KAYIP PARADOKS kitap kapağı

2. bölüm / 2

1. BAŞLANGIÇ NOKTASI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 2Şu an: 1. BAŞLANGIÇ NOKTASI

"Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir; yalnızca henüz anlamını bilmediğimiz birer paradokstur."

꩜

Leya VURAL

Hayat, siz en güvenli sandığınız köşede nefes alırken yakalar sizi. Planlar kusursuz ilerler, her şey kurallarına göre oynanır zannedersiniz; fakat tam o sırada kafanıza düşen görünmez bir tuğla, bütün ezberlerinizi altüst eder. Kendi küçük dünyanızın sınırlarında, kendi kurallarınızla huzurla yaşarken, ertesi gün kendinizi asla çıkamayacağınızı bildiğiniz bir labirentin tam ortasında, yabancı bir kapının eşiğinde buluverirsiniz.

Paradokslar da tam olarak böyle başlar zaten. Mantığa tamamen aykırı gelen ama gerçeğin ta kendisi olan o çıkmazlar... Bir araya gelmesi imkânsız iki zıt kutup aynı çizgide buluştuğunda, evren kendi içindeki dengesini sarsacak o büyük kilitlenmeyi yaşar.

Benim içinse o sabah her şey, sıradan bir günün sıradan telaşıyla başlamıştı. En azından ben öyle düşünüyordum.

Telefonumun alarmı sabahın sekiz yirmisinde çalmaya başladığında, bütün bunlardan habersiz bir şekilde yorganın altına biraz daha gömülmüştüm. Sesin kesilmesi için ekrana uzanırken gözlerimi açmaya bile tenezzül etmedim. Alarmı kapattığımı sanıyordum. Meğer yalnızca ertelemişim.

Sekiz otuz ikide telefonum yeniden titredi.

Ekrana yarı açık gözlerle baktığımda Defne'nin mesajını gördüm.

Defne:
On dakika içinde kalkmış olmazsan kahveni kendin almak zorunda kalırsın Leya.

Defne:
Sonra da bütün gün suratını çekmem.

Yastığa yüzümü gömdüm. Defne'nin beni tanıdığı kadar kendini de tanıması gerekiyordu. Kahvemi kendim almak zorunda kalmamdan çok daha büyük bir felaket, onun bütün gün suratımı çekmek zorunda kalmasıydı. En azından kendisi böyle düşünüyordu.

Leya:
Bana bunu yapmayacağını ikimiz de biliyoruz.

Mesajı gönderdikten sonra telefonumu yatağın kenarına bıraktım. Cevap beklemeden kalkmaya niyetlendim ama birkaç saniye sonra gelen bildirimle yeniden ekrana baktım.

Defne:
Ama gelince canını okuyacağım.

Gülümsedim.

Defne'yle arkadaşlığımızın en güzel yanı, birbirimize karşı kibar görünmek gibi bir zorunluluğumuzun olmamasıydı. Birbirimizi severdik, hem de fazlasıyla. Fakat bu, birbirimizin saçma sapan davranışlarını görmezden geleceğimiz anlamına gelmiyordu. Aksine, bazen en acımasız yorumları birbirimizden duyardık.

Yataktan kalkıp perdeyi araladım. Ankara'nın sabahı henüz tam anlamıyla hareketlenmemişti. Hava açıktı ama serindi. Pencerenin önünde birkaç saniye durup dışarıya baktım. Sonra yapılması gerekenleri hatırlayıp banyoya yöneldim.

Hazırlanmam çok uzun sürmedi. Saçlarımı toparlayıp üzerime rahat bir kombin seçtim. Aynanın karşısında çantamı kontrol ederken telefonuma bir kez daha göz attım. Defne'den yeni mesaj gelmişti.

Defne:
Süren doldu.

Leya:
Çıkıyorum, sakin ol.

Defne:
Ben sakinim. Senin yüzünden kahvemi soğutmak üzereyim.

Telefonu çantama koyarken kendi kendime güldüm. Bazı insanlar sabahları kahve içmeden konuşamazdı. Defne ise kahvesini içse bile konuşmayı bırakmazdı.

Kampüse vardığımda onu her zamanki yerde buldum. Elinde iki karton bardak, omzunda çantasıyla oturmuş, telefonuna bir şeyler yazıyordu. Beni gördüğü anda başını kaldırdı. Önce saatine, sonra bana baktı. Ardından yüzünde o bildik, fazlasıyla memnun gülümseme belirdi.

"Şaşırtıcı. Gerçekten gelmişsin." Kahvelerden birini bana uzatırken sesindeki alaycılığı gizlemeye hiç uğraşmadı. Bardağı alıp karşısındaki sandalyeye oturdum.

"Benim de bazen sorumluluk sahibi olduğum oluyor."

Defne gözlerini kısıp beni süzdü. "O anlara denk gelmek gerçekten büyük şans."

Cevap vermek yerine kahvemden bir yudum aldım. Sıcaklığı içimi rahatlatırken Defne'nin yüzüne daha dikkatli baktım. Koyu renkli, hafif dalgalı saçları omuzlarına dökülüyordu. Saçlarının bazı tutamları her zamanki gibi yüzüne düşmüş, o da bunları kulağının arkasına sıkıştırmakla uğraşmıştı. Gözleri konuşurken sürekli hareket ederdi; bir şeye şaşırdığında kaşları kalkar, bir şeyle dalga geçtiğinde dudaklarının kenarı önce hafifçe kıvrılırdı. Duygularını yüzünden okumak o kadar kolaydı ki bazen ona bir şey sormaya bile gerek kalmazdı.

Giyim konusunda da kendine özgü bir tarzı vardı. Rahat parçaları küçük ayrıntılarla birleştirmeyi severdi. Bugün de üzerine bol bir ceket giymiş, çantasına renkli bir anahtarlık takmıştı. Onu kalabalığın içinde tanımak için uzun uzun bakmam gerekmezdi.

Defne, hayatıma girdiğinden beri bazı şeyleri kolaylaştırmıştı. Özellikle de kendimi açıklamak zorunda hissetmediğim nadir insanlardan biriydi. Yanında sessiz kalabilirdim, saçmalayabilirdim, bir şeyi defalarca anlatabilirdim. Bazen benim yerime konuşur, bazen de hiçbir şey söylemeden ne demek istediğimi anlardı.

"Ne oldu?" diye sordu, bakışlarımın üzerinde kaldığını fark edince. "Yüzümde bir şey mi var?"

"Yok. Seni inceliyordum."

"Umarım ücretli bir hizmettir."

"Henüz karar vermedim. Biraz daha gözlemlemem lazım."

Defne başını iki yana sallayıp kahvesini masaya bıraktı. "Seninle arkadaşlık etmek gerçekten yorucu."

"Biliyorum. Ama alıştın artık."

"Maalesef."

Bir süre okuldan, derslerden ve önümüzdeki günlerde yapmamız gerekenlerden konuştuk. Defne anlatırken ben çoğu zaman onu dinliyor gibi görünüyordum ama aklımın bir kısmı başka yerdeydi. Daha doğrusu, kampüsün diğer tarafında, birkaç gündür görmediğim birini arıyordu.

Poyraz.

Adını zihnimde geçirdiğim anda kendime kızdım. İnsan birinden hoşlanabilir, bunu anlayabilirdim. Fakat benim durumum biraz daha karmaşıktı. Çünkü Poyraz'ı düşünmemek için özel bir çaba harcadığım günlerde bile bir şekilde aklıma gelmeyi başarıyordu.

Onu ilk ne zaman fark ettiğimi hatırlıyordum. Geçen yılın yağmurlu bir günüydü. Ders çıkışında hava bir anda bozmuş, kampüsün büyük bölümü birkaç dakika içinde boşalmıştı. Ben de binanın girişinde, yağmurun hafiflemesini bekleyenlerden biriydim. Şemsiyem yanımda değildi ve eve nasıl döneceğimi düşünürken yanımdan geçen Poyraz beni fark etmişti.

Elindeki siyah şemsiyeyi bana doğru uzatmıştı.

"Alabilirsin. Ben arabaya kadar koşabilirim."

O kadar sıradan söylemişti ki teşekkür etmeme bile fırsat vermeden birkaç adım uzaklaşmıştı. Şemsiyeyi kabul ederken arkasından bakakalmıştım. Birkaç saniye sonra yağmurun altında uzaklaşan siluetini gördüğümde, nedenini tam olarak açıklayamadığım bir şey hissetmiştim.

Ama mesele yalnızca şemsiye değildi.

Sonraki aylarda onu uzaktan tanımaya başlamıştım. Aynı bölümde değildik, ortak derslerimiz de yoktu. Yine de kampüsün belirli yerlerinde karşılaşmak mümkündü. Bazen arkadaşlarıyla yürürken görürdüm, bazen kütüphanenin önünde, bazen de kantinin kalabalığında.

Poyraz'ın dikkat çeken bir görünüşü vardı. Uzun boylu, düzgün yüz hatlarına sahip, koyu saçlı biriydi. Saçlarını genellikle fazla uğraşılmamış gibi duran bir biçimde kullanırdı. Yüzünde çoğu zaman ciddi bir ifade bulunurdu. Gülümsemediği zamanlarda biraz mesafeli görünürdü; insan onunla konuşmaya başlamadan önce iki kez düşünürdü belki de. Fakat onu uzaktan izledikçe, bu mesafenin her zaman soğukluk anlamına gelmediğini fark etmiştim.

Bir keresinde kampüsün girişinde yaşlı bir adamın yere düşen poşetlerini toplamasına yardım etmişti. Bunu yaparken etrafına bakmamış, kimsenin onu fark edip etmediğini önemsememişti. Başka bir gün, kantinde ödeme sırasında eksik parası kalan bir öğrencinin hesabını sessizce tamamlamıştı. Çocuk teşekkür etmeye çalışırken Poyraz çoktan arkasını dönmüştü.

Bir başka sefer de birkaç kişinin bir öğrenciyle gereksiz yere uğraştığını görmüştüm. Poyraz araya girmiş, sesini yükseltmeden konuşmuştu. Ne bağırmış ne de kendini göstermek için uzun uzun konuşmuştu. Sadece yapılanın yanlış olduğunu söylemiş ve konuyu orada kapatmıştı.

Bunlar büyük olaylar değildi. Belki çoğu insan için hatırlanmaya bile değmeyecek kadar küçük şeylerdi. Ama ben dikkat etmiştim. Çünkü Poyraz'ın insanlara karşı davranışlarında tekrar eden bir şey vardı: Yardım edebileceği bir durum gördüğünde, bunu yapmak için bir neden aramıyordu.

Onu sevmemin sebebi tek bir yağmurlu günde bana şemsiye vermesi değildi. O gün yalnızca dikkatimi çekmişti. Sonrasında gördüklerim ise onu tanımak istememe neden olmuştu.

Tabii bütün bunları Defne'ye anlattığımda, konuyu gereğinden fazla büyüttüğümü düşünüyordu.

"Yine mi uzaklara daldın?" diye sordu. Kahvesinin kapağıyla oynarken yüzüme baktı.

"Dalmak mı? Hayır."

Defne bakışlarını benim baktığım yöne çevirdi. Sonra gözlerini yeniden bana döndürdü. Dudaklarının kenarında tanıdık bir gülümseme oluşmuştu.

"Anladım."

"Ne anladın?"

"Hiçbir şey."

"Defne."

"Leya."

Birbirimize birkaç saniye baktık. Sonunda gözlerimi devirip kahveme döndüm. Onunla tartışmaya başlamanın hiçbir anlamı yoktu. Bir kere bir şeyi kafasına koydu mu, dünyanın bütün mantıklı açıklamalarını önüne koysanız bile fikrinden dönmezdi.

Tam o sırada Poyraz'ı gördüm.

Kampüsün karşı tarafından, iki kişiyle birlikte bize doğru yürüyordu. Yanında Ege ve Gökçe vardı. Ege'yi birkaç kez görmüştüm; Poyraz'ın aksine daha konuşkan ve rahat biriydi. Yürürken sürekli bir şey anlatıyor, anlattığı şeyin komik olduğuna kendisi de inanmış gibi gülümsüyordu. Gökçe ise ikisinin arasında, elindeki telefonla ilgileniyordu.

Poyraz'ın üzerinde koyu renk bir ceket vardı. Yürürken başını hafifçe Ege'ye çevirmiş, onu dinliyordu. Yüzünde her zamanki ciddi ifade bulunmasına rağmen, Ege'nin söylediği bir şeye kısa bir gülümsemeyle karşılık verdiğini gördüm.

"Bakma öyle," diye fısıldadı Defne.

Hemen gözlerimi ona çevirdim. "Nasıl bakıyorum?"

"Bilmiyorum. Sanki birazdan adamın hayat hikâyesini anlatacakmışsın gibi."

"Abartıyorsun."

"Ben mi?" Kaşlarını kaldırdı. "Sen az önce olmayan kaşıkla kahveni karıştırmaya başladın."

Elimdeki karton bardağa baktım. Gerçekten de birkaç saniyedir kahvemi karıştırıyormuşum gibi aynı hareketi yapıyordum.

"Bir şey düşünüyordum."

"Tabii. Çok derin bir düşünce olduğu belli."

Defne'nin yüzündeki ifadeyi görmezden gelmeye çalıştım. Poyraz artık daha yakındı. Onu her gördüğümde içimde oluşan o küçük heyecanı bastırmak için kendime telkin vermem gerekiyordu. Bir insanın yanından geçmek, dünyanın sonu değildi. Üstelik geçen yıl bir şemsiye almıştım diye hayatımın geri kalanını ona göre düzenlemem de gerekmiyordu.

Yine de yanımızdan geçerken selam vermeye karar verdim.

Bunun son derece normal bir davranış olduğunu düşündüm. Kampüste karşılaştığım birine gülümseyip el sallamakta ne vardı ki? Belki beni tanırdı, belki tanımazdı. En kötü ihtimalle görmezden gelirdi. Ki bu ihtimalin bile bu kadar rahatsız edici olacağını o an düşünmemiştim.

Poyraz başını hafifçe çevirdiğinde elimi kaldırdım. Dudaklarıma küçük bir gülümseme yerleşti.

Fakat tam o sırada Gökçe bir şey söylemiş olacak ki Poyraz yeniden ona döndü. Üçü de yanımızdan geçip giderken ben hâlâ havada duran elimle kalakaldım.

Bir saniye.

İki saniye.

Sonra elimi yavaşça indirdim.

Harika.

Gerçekten harika bir hareketti. Biraz daha beklesem belki kampüsün bütün öğrencilerine selam vermiş olacaktım. Başımı eğip çantamın askısını düzeltiyormuş gibi yaptım. Sanki az önce kimseye el sallamamışım, yalnızca çantamın yerini değiştirmeye çalışıyormuşum gibi.

Defne'nin yanımdaki sessizliği ise durumu daha da kötüleştiriyordu.

"Tek kelime etme," dedim, ona bakmadan.

"Ben bir şey demedim ki."

"Deme zaten."

Defne dudaklarını birbirine bastırdı. Gülmemek için kendini tuttuğunu anlayabiliyordum. Birkaç saniye sonra başını başka tarafa çevirip kahvesinden içti.

"Çantanı mı düzeltiyordun?" diye sordu sonunda.

Gözlerimi kapattım.

"Defne, yemin ederim şu an seninle arkadaşlığımı gözden geçiriyorum."

"O kadar da kötü değildi bence ya."

"Çok komiksin."

"Biliyorum."

Tam ona cevap verecektim ki arkamızdan bir erkek sesi duyuldu.

"Bence de fena değildi."

Başımı çevirdim.

Birkaç adım uzağımızda duran bir çocuk vardı. Bizi ne zamandır izlediğini bilmiyordum ama yüzündeki ifade, yaşananların en azından son kısmına tanıklık ettiğini açıkça gösteriyordu.

Uzun boyluydu. Koyu renk saçları alnına doğru hafifçe düşüyordu. Yüz hatları belirgindi; özellikle çene çizgisi ve kaşlarının biçimi ilk bakışta dikkat çekiyordu. Gözleri koyu renkti ve bakışlarını birinden kaçırmadan konuşan insanlardandı. Üzerinde sade, koyu renk bir sweatshirt ve omzuna attığı bir çanta vardı. Fazla dikkat çekmeye çalışan biri gibi görünmüyordu ama bulunduğu yerde fark edilmemesi de pek mümkün değildi.

Yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Alaycıydı ama kabalık sınırını henüz aşmamıştı.

"Pardon?" dedim, yüzümdeki ifadeyi olabildiğince nötr tutmaya çalışarak.

Çocuk, bakışlarını kısa bir an önce çantama, sonra yeniden yüzüme çevirdi. "Fena değildi diyorum. Durumu iyi toparladın."

Defne'nin başını hafifçe öne eğdiğini gördüm. Gülmemek için dudaklarını ısırıyordu. Bir de o vardı.

"Sen de insanları izlemek yerine kendi işinle mi ilgilensen," dedim.

Çocuğun kaşlarından biri hafifçe kalktı. Cevabımı beklemiyormuş gibi görünüyordu ama gülümsemesi kaybolmadı.

"Ben kendi işimle ilgileniyordum. Sen dikkatimi üzerine çektin."

"Ne kadar güzel. Her el sallayan senin dikkatini çekiyorsa işin yaş."

"Yalnızca rezil olanlar."

Bu kez Defne başını çevirdi. Göz göze geldiğimizde yüzünde belli belirsiz bir ifade vardı. Bir şey söylemeye niyetlendiğini anladım ama bakışımla onu durdurdum.

Çocuk ellerini cebine sokup bir adım geriye çekildi. "Neyse, daha fazla rahatsız etmeyeyim. Çantanla arandaki sorunu çözmeye devam edebilirsin."

"Senin de insanlarla iletişim kurma konusunda biraz çalışman gerekiyor."

"Bunu düşüneceğim."

Hiç acele etmeden arkasını döndü. Birkaç adım uzaklaşmıştı ki yan taraftan gelen başka bir erkek sesi duyuldu.

"Aren, geliyor musun?"

Çocuk başını sesin geldiği yöne çevirdi. "Geliyorum."

Aren.

İsmini ilk kez o an duydum.

Yanındaki çocukla birlikte yürümeye başladığında, arkasından bakmamaya karar verdim. Zaten yeterince rezil olmuştum. Bir de bu karşılaşmayı zihnimde tekrar tekrar canlandırmama gerek yoktu.

Defne birkaç saniye boyunca sessiz kaldı. Sonra kahvesini masaya bırakarak bana döndü.

"Bence çantanı gerçekten düzeltmeliydin."

"Seninle konuşmuyorum."

"Tamam."

"Ciddiyim."

Yüzüne baktığımda gülümsemesini saklamaya çalışmadığını fark ettim. Başımı iki yana salladım. O an tek istediğim, konunun kapanmasıydı.

Fakat Defne'nin gözleri hâlâ çocuğun uzaklaştığı taraftaydı.

"Tanıyor musun?" diye sordum.

"Kim?"

"Az önceki çocuk."

"Aren mi?"

"Adını duydum zaten."

Defne omuz silkti. "Okulda birkaç kez gördüm. Çok tanımıyorum."

"İyi. Bunu tanısan ne olur sanki?"

Defne'nin bakışları yeniden bana döndü. Bu kez gülümsemesi biraz daha belirgin ve imalıydı.

"Hiç aklından geçirme bile."

"Bir şey demedim."

Defne iki parmağını dudaklarına götürüp fermuar çekiyormuş gibi yaptı, ardından görünmez kilidi çevirdi. Ben de kahvemden son bir yudum aldım. Soğumuştu.

O sabah yaşananları birkaç dakika içinde unutabileceğimi düşünüyordum. Poyraz'ın beni görmemesi, hiç tanımadığım birinin bunu fark edip benimle dalga geçmesi... Hepsi günün küçük, önemsiz ayrıntıları olarak kalabilirdi.

⸻

Günün geri kalanı beklediğimden daha hızlı geçti. Dersler, kısa molalar ve kampüsün bir ucundan diğerine yetişmeye çalışmak derken sabah yaşananları düşünmeye pek fırsat bulamadım. Defne'yle öğle arasında yeniden karşılaştık. Bir süre oturup konuştuk, ardından ikimizin de yetişmesi gereken işler olduğu için ayrıldık.

Poyraz'ı bir daha görmedim.

Bunun iyi mi kötü mü olduğuna karar verememiştim. Sabah yaşanan küçük rezaletin ardından onunla tekrar karşılaşmak istemediğim kesindi. Ama onu görmeyi beklediğim de bir gerçekti. İnsan bazen kendi içinde bile tutarlı olamıyordu.

Derslerim bittikten sonra kampüsün daha sakin bir köşesine geçip ailemi aradım. Annem telefonu ikinci çalışta açtı.

"Merhaba anne."

"Leya, nasılsın kızım? Bugün hiç aramadın."

"Daha yeni derslerim bitti. İyiyim, sen nasılsın?"

"Ben de iyiyim. Baban da birazdan gelir. Üniversite nasıl gidiyor, evine alışabildin mi?"

"Alıştım sayılır. Her şey yolunda."

Annemin sesi telefondan geldiğinde kendimi her zaman biraz daha rahat hissederdim. Bazen yalnızca sesini duymak bile günün yorgunluğunu hafifletirdi. Birkaç dakika boyunca okuldan, derslerden ve kampüsteki günlük koşuşturmacadan konuştuk. Ardından annemin her zamanki soruları başladı.

"Yemek yiyor musun peki? Sabah kahvaltı yaptın mı?"

Gülümsedim. "Yaptım anne."

"Ne yedin?"

Bir an duraksadım. Sabah kahvemin yanında doğru düzgün bir şey yemediğimi hatırladım.

"Bir şeyler yedim işte."

"Leya."

"Tamam, tamam. Birazdan bir şeyler alırım."

Annemin iç çektiğini duydum. "Birazdan dediğin şey akşam olmasın da."

"Olmaz. Söz."

"Senin sözlerine çok güvenemiyorum ama bakalım."

Güldüm. Annemin bu konuda haklı olduğunu inkâr edemezdim. Kendi başıma yaşamaya başladığımdan beri öğünlerimi bazen gereğinden fazla erteliyordum. Bir şeyler yapmaya dalıyor, saatlerin nasıl geçtiğini fark etmiyordum. Annem bunu benden daha iyi biliyordu.

Bir süre sonra babam da eve gelmiş olmalıydı. Annem telefonu ona uzattı. Babamın sesi duyulduğunda yüzümde istemsizce bir gülümseme oluştu.

"Benim kızım ne yapıyor?"

"Derslerden çıktım baba. Sen ne yapıyorsun?"

"İşten geldim. Her şey yolunda mı? Bir ihtiyacın var mı?"

Bu soruya her zaman aynı cevabı veriyordum.

"Yok baba, hiçbir şeye ihtiyacım yok. Her şeyim var."

Aslında bazen ihtiyaç duyduğum şeyler oluyordu. Ama bunları dile getirmek başka bir şeydi. Ailem benim için ellerinden geleni yapıyordu. Üniversite hayatımın masrafları, ev, ulaşım, günlük ihtiyaçlar derken zaten yeterince yükleri vardı. Onlardan bir şey istemeden önce iki kez düşünüyordum.

Üstelik bu durumdan şikâyetçi değildim. Kendi hayatımı kurmak istemiştim. Biraz daha bağımsız olmak, kendi kararlarımı kendim vermek, günümü nasıl geçireceğime kendim karar verebilmek... Bunların hepsi benim için önemliydi.

"Derslerini aksatma yeter," dedi babam. "Bir şeye ihtiyacın olursa da haber ver. Çekinme."

"Tamam baba, merak etme."

"Bir de kendine dikkat et. Hava akşamları soğuyor."

"Edeceğim."

Konuşmanın sonunda annem yeniden telefonu aldı. Bana birkaç kez daha yemek yememi tembihledikten sonra kapattık.

Telefonu çantama koyup bir süre olduğum yerde oturdum. Ailemi özlüyordum ama bunu her aradığımda söylemiyordum. Onların da beni özlediğini biliyordum. Yine de kendi hayatımı kurmaya çalışırken sürekli eve dönmek istemek, kendime koyduğum hedeflerle biraz çelişiyordu.

Kalkıp eve doğru yürümeye başladım.

⸻

Apartmana girdiğimde evin içinden televizyon sesi geliyordu. Anahtarı kapıya yerleştirip içeri girdim. Ayakkabılarımı çıkarırken salondan İdil'in sesi duyuldu.

"Leya, geldin mi?"

"Geldim."

İdil salondan başını uzattı. Elinde telefon vardı. Saçlarını gelişigüzel toplamış, ev kıyafetleriyle koltuğa yayılmıştı. Beni görünce kısa bir gülümsemeyle selam verdi.

İdil'le aynı evi paylaşmaya başlayalı çok uzun zaman olmamıştı. Daha önce yurtta kalıyordum. Başlangıçta yurt hayatı fena değildi; insanın çevresinde sürekli birileri olması, her an bir şeyler yaşanması güzeldi. Fakat zaman geçtikçe kendime ait bir alanın eksikliğini daha fazla hissetmeye başlamıştım. Biraz daha sessizlik, kendi düzenim, istediğim saatte uyuyup istediğim saatte kalkabileceğim bir ortam istiyordum.

İdil'in ailesine ait olan bu daireyi bulduğumda benim için iyi bir seçenek gibi görünmüştü. Ev genişti, konumu uygundu ve başta yalnızca ikimiz kalacaktık. İdil'le anlaşmak da zor değildi. Her ne kadar çok yakın arkadaş olmasak da birbirimizin alanına saygı gösteriyorduk.

Çantamı odama bırakıp mutfağa geçtim. Su almak için dolabı açtığım sırada İdil arkamdan geldi. Yüzündeki ifade, söyleyeceği şeyin sıradan bir ev konuşması olmadığını düşündürdü.

"Bir şey konuşmamız gerekiyor," dedi.

Elimdeki su şişesini tezgâha bıraktım. "Ne oldu?"

İdil telefonunu masaya koydu. Birkaç saniye ne söyleyeceğini düşündü. Sonra sanki çoktan karar verilmiş bir şeyi bana haber veriyormuş gibi konuşmaya başladı.

"Mert bir süre bizimle kalacak."

Kaşlarımı çattım. "Mert mi?"

"Evet."

"Ne kadar süre?"

İdil omuzlarını hafifçe kaldırdı. "Bir süre işte. Şimdilik."

Su şişesinin kapağını açarken ona baktım. Mert, İdil'in erkek arkadaşıydı. Daha önce eve birkaç kez gelmişti. Hatta bazı akşamlar geç saatlere kadar kalmışlığı da vardı. Onunla ilgili çok olumlu düşüncelerim olduğunu söyleyemezdim. Fazla rahat tavırları, her şeyi şakaya vurması ve evde başkalarının da yaşadığını bazen unutuyor gibi davranması beni rahatsız ediyordu.

Yine de bugüne kadar doğrudan bir sorun yaşamamıştık. Çünkü misafirdi. Birkaç saat sonra gider, ev yeniden eski düzenine dönerdi.

Ama şimdi durum farklıydı.

"Mert burada mı yaşayacak yani?" diye sordum.

"Evet, şimdilik öyle."

"İdil, bunu benimle konuşmadan mı kararlaştırdınız?"

İdil'in yüzündeki gülümseme kayboldu. Kollarını göğsünde birleştirip mutfak tezgâhına yaslandı.

"Leya, bu biraz mecburiyetten oldu. Mert'in kaldığı evdeki arkadaşı taşınıyormuş. Tek başına kirayı karşılayamıyor. Başka bir yer bulana kadar burada kalacak."

"Peki başka bir yer bulana kadar dediğin ne kadar?"

"Bilmiyorum. Birkaç hafta olabilir."

"Birkaç hafta sonra ne olacak?"

İdil bu kez gözlerini kaçırdı. "Ona bakacağız."

Derin bir nefes aldım. Beni rahatsız eden şey yalnızca Mert'in eve taşınacak olması değildi. Asıl mesele, bunun benimle konuşulmadan kararlaştırılmış olmasıydı. Ben de bu evde yaşıyordum. Kira ödüyor, faturaları paylaşıyor, kendi düzenimi buna göre kuruyordum. Bir anda üçüncü bir kişinin eve yerleşeceğini öğrenmek, üstelik bunun geçici olup olmadığını bile bilmemek, kabul edebileceğim bir şey değildi.

"İdil, ben buraya iki kişi yaşayacağız diye taşındım."

"Biliyorum."

"E o zaman neden bana önceden sormadın?"

"Çünkü ailemle konuştum. Onlar da sorun etmeyeceklerini söylediler."

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Ailesinin bu evin sahibi olduğunu biliyordum. Elbette kendi evlerinde kimin kalacağına dair söz hakları vardı. Ama bu, benim de içinde yaşadığım bir evdi. Onların kararını bana yalnızca bildirmeleri, fikrimin hiçbir öneminin olmadığını hissettiriyordu.

"Senin ailenin sorun etmemesi, benim de sorun etmeyeceğim anlamına gelmiyor."

İdil dudaklarını birbirine bastırdı. "Leya, abartma istersen. Mert'i tanıyorsun zaten."

"Tanıyorum. O yüzden istemiyorum."

Bu kez İdil'in yüzündeki ifade değişti. "Mert'le bir sorunun mu var?"

"Büyük bir sorunum yok. Ama onunla aynı evde yaşamak istemiyorum. Bu kadar."

"Bence biraz önyargılı davranıyorsun."

Gözlerimi kapatıp kısa bir nefes verdim. Tartışmayı uzatmak istemiyordum ama söylemek istediklerimi de yutamazdım.

"Ben burada rahat edebilmek için yurttan ayrıldım, İdil. Kendi alanım olsun istedim. Şimdi bir de erkek arkadaşınla aynı evi paylaşmamı bekliyorsun. Üstelik bunu sonradan öğreniyorum."

İdil cevap vermek için ağzını açmıştı ki koridordan bir ses duyuldu.

"Ne oluyor burada?"

Mert kapının yanında belirmişti. Elinde telefon, yüzünde her zamanki rahat ifadesi vardı. Üzerinde bol bir tişört ve eşofman bulunuyordu. Sanki konuşmanın konusu kendisi değilmiş gibi mutfağa doğru yürüdü.

"Leya biraz gerilmiş," dedi İdil.

Mert bana baktı. Sonra yüzünde hafif bir gülümseme belirdi. "Hayırdır, ne oldu?"

"Senin buraya taşınacağın söyleniyor."

"Evet, bir süre kalacağım. İdil söylemedi mi?"

"Şimdi söyledi."

Mert bu cevabımın üzerine kısa bir kahkaha attı. "Tamam işte, sorun ne? Bir süre idare ederiz."

İşte tam olarak bu tavrı sevmiyordum.

Her şey onun için kolaydı. Bir süre idare ederdik, bir şekilde hallederdik, sorun olmazdı. Fakat bu evde onun dışında yaşayan insanlar da vardı. Benim de kendi düzenim, sınırlarım ve rahat hissetmek istediğim bir alanım bulunuyordu.

"Ben idare etmek zorunda değilim," dedim.

Mert'in gülümsemesi biraz azaldı. İdil ise hemen araya girdi.

"Leya, böyle konuşmana gerek yok."

"Nasıl konuşmam gerekiyor? Benim fikrim sorulmadan bir karar verilmiş. Ben de istemediğimi söylüyorum."

Mert ellerini iki yana açtı. "Ben de durduk yere gelmiyorum sonuçta. Ev arkadaşım gidiyor, kirayı tek başıma karşılayamıyorum. Biraz anlayış gösterilebilir bence."

"Senin durumunu anlıyorum. Ama bu, benim de seninle aynı evde yaşamak zorunda olduğum anlamına gelmiyor."

Mert başını hafifçe salladı. Bir şey söyleyecek gibi oldu ama vazgeçti. İdil'e dönüp omuz silkti.

"Ben odaya geçiyorum. Siz konuşun."

Ardından koridora yöneldi. Ayak sesleri uzaklaşırken mutfakta kısa bir sessizlik oluştu.

İdil bana döndü. "Bak, Mert'in de zor durumda olduğunu biliyorsun. Biraz yardımcı olsan ne kaybedersin?"

"Benim de rahat edebileceğim bir evim olmasını istemem çok mu fazla?"

"Bunu sanki bilerek yapmışız gibi anlatıyorsun."

"Çünkü bana sorulmadı."

İdil'in yüzündeki sabırsızlık giderek belirginleşiyordu. Ben de aynı şekilde gerilmeye başlamıştım. Bu konuşmanın sonunda ikimizin de fikrini değiştirmeyeceğini anlamak zor değildi.

"Bak Leya, burası benim ailemin evi," dedi sonunda. "Mert'in burada kalması da benim kararım. Her şeyi senin istediğin gibi yapamayız."

"Ben de her şey benim istediğim gibi olsun demiyorum. Sadece birlikte yaşadığımız evle ilgili bir karar alınırken fikrimin sorulmasını bekliyorum."

"İyi de ne yapmamı bekliyorsun? Mert'i kapının önüne mi koyayım?"

"Ben sana böyle bir şey söylemedim."

"Öyle davranıyorsun ama."

Başımı iki yana salladım. "İdil, ben onunla aynı evde yaşamak istemiyorum. Bunu anlaman bu kadar zor olmamalı."

İdil birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından sabrının tükendiğini belli eden bir hareketle ellerini iki yana açtı.

"İstemiyorsan gidebilirsin, Leya. Kimse seni zorla tutmuyor."

Bir an sessiz kaldım.

Bunu gerçekten söylemişti.

Belki tartışmanın hararetiyle ağzından çıkmıştı, belki de zaten böyle düşünüyordu. Ama o cümleyi duyduğum anda içimde bir şey yerinden oynadı. Birkaç dakika önce yalnızca evin düzeniyle ilgili konuştuğumuzu sanıyordum. Şimdi ise bulunduğum yerde istenmediğimi açıkça duymuştum.

"Tamam," dedim.

İdil kaşlarını çattı. "Ne tamam?"

"Tamam. Giderim."

Söylediğim anda kendim de şaşırdım. Aslında ne yapacağımı bilmiyordum. Gidebileceğim hazır bir evim, beni bekleyen boş bir odam yoktu. Ama bunu onun karşısında dile getirmek, biraz önce duyduğum sözden daha ağır geliyordu.

İdil'in yüzünde kısa bir tereddüt belirdi. Belki de bu kadar çabuk kabul edeceğimi düşünmemişti.

"Leya, ben öyle demek istemedim..."

"Nasıl demek istediğini anladım."

"Yani bir anda böyle karar verme. Biraz sakinleşelim."

"Kararımı verdim."

Daha fazla konuşmadan odama yöneldim. Arkadan bir şey söyleyip söylemediğini duymadım. Duymak da istemiyordum.

Kapıyı kapattığımda sırtımı kapıya yaslayıp derin bir nefes aldım.

Bir dakika önce kendimi savunmaya çalışıyordum. Şimdi ise gerçekten gidecek miydim?

Yatağın kenarına oturdum. Birkaç dakika boyunca ellerime baktım. Günün başında aklımı meşgul eden tek şey, kampüste yaşadığım küçük bir utanç anıydı. Şimdi ise birkaç saat içinde evimden ayrılmayı düşünüyordum.

Telefonumu elime aldım. Defne'nin sohbetini açtım.

Leya:
Evde bir sorun çıktı.

Mesajı gönderdikten sonra ekrana baktım. Cevabı çok geç gelmedi.

Defne:
Ne oldu?

Bir süre düşündüm. Sonra olanları kısa kısa anlattım. Defne'nin mesajları peş peşe gelmeye başladı.

Defne:
Şaka yapıyorsun.

Leya:
Hayır.

Defne:
İdil bunu sana gerçekten sonradan mı söyledi?

Leya:
Evet.

Defne:
Peki sen ne yapacaksın?

Ekrana baktım. İşte asıl soru buydu.

Leya:
Bilmiyorum. Ama Mert'le aynı evde yaşamak istemiyorum.

Defne bir süre yazmadı. Ardından aradı. Telefonu açıp yatağa uzandım.

"Öncelikle sakin ol," dedi. Sesinden gerçekten endişelendiğini anlayabiliyordum. "Belki konuşup bir orta yol bulabilirsiniz."

"Konuşmaya çalıştım. Karar çoktan verilmiş gibi davranıyor."

"Senin orada yaşadığını unutuyor olamazlar herhâlde."

"Bilmiyorum. Ama bana sorulmadı."

Defne kısa bir süre sessiz kaldı. Sonra daha yumuşak bir sesle, "İstersen yanıma gel," dedi.

Gözlerimi tavana çevirdim. Defne yurtta kalıyordu. Odasını başka biriyle paylaşıyordu ve orada benim kalabileceğim bir alan yoktu. Bunu ikimiz de biliyorduk.

"Senin yanına gelemem ki."

"Biliyorum. Yine de söyledim."

Gülümsedim. Bazen birinin yanında kalabileceğini bilmekten çok, bunu teklif etmesi iyi geliyordu.

"Sağ ol," dedim. "Ama hallederim."

"Leya, her şeyi tek başına halletmek zorunda değilsin."

Bu cümleye hemen cevap veremedim.

Çünkü haklıydı. Benim de bazen yardım istemem gerekiyordu. Fakat ailemin maddi durumunu düşündüğümde, onlara yeni bir ev meselesi açmak istemiyordum. Zaten benim için ellerinden geleni yapıyorlardı. Bir de bu sorunla uğraşmalarını istemiyordum.

"Biliyorum," dedim sonunda. "Biraz düşüneyim. Sonra yine konuşuruz."

Defne, sesimdeki kararsızlığı fark etmiş olmalıydı. Üstelemedi. Birkaç dakika daha konuştuktan sonra telefonu kapattık.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Bir süre odanın içinde dolaştım. Dolabımın kapağını açıp kıyafetlerime baktım. Sonra yeniden kapattım. Ne yapacağımı bilmiyordum. Bir yandan bu evden ayrılmanın ne kadar zor olacağını düşünüyordum, diğer yandan Mert'in burada kalacağı düşüncesi bile içimi sıkıyordu.

Belki bir süre idare edebilirdim.

Belki birkaç hafta sonra başka bir yer bulurdu.

Belki...

Kendimi susturdum.

Bir kararın bütün ihtimallerini düşünerek saatlerce aynı yerde kalabilirdim. Ama bu kez içimde bir şey, istemediğim bir hayat düzenine sırf başka seçeneğim yok diye razı olmamam gerektiğini söylüyordu.

Dolabın altındaki valizi çıkardım.

Fermuarını açıp yatağın üzerine yerleştirdim. Önce ne koyacağımı bilemedim. Sonra günlük kıyafetlerimi toplamaya başladım. Birkaç tişört, pantolon, kazak... Ardından kitaplarımı ve kişisel eşyalarımı yerleştirdim.

Her parça valize girdikçe kararım biraz daha gerçek oluyordu.

Bir ara elimde tuttuğum fotoğraf çerçevesine baktım. Ailemle çekildiğimiz bir fotoğraftı. Onu da dikkatlice çantama yerleştirdim.

Telefonum yeniden titredi. Defne'den mesaj gelmişti.

Defne:
Bir şey bulabildin mi?

Leya:
Şimdilik hayır. Ama eşyalarımı topluyorum.

Bu kez cevabı hemen geldi.

Defne:
Leya, nereye gideceksin?

Leya:
Henüz bilmiyorum.

Defne:
Nasıl yani?

Leya:
Önce buradan çıkayım. Sonrasına bakarım.

Defne'nin tekrar araması uzun sürmedi. Telefonu açtığımda sesindeki endişeyi saklamaya çalışmadığını duydum.

"Gerçekten çıkıyor musun?"

"Evet."

"Peki nereye gideceksin?"

"Bilmiyorum Defne. Birkaç günlüğüne kalabileceğim bir yer bulurum belki."

"Benim yanıma gelemeyeceğini biliyorum ama istersen yarın bir şeyler araştırırız. Yakınlarda uygun bir yer bakarız."

"Olur. Şimdilik bir şey düşünemiyorum."

Defne iç çekti. "Keşke sana yardımcı olabilsem."

"Yardım ediyorsun zaten. Merak etme."

Telefonu kapattıktan sonra valizin fermuarını çektim. Bir tane daha küçük çanta hazırladım. Eşyalarımın hepsini alamazdım; bazılarını daha sonra almak zorunda kalacaktım.

O sırada kapı hafifçe tıklandı.

İdil içeri girdi. Önce yatağın üzerindeki boşalan dolaba, sonra valizlere baktı. Yüzündeki ifade bir anlığına değişti.

"Gerçekten gidiyor musun?"

"Evet."

"Leya, bunu bu kadar büyütmene gerek yoktu."

Valizin yanına eğilip açık kalan fermuarı kapattım. "Ben de senin bunu bu kadar kolay kararlaştırmana gerek olmadığını düşünüyorum."

İdil kollarını göğsünde birleştirdi. "Mert'in başka seçeneği yok."

"Benim de burada kalmak istememem için bir sebebim var."

"Yani sırf onun burada kalmasını istemediğin için mi taşınıyorsun?"

Başımı kaldırıp ona baktım. "Evet."

Bir süre yüzüme baktı. Sanki fikrimi değiştirecek bir şey söylememi bekliyordu. Ama söyleyecek başka bir şeyim yoktu.

"Peki," dedi sonunda. "Nasıl istiyorsan."

Bu cevabın beni rahatlatması gerekiyordu belki ama yalnızca içimdeki huzursuzluğu artırdı. Yine de tartışmayı sürdürmedim. Valizimin sapını kaldırıp kapıya doğru çektim.

Koridora çıktığımda Mert salondaydı. Telefonuyla ilgileniyordu. Beni valizlerle görünce başını kaldırdı.

"Ne o, gidiyor musun gerçekten?"

"Evet."

"Bu kadarına gerek var mıydı?"

Cevap vermeden önce bir an durdum. Ona kızgınlığımın bir kısmının, bütün bu durumun sorumlusu olarak onu görmemden kaynaklandığını biliyordum. Belki gerçekten zor durumda kalmıştı. Belki başka bir seçeneği yoktu. Ama bu, benim de kendimi rahatsız hissettiğim bir yerde kalmam gerektiği anlamına gelmiyordu.

"Bence de bu kadarına gerek yoktu," dedim. "Ama olan oldu."

Mert başını hafifçe salladı. Söyleyecek bir şey bulamamış gibi telefonuna geri döndü.

Kapının önüne geldiğimde bir kez daha içeri baktım. Birkaç haftadır kendi evim gibi hissetmeye başladığım bu yerden şimdi iki valizle ayrılıyordum. Her şeyin bu kadar hızlı değişmesi tuhaf geliyordu.

Anahtarı masanın üzerine bıraktım.

Kapıyı kapattığımda içimde garip bir boşluk oluştu.

⸻

Apartmanın dışına çıktığımda hava akşam serinliğine dönmüştü. Valizlerden birini kaldırımın kenarına bıraktım. Diğerini yanımda tutarak telefonumu çıkardım.

Önce Defne'yi aramayı düşündüm. Sonra vazgeçtim. Ona söyleyebileceğim yeni bir şey yoktu. Ailemi aramak da istemiyordum. Annem sesimden bir şeylerin ters gittiğini hemen anlardı. Üstelik ne diyecektim? Evden ayrıldığımı mı? Gidecek yerim olmadığını mı?

Bir süre ekrana baktım.

Sonra telefonu kilitleyip cebime koydum.

Şu an tek ihtiyacım olan şey, nerede kalacağımı bulmaktı. Yakınlarda birkaç günlük konaklayabileceğim bir yer araştırabilirdim. Sonra daha kalıcı bir çözüm düşünürdüm. Elbette kolay olmayacaktı ama başka seçeneğim yoktu.

Cüzdanımı çıkarıp içindeki paraya göz attım. Birkaç banknot ve kartlarım... Birkaç gece bir yerde kalmaya yetip yetmeyeceğini bile bilmiyordum. Üstelik yeni bir ev bulmak, depozito ödemek ve taşınmak için gereken parayı şu an karşılamam mümkün değildi.

Cüzdanı tekrar çantama koydum.

Şimdilik önce bu geceyi halletmem gerekiyordu.

Valizimin sapını tutup kaldırımın kenarına doğru çektim. Tam o sırada karşı kaldırımdan birinin yaklaştığını fark ettim.

Başımı kaldırdığımda onu hemen tanıdım.

Sabah kampüste karşılaştığım çocuktu.

Aren.

Beni fark ettiğinde adımlarını yavaşlattı. Önce yüzüme, ardından yanımdaki valizlere baktı. Dudaklarının kenarında sabahki o alaycı ifade yeniden belirdi.

Bir an için gözlerimi kapatmak istedim.

Gerçekten bugün başka kimseyle karşılaşamaz mıydım?

Aren birkaç adım daha yaklaştı. Ellerini cebinden çıkarmadan başını hafifçe yana eğdi. Bakışları bir kez daha valizlerime kaydı. Sonra yüzüme baktı.

"Hayırdır, Vural... Yolculuk nereye?"

꩜

Selammm!

Kayıp Paradoks'a hoş geldiniz. Bu benim ilk kitabım, o yüzden sizinle paylaşırken biraz heyecanlıyım. Umarım Leya'nın hikâyesini sever ve ilerleyen bölümlerde neler olacağını benim kadar merak edersiniz.

Yorumlarınızı, düşüncelerinizi ve önerilerinizi benimle paylaşmayı unutmayın. Hepsini okumak isterim. Hatalarım oldursa da affola 🙏🏻.

Şimdiden burada olduğunuz için teşekkür ederim.

İyi okumalar! 🤍

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…