Kayıp Dünyaların Anahtarı

— Efsun...Kadının omuzları hafifçe gerildi.
Ses, gecenin içinden gelen bir fısıltı kadar yakındı.
Yabancı.Efsun arkasını dönmeden konuştu.
— K... kimsin?

Arkasındaki adamın dudaklarından hafif bir nefes çıktı.
— Ölümün, Efsun...Bir an durdu.Sesi daha da alçaldı.
— Yıkımın.Adamın nefesi artık saçlarının arasında dolaşıyordu.

Efsun kıpırdamadı.Bir anda güçlü bir kol belini kavradı.
Diğer elindeki bıçağın soğuk ağzı, boynunda hafifçe gezindi.
Efsun'un kalbi göğsünde çılgınca çarpıyordu.
Ama sesi...Sesi korkusuzdu.— Öldür o zaman.
Yabancının dudaklarında karanlık bir gülümseme belirdi.
— İstiyorum, Efsun.Bıçağı boynuna biraz daha yaklaştırdı.— O narin boynunu tek bir hamlede kesmeyi...Sesi öylesine sakindi ki, sözleri tehdidin kendisinden daha tehlikeliydi.— İnan bana... bunu okadar çok istiyorumki.
Efsun gözlerini kapatmadı Kaçmadı.Yalvarmadı.
— O zaman hadi ne duruyorsun? — Öldür beni avcı.