Umursamayanlar

Hüzünle gözlerini kapatıyordu bir yerlerde, birileri. Duyulmak ve anlaşılmak istiyorlardı. Oysaki onların sesi ne kadar gür çıkarsa çıksın anlaşılmayacaklardı; çünkü insanlar çoktan bencilliğin pençesine takılmışlardı.

Hüzünlü gözlerden hüzünle bir damla gözyaşı düştü hüzünlü toprağa. Herkesin kendi derdi, tasası vardı.

En kötüsü hep kendi başlarına geldi sanarlardı.

Yaşamanın ne demek olduğunu bile bilmeyenlere kıyasla hep en zoru, en kötüsü onları bulurdu tabii. Şükretmek şöyle dursun en ufak şeyden bile şikayetçi tavırları vardı.

Kendilerinden başka kimse önemli değildi onlar için; umursamazlardı.

Elif Çivici
13.10.2020