78 boyunda bir kadındı"Emir Demir, değil mi?" Bende derin bir nefes alarak konuştum
"Evet. Kaydımı yaptırmaya geldim. Yeni dedektif olarak bu yere geldim." Dedim sesimi elimden geldiğince sakin tuttum. Ve o kenar köşede sandalyeye oturmuş birisi alaycı bir gülümseme ile bana bakarak.
"Beklenen an geldi demek." dedi siyah montlu adam siyah kısa saçları ve siyah gözleriyle resmen sinir bozucu olduğu çok belliydi ve Ayağa kalktı. "Hamza Kara ismim memnun oldum yeni çocuk. Buranın resmi sinir bozucularından biriyimdir" dedi. Bende sakince
"Burası biraz... farklıymış." dedim. Sesimi sakin tutmaya çalışıyordum. Çünkü insanları mutlu etmeyi kayıpları bularak yardım etmeyi severim bu bir yalan değildi. Ama burası bana fazla tekinsiz geldi sanki herkesin maskesi varmış gibi.. zaten kolay kolay kimseye alışamazdım şüpheci bir yapım vardı. Bu yüzden burdakilerede pek güvenemedim.
"Farklıyı seviyorsan doğru yerdesin." Bu sefer konuşan sarışın kızdı ve mavi gözleri vardı 1.76 boyuyla. Hafifçe Gülümsedi ama gözleri gülmüyordu bana. Sanki bendem şüphelenmiş gibi gözleri üzerimi arıyordu. Ve bana "Duru Bulut ismim. Genellikle burda hep en şüpheci derler. Hoş geldin, Demir." Sesi sakin çıkmıştı. Ama pekte güvenemedim. Sakince onu dinledim ve odayı süzerken
Son kişi masanın üzerinde oturuyordu. Tertemiz gömlek, tertemiz yüz. Kahverengi o kıvırcık saçlar ve mavi gözleri vardı. Ortalama 35 yaşları gibiydi. Diğerlerine göre fazla temiz. Bu asıl bende şüphe uyandırıyordu hep bende ve sakince bana bakarak
"Teoman Karaca." dedi elini uzatarak. "Ekibin beyni diyebiliriz. Ve senin dosyana baktım. Geçmişin ilginçmiş. Genellikle hep birilerine yardım etmekle geçmiş ve sık sık şüpheli bulmuşsun. Yirmi yaşına göre gayet iyisin" dedi bana sakin bir şekilde. Ama anlamadım bu adam niye bu kadar sakindi? Çok garip bir ekipti ama yinede taviz veremezdim bu yüzden sakince
Elini sıktım ama Eli buz gibiydi.
"Dosyamı nereden..." Diye söyledim konuyu geçiştirmek için ama o yeni tanıştığım adam yani Teoman
"Burada herkesin her şeyi bilinir, Emir." diye sözümü kesti. Gülümsemesi hala yüzündeydi. "Buna hazırlıklı ol. Son ipucu ekibine bir kere adını yazdırdın mı, bir daha çıkamazsın." Dedi bende kendimi sakin tutarak "tamam. Yinede yazdırmak istiyorum. Hiç olmamak daha kötüdür" dedim ve Teoman gidip benim belgelerimi imzaları ve bana uzattı. Giriş belgelerimi imzaladım..
Belgeleri imzaladıktan sonra Teoman bana bir sandalye gösterdi. Beş sandalyeli bir masa. Dördü dolu, biri boş.
"Orası senin yerin."sakin bir şekilde dedi.
Tam oturacakken kapı iki kere tıkladı. Çok yavaş. Kimse kapıyı çalmaz burada gibi bakıştılar. Bende bu yüzden masanın yanında durdum
"Gel." dedi Duru.
Kapı aralandı ve içeri bir kız girdi. Elinde dosyalar. 1.70 boyunda kahverengi saçları at kuyruğu yapılmış. Gözlüklerinin arkasından bize bakıyordu. Göz göze geldiğimizde hemen önüne baktı.
"Pardon geciktim. Arşivden dosyaları..." sesi kısık çıkıyordu.
"İlay Duru geldi." dedi Hamza sıkılmış bir sesle. "Bizim hayalet stajyerimiz. Bir var bir yok. Gelmesine ben bile bazen şaşırırım çünkü bu kız resmen çok şaşırtıcı bir şekilde varlığı bilenyok" dedi alaycı bir şekilde. Ama garipti niye bu kadar sakindi bu yüzden tek kelime etmeden onları süzdüm masanın yanında durmaya devam ederken o kahverengi gözlerimle onu süzdüm Ama
İlay cevap vermedi. Sessizce köşedeki küçük masaya geçti ve dosyaları yerleştirmeye başladı. Hiçbirimizin yüzüne bakmıyordu. Sanki görünmez olmak istiyormuş gibi ve Duru yavaşça yavaşca bana yaklaştı ve
"Beşinci sandalye onun olmalıydı aslında." diye fısıldadı Duru bana bakarak "Ama o hep orada oturur. Bizi izlemeyi sever." Diye devam ettirdi sözünü ve ondan sonra
Teoman ayağa kalktı ve ellerini masaya koydu. O an odadaki bütün ses kesildi.
"Tanışma faslı bitti. Şimdi kurallar." dedi. Gözleri tek tek hepimizin üzerinde durdu. En son benim gözlerime baktı. "Bir, burada duyduğun her şey burada kalır. İki, kimse tek başına bir ipucunun peşinden gitmez. Ve üç..."
Duraksadı ve gülümsedi. O temiz gülümsemesi.
"Kimseye tam olarak güvenme. Bana bile."
Hamza güldü. "Klişe konuşmayı bırak, patron. Her zaman bu kadar şüpheci olmaya ne gerek var tamam anlıyorum bu Rusya Moskovada kayıp vakaları çoktur ama bu kadar içimizden bile şüphelenirsen nasıl takım olarak çalışacağız ki?" Diye araya girince Teoman'ın neredeyse hiç istifini bozmadığını görebiliyordum bu yüzden ben araya hiç girmedim
"Ben patron değilim." dedi Teoman gözünü benden ayırmadan. "Sadece en uzun süredir hayatta kalanım."
O cümleden sonra oda buz kesti.
İlay başını ilk defa kaldırdı ve Teoman'a baktı. Sadece bir saniyeliğine. Sonra tekrar dosyalarına döndü. Ama o bir saniyede anladım.
O da Teoman'dan şüphelenmişti. Tıpkı benim gibi. Çünkü Teoman çok sakin bir kişilikti.
Masada beş kişiydik. Beş sandalye doluydu.
Ama sanki içimizden biri hiç oraya ait değildi. O kısmı bende anlayamıyordum ama gerçekten biris maskesini çok iyi takıyordu. Gibi geldi bana..
Bölüm etkileşimi
