Gözyaşı Şehri

Büyük çöküşten yıllar, yıllar sonra bir kadın donmuş bedenlerin arasında yürüdü.Kendi elleriyle canlarını aldığı bedenler yerdeydi ama onların anılarından kaçamadı. Ve asla kaçamayacağı başka biri daha vardı.Kieran
Vhalor.Onun adı ölümle birlikte anılırdı. O unutulmuşların prensiydi. Ve gerçeği hatırlatmak için oradaydı.Ama Gözyaşı Şehri’nde yağmur hiç dinmedi. Sis hiç çözülmedi.Gökyüzü gürledi.Rüzgâr, gömülmemiş hatıraları sokaklara sürükledi..Kuşlar çığlık attı ve Gözyaşı Şehri susmadı.Kadın durdu.Ve son kez sustu.Ne kadar da kutsaldı, Gözyaşı Şehri.Ne kadar da lanetliydi, Gözyaşı Şehri.

____

‘’Gerçek bir savaş görmediğine eminim.’’ Sahip olduğu alaycı ifadeyi yüzüne gömmek istedim.

’Gerçek bir savaş ne demek bilmediğine eminim.’ Demek istedim, ama boğazımdaki yumrudan kelimeler geçmedi.

‘’Uçurumlar Krallığı bildiğim kadarıyla uzun süredir tarafsız kalmış ve konumundan dolayı kimse oraya el sürmeye cüret etmemiş. Hangi savaştan söz ediyorsunuz?’’ Alayla güldüm,
‘’Kardeşinizle yaptığınız kavgalar sayılmaz.’’

Rahat bir tavırla yine gülümsedi ve dudaklarını çizgi halinde birbirine bastırdı. Sonra aynı rahatlıkta derin bir nefes verdi.

‘’Savaş benimle.’’

Yüzüne anlamsızca baktım. O ise atından inerek yanıma yaklaştı. Kılıcını bana doğrulttu ve savurdu. Kısa bir andı ve kendimi savunmaya vaktim olmamıştı. Gözlerimi hızla yumdum. Bileklerimdeki ipin gevşediğini hissetmemle ise tekrardan açtım.

‘’Benimle savaş, eğer kazanırsan gitmene izin veririm.’’

‘’Kral’ın buna izin verecek mi? Küçük düşmeni istemem.’’

Bir muhafızın elinden kılıcını aldı ve daha sonra yanıma gelerek bana uzattı.

Tereddüt etmeden aldım.

‘’Büyü yok öyleyse.’’

‘’Nasıl dilersen prenses.’’