Yeni Başlangıçlar

ANKARA'DA TIRIN ALTINDA KALAN ARABADA İKİ ÖLÜ İKİ YARALI

Akşam saatlerinde Ankara Polatlı-Üçpınar köyü yolunda 06 BT 67 plakalı aracın ve 06 SM 303 plakalı tırın karıştığı bir trafik kazası meydana geldi. Olay yerine Polatlı ilçesinden çok sayıda polis memuru ve sağlık ekibi sevk edildi. Sağlık görevlileri olay yerine ulaştıklarında Harun S. ve Sıla S.’nin hayatını kaybettiğini açıkladı.

Kazada yaralanan Samet Ö. Ve Deniz S. Polatlı Duatepe İlçe Devlet Hastanesine kaldırıldı. Tedavileri devam eden S. Ö. ve D. S.’nin hayati tehlikeleri olmadığı öğrenildi. Yapılan inceleme sonrasında S. Ö.’nün daha önce hız cezası aldığı ortaya çıktı.

Artık burada kalamazdım. Ailemin hatırasıyla yaşamak, her köşede annemin kahkahalarını duymak, salonda babamın siluetini görmek çok ağır geliyordu. Sadece anneme ne yapmam gerektiğini sormaya ihtiyacım vardı. Annemin olmadığı bir yer hiçbir zaman hayal etmemiştim ya da babamın bana harçlık vermediği bir okul günü. Artık bunların hiçbirine sahip değildim. Gözlerimden akanlar sadece gözyaşı değil bir zaman mutlu olan kızın anılarıydı. Hakan’dan aldığım destekle ailemin bende kalan son eşyalarını satmıştım. Bu o kadar zordu ki. Annemden bir kolye babamdan ise bir saat kalmıştı sadece. İki uzun hayat sadece iki parça ile son bulmuştu. Eşyaları sattıktan sonra kendime 1+1 ev bulmuş ve nakliye şirketiyle anlaşıp yarım saat önce kalan son eşyalarımı yeni evime göndermiştim. Ayrıca üniversiteyi dondurmuş ve kendime uygun bir iş aramaya başlamıştım bile. ‘Hadi Deniz’ dedim kendi kendime ‘Bunu başarabilirsin.’. Başarabilir miydim gerçekten? Yanımda kimse olmadan bu yükün altından kalkabilir miydim? Annem ve babamın bana bıraktıkları tüm parayla bu yeni 1+1 evi almıştım ve eski evimizi de kiralamaya karar vermiştim. En azından biraz da olsa bir katkı olacaktı bana ama yine de çalışmam lazımdı. Hakan babasının şirketinde sekreterlik işi ayarlayabileceğini söylemişti ama her gün babasının bana acıyan gözlerle bakması fikri hoşuma gitmemişti. Aslında uzun süre bu işi kabul etmeyi düşünmüştüm ama sonra cenazede babasının bakışları aklıma geldi. Her gün o bakışı görmeye hazır değildim.

Evdeki son küçük koliyi elime alıp kapıya doğru yürüdüm. Arkamı döndüğüm her anda annemi ve babamı gördüğüm için arkamı bir an bile olsa dönmeye hazır değildim. Kapının kolunu yakaladığım gibi arkamdan kapıyı çektim ve Ankara’nın ayazına adımımı attım. Hakan on adım ileriden bana bakıyordu. Büyük ihtimalle ne zaman devrileceğimi hesaplıyor ve beni nasıl tutacağını düşünüyordu ama devrilmeyecektim. Evet, ağlayabilirdim, bağırabilirdim hatta belki tepinebilirdim ama asla devrilmeyecektim. Kimsenin bana acımasına ihtiyacım yoktu özellikle en yakın arkadaşımın. Bana zaten yeterince yardım etmişti. Yeni evimi bulurken yanımdaydı, eşyalarımı tek tek satarken onun omzunda ağlamıştım. Nakliye şirketini aradığımda ve ağlamaktan konuşamadığımda yine yanımda Hakan vardı.

Gözlerimden yanaklarıma akan iki yakıcı gözyaşını elimin tersiyle sildim ve Hakan’ın arabasına doğru yürümeye başladım. Arabanın yanına yanaşıp eski evime omzumdan son bir bakış attım ve arabanın arka kapısını sertçe açtım. Elimdeki koliyi arka koltuğa bıraktım ve kapıyı kapattım. Ön koltuğa geçip oturduğumda ön camın ardından Hakan’ın hala bana baktığını görüyordum. Hakan bir süre bana baktıktan sonra kendini toparlayıp sürücü koltuğuna geçti.

Yeni küçük evimin bahçesine arabayı park ettiğimizde gözümde kalan son damlalarda süzülüp elimdeki kolinin içine düştü. Hakan bana kapıyı açtığında hala eski evimi düşünüyordum. Oradan çıkıp gitmek bir organımın benden alınması gibi canımı acıtıyordu.

Gözlerimi tekrar sildim ve açılan kapıdan aşağı indim. Daha fazla düşünmeyecektim çünkü düşündükçe ağlamamı durduramıyordum. Artık içimdekileri bir yana koymalı ve ileriye bakabilmeliydim. En azından bunu denemeliydim. Apartmanın girişine doğru yürümeye başladım arkamdan da Hakan geliyordu. Tuttuğum ev ilk kattaydı o yüzden kapının önüne gelir gelmez cebimden ev anahtarlarını çıkardım. Ana kapının şifresini tuşladım ve içeri girdim. Evimin kapısına gelince durakladım ve derin bir nefes aldım. Ama aldığım nefes işe yaramamış gibiydi çünkü hala kapıyı açamıyordum. Elimin üstünde Hakan’ın elini hissetmemle biraz zıpladım. Hakan elimi tutarak anahtarı kilide doğru götürdü. Kilidi döndürerek kapıyı açtı. Dışarıdan gelen ışıkla aydınlanmış evi zar zor görebiliyordum. Hakan telefonunun fenerini açarak bir şeyler aramaya başlamıştı bile. İçeri doğru girdiğimde arkamdan kapıyı kapattım ve tamamen karanlıkta kaldık. Hakan şalteri bulmuş olmalıydı çünkü ben kapıyı kapattıktan bir dakika sonra ışıklar yanmıştı. Ben ailemin evinde ağlarken Hakan yeni küçük evimi tamamen yerleştirmişti ve beni bunlarla uğraşmak zorunda bırakmamıştı.

Salona girdiğim gibi koltuğun yan tarafına koliyi bıraktım ve kendimi koltuğa attım. Hakan hiç ses çıkarmadan gelip yanıma oturdu. Başımı Hakan’ın omzuna yasladım ve o an kendimi tamamen bıraktım. Gözlerimden akan yaşlar dur durak bilmiyordu. Küçük bir çocuk gibi bağırarak, tepinerek hatta yerlere yatarak ağlamak istiyordum. Beni tutan tek şey en yakın arkadaşımın yanımda olmasıydı. O kadar yalnız değildim. Yaslanacak bir omuzum vardı.

Hakan salonda kalmayı teklif etse de ben kendime bakabileceğimi söyledim ve onu eve gönderdim ama gerçekten kendime bakabileceğimden emin değildim. Yatak odasına geçtiğimde mutfaktan bir ses geldiğini duydum ama ‘Yeni takılmış ampullerden biridir.’ diyerek gidip yatağıma yattım. Uyuyamayabilirdim ama en azından dinlenmem gerekliydi yoksa yarına ayakta duracak gücüm olmazdı.

Gecenin bir yarısı beni uykumdan uyandıran şey mutfaktan gelen bir gümbürtüydü. Nasıl uyumadan önce yatmak ve uyumak istemiyorsam şimdi de uyanmak istemiyordum ama mutfaktan gelen ses beni sanki kendine çekiyordu. Bu bir ampulün sesi değildi ya da yukarı komşudan gelmiyordu. Daha önce böyle tuhaf bir ses duymamıştım. Yataktan kalktım ve komodinin üzerindeki en sağlam lambayı elime aldım. Eğer biri varsa lambayı kafasına geçirecektim tabi yapabilirsem. Mutfaktan koridorlara mor bir ışık vuruyordu. Merakıma daha fazla yenik düştüm ve elimdeki lambayı koridordaki kitaplığa bıraktım. Hiç böyle güzel bir renk görmemiştim. Parıl parıl simli gibi bir mor renk bütün evi kaplamıştı. Yaklaştıkça daha çok yaklaşasım geliyordu. Mutfağa girdiğimde havada asılı bir daire vardı. İçi mor yansımalarla kaplı bir ayna gibiydi. Neler olduğunu bilmemek içimi kemiriyordu ama bir yandan da korkularım gün yüzüne çıkıyordu. Yaklaşıp yaklaşmamak konusunda iki arada kalmıştım. En azında dibine kadar girmeden biraz daha yaklaşabilirim diye düşünüyordum. Bir adım attım ve mor yansımaların içinde kendimi gördüm. O an bana ne oldu bilmiyorum ama aynadaki yansımama dokunmak istedim.

Bir an mutfaktaydım ve bir an yemyeşil otlarla kaplı bir ormanda. Şaşkın ve korkmuş gözlerle etrafımı incelemeye başlamıştım ama etrafta yosun kaplı ağaçlar harici hiçbir şey yoktu. Korkmuştum evet hatta neredeyse altımı ıslatacak kadar korkmuştum. Neyse ki bir damla bile çişim yoktu.

Buranın neresi olduğuna dair en ufak bir fikrim yoktu. Ayrıca uykuda olmalıydım bir anda başka yerde uyanmış olamazdım. Bunlar sadece filmlerde olan olaylardı. Ama bir yandan da bunun gerçek olduğunu biliyordum. İçimde bir yerlerde biri sanki ‘Burası senin yuvan.’ diye bağırıyordu.

Etrafımdaki ağaçların yaprakları şimdiye kadar gördüğüm en canlı yeşildi. Çiçekler ve kelebekler en parlak tonlarda renklenmişlerdi. Her ne kadar buradan korksam da keşfetme duygusu ağır basıyordu. Etrafta gezinmek, çiçekleri koklamak ve kelebekleri izlemek istiyordum.

Düştüğüm yerden ayağa kalktım ve arkamda yer alan kocaman bir ağaç köküne oturdum. Dizlerim düşmenin etkisiyle yara içindeydi ve pijamam çamur olmuştu. Dizlerime baktım ve çamuru elimle temizlemeye çalıştım ama daha fazla pijamama yayılan kahverengi iğrenç bir lekeyle kalakaldım.

Üstümü başımı biraz silkeledikten sonra ayağa kalktım ve etrafıma bakınmaya başladım. Burayı keşfetmek ve nerede olduğumu öğrenmek istiyordum. Ağaçların yosunlarına baktım ve şu küçük bilgi aklıma geldi. Ağaçların ışık almayan tarafı yosunla kaplı olurdu. Bu bilgiyi kullanarak yolumu bulabilirdim. Nasıl olacak bilmiyordum ama evime dönebilirdim.

Ağaçların kabuklarına bakarak yosun olmayan bölgeleriyle kendime bir harita çizdim. Nereye gittiğimi ya da neyle karşılaşacağımı bilmiyordum ama keşfetmek için içimde inanılmaz bir heyecan vardı. Kendisine yeni bir oyuncak alınmış üç yaşındaki bir çocuk gibi hissediyordum. Heyecanlıydım, yeni oyuncağımla oynamak istiyordum ve çok ama çok mutluydum. Aslında korkabildiğim kadar korkmam gerekliydi ama ben korkunun ne olduğunu bilmiyormuş gibi ilerlemeye devam ettim. Şu an keşfetme içgüdüsüyle ilerliyordum ve bu halim tahmin ettiğimden daha fazla hoşuma gitmişti.

Belki de yarım saattir ormanın içerisinde ilerliyordum. Bin bir çeşit hayvan görmüş, sincapları izlemiş, geyiklerle koşu yarışı yapmıştım ama kendimi tatmin olmamış hissediyordum. Sanki daha fazlası karşıma çıkabilirdi ama daha güzel hayvanlar, kelebekler, kuşlar var mıydı? Bunun cevabını bilmiyordum işte. Şimdiye kadar kendimi bu denli büyük bir ormanda bulmamıştım. Aslında kendimi hiçbir zaman bir ormanın, otlağın, bahçenin içinde bulmamıştım. Bu yaşıma kadar yemek bile hazırlamamıştım. Kendimi her konuda çok bakir hissediyordum. Belki de bunun verdiği bir özgüven vardı içimde. Ya da bununla birlikte gelen bir merak. Her şeyi keşfetme isteğim bu yüzden olabilirdi.

Ormanın içinde ilerledikçe canlı yapraklar solmuştu. Renkler artık parlak değildi ve daha az hayvan görür olmuştum. İşte şimdi biraz korkuyordum. Küçük kız heyecanı bünyemden tamamen çekilmişti. Orman ise bana bir şey anlatmak ister gibiydi. ‘Buradan kaç, uzaklaş hemen.’ diyordu sanki. Ormanın bütün renkleri artık tamamen solmuştu. Hiç gün ışığı yoktu. Sadece karanlık ve daha fazla karanlık vardı.

Ensemde sanki bir gözüm varmış gibi hissetmeye başladığımda zaten yeterince korkmuştum ve daha fazla korkmaya ihtiyacım yoktu. Ama bir his birinin beni izlediğini söylüyordu. Yanımda ise hiçbir ışık kaynağı olmadığı için döne döne etrafa bakmam bir işe yaramıyordu. Karanlıkta hiçbir şey göremiyordum. O kadar çok korkuyordum ki artık daha aydınlık bir yere gitmek için birinin beni ikna etmesi gerekmiyordu. Yavaş ve temkinli adımlarla ses çıkarmadan ilerlemeye çalışıyordum. Geldiğim yoldan geri dönmek ve biraz da olsa gün ışığı görmek istiyordum. Gerçi hiçbir fikrim yoktu belki de gece olmuş ve her yer karanlıklar içerisindeydi. Sonuçta ben buraya geldiğimde kendi evimde geceyi yaşıyordum. Ne zaman ormana geldim her yer gün ışığıyla doldu.

Kendimden emin adımlarla gerisin geri ilerliyordum ama ensemdeki o his bir türlü geçmek bilmiyordu. Korku filmleri izlerken de aynı hissi hissettiğim için tehlike de olabileceğim aklıma gelmişti. Ayı, kurt ya da çakal sürüsü olabilirdi. Burada aslan veya kaplan olacağını sanmıyordum. Ensemden gelen ürperti beni o kadar rahatsız ediyordu ki arkamı dönmek için inanılmaz bir dürtü hissediyordum.

Ve bu dürtüye yenik düştüm. Arkamı döndüğüm anda kocaman dişleriyle bana bakan çirkin pullu bir yılan beklemiyordum. Ağzını bana doğru açmış, iki kafalı, neredeyse benim cüssemde pulları olan, yeşil ve mor yansımalı, ejderha görünümlü bir yılan.