1. Bölüm: Merhaba ben Ji-won

Merhaba ben Ji-won 18 yaşındayım üniversiteye gidiyorum. Öğretmenimiz okulda para kazanmanın en kolay yolunu bulup araştırmamızı ve sonra da sınıfta sunmamızı istedi. Doğrusu bu benim için de iyi olucaktı çünkü çok fakirdik. Benim bir ablam vardı adı Gi-won. Gi-won derslerinde çok iyi ondan dolayı ailem hep büyüdüğünde iyi bir işe sahip olup bize para getirebileceğine inanıyordu. Bir sürü arkadaşı vardı arkadaşları her gün bizim evimize gelirdi ve annemle babam sürekli onlarla ve ablamla ilgilenirdi. Bir gün ben 8 ablam 10 yaşındayken gece herkes den gizli ablamı uyandırmadan onu el arabasına koyup evden çok uzağa götürdüm ve onu evden attım. Annem ve babam ablamı hiç bir yerde bulamayınca polisi aradılar ama polis bile onu bulamadı. Artık pes etmişlerdi. Aradan 10 yıl geçti ablam benden 2 yaş büyüktü ve 12 yıldır dışarıdaydı. Bana göre 10. Artık sadece benimle ilgileniyordu ailem. İnternet cafe’ye gidip para kazanmanın en kolay yolunu araştırdım ve gözüme bir sayfa takıldı başlıkta “Kim Para İçin Oynamak İster?” yazıyordu. Sayfaya tıklayınca adımı,soyadımı,adresimi ve telefon numaramı istiyordu. Hepsini yazdım ve “Yarın saat gece 3’te seoul yürüyüş parkının önünde bekle.” yazıyordu. Bende dedikleri gibi gece 3’te seoul yürüyüş parkının önünde bekledim. Bir araba geldi içine girdim ve beni bir yere götürdüler. Korkuyordum bilmediğim biriyle bilmediğim bir yere gidiyordum korkmamam mümkün değildi. Bana bir içecek verdiler onu içtim uyandığımda üstümde bordo renginde bir t-shirt ve bordo renginde bir eşofman vardı. İçerisi çok soğuktu ama hırka vermemişlerdi bundan her ne kadar şikayetçi olursam olayım oyunun sonunda para verildiğini düşündüğüm için itiraz etmedim. Tahminim doğru çıkmıştı siyah kostümlü bir kaç adam geldi ve 10 tane oyun oynayacağımızı söyledi. Ve oyunların sonunda 60 milyon won kazanıcaktık. İlk oyunumuz koşu yarışıydı ama eğer hareket edersek elenicektik. Korkmuyordum 1000 tane insan vardı burada ve elenince eve gidicektik ama ben öyle düşünüyordum… oyunu görene kadar. Koşu yarışında biri ne olucak eve gidicem nasılsa kafasıyla koşmaya devam etti ve siyah kostümlü adamlar gelip onu…onu…onu öldürdü! Evet yanlış duymadınız onu öldürdüler! Korkudan ağlamaya başladım. Yanıma bir kız geldi ve bana “Korkma yanındayım.” dedi. Ona “Sen de kimsin?” dedim bana “Arkadaşın olmak istiyorum.” dedi. Çok güvenilir duruyordu ama benden 2 yaş büyüktü. Bana adımı sordu ben de ona “Adım Ji-won.” dedim. Şok olmuştu donuk bir suratla bana baktı. Ben de ona adını sordum bana “Gi-won.” dedi. Ben de şok oldum bu isim bana bir yerden tanıdık geliyordu ona da benim ismim bir yerden tanıdık geliyordu. Sonra bana “Kardeşim…” dedi ağlamak üzereydi. O an onun ablam olduğunu anladım ve anında ağlayarak boynuna sarıldım. Ona“Abla…özür dilerim seni evden annem ya da babam atmadı ben seni evden attım çok özür dilerim.” diyip daha da şiddetli ağladım. Bana “Sorun değil Ji-won tüm ilgiyi ben gördüğüm için çok sinirlendiğini anlıyorum ve beni evden atmak istediğini de anlıyorum ama sen benim kardeşimsin ve seni seviyorum.” dediğinde içim parçalandı. Ablamı çok özlemiştim ve onu görmek bana çok iyi gelmişti.