Takımın Reaksiyonu

krallığına döndüğünde, halkı onun etrafında toplandı. Onu efsanelerde anlatıldığı gibi büyük bir kahraman olarak karşılıyorlardı. Ancak Alden, içindeki huzursuzluğu bastıramıyordu. Büyücünün sözleri kulaklarında çınlıyordu:
"Onun kaderi, bir gün yeniden sınanacak."
Bu, henüz yolun başında olduğunu gösteriyordu.

Kraliyet sarayına adım attığında, onu bekleyen bir mektup buldu. Mührü, uzun zaman önce kaybolduğu sanılan Elarion Tarikatı'na aitti. Açtığında şu sözler yazılıydı:

"Geri döndüğünü duyduk, Prens Alden.
Ama gerçek dönüşün daha yeni başlıyor.
Karanlık, sadece bu dünyada değil, ötesinde de büyüyor.
Sana ihtiyacımız var.
Geceyarısı Gölgeliği'nde bizi bul."

Alden, mektubu sıkıca kavradı. Kalbinin derinliklerinde, bunun sıradan bir çağrı olmadığını biliyordu. Bu, büyücünün bahsettiği sınavın ilk işaretiydi.

Ertesi sabah, sadık dostlarıyla birlikte Geceyarısı Gölgeliği'ne doğru yola çıktı. Önlerinde bilinmezliklerle dolu bir yolculuk vardı — ama Alden, artık yalnız değildi.

Sis ve Sırlar

Sisler içindeki ormanda yürürlerken, yaprakların arasından süzülen soluk ay ışığı yolu ancak belli belirsiz aydınlatıyordu. Alden, mektuptaki sembolleri tekrar gözden geçirdi. Eski bir dille yazılmış bu işaretler, ona büyücünün sözlerini hatırlattı:
"Geceyarısı Gölgeliği'nde, kaderin aynasına bakacaksın."

Kaderin aynası mı?
Alden bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu ama bildiği bir şey vardı: Burası sıradan bir orman değildi.

Yanındaki dostları — keskin zekâsıyla tanınan Elric, sadık savaşçı Lyra ve gizemli şifacı Nissa — sessizce ilerliyorlardı. Her biri, bu yolculuğun sıradan bir macera olmadığının farkındaydı.

Kapı ve Sınır

Bir süre sonra, ormanın derinliklerinde tuhaf bir sessizlik çöktü. Kuşlar ötmez, rüzgâr bile yaprakları kımıldatmaz olmuştu. Sonra, aniden önlerinde sisler içinde beliren devasa bir taş kapı gördüler. Üzerine, mektuptaki sembollerin aynısı oyulmuştu.

Alden elini kapının soğuk yüzeyine koyduğunda, semboller altın gibi parlamaya başladı. Derinlerden gelen yankılı bir ses duyuldu:
"Kaderini görmeye cesaretin var mı?"

Gruptakiler birbirine baktı. Bu sadece bir başlangıçtı.

Alden derin bir nefes aldı. Geri dönmek bir seçenek değildi. Eliyle semboller üzerinde gezindiğinde, taş kapı titremeye başladı ve ağır ağır aralandı. İçeriden yayılan soluk, mavimsi bir ışık ormanın sislerini dağıttı.

Kaderin Aynası

Kapının ardında, yıldızlar kadar parlak kristallerle süslenmiş devasa bir mağara uzanıyordu. Ortasında, antik bir sunağın üzerinde, su gibi parlayan bir ayna duruyordu. Alden'ın kalbi hızlandı — "Kaderin Aynası" tam karşısındaydı.

Elric, aynanın çevresindeki runik yazıları incelerken kaşlarını çattı.
"Bu bir sınav," diye mırıldandı.
"Aynaya bakan kişi, en derin gerçeğiyle yüzleşmek zorunda."

Lyra kılıcını sıktı.
"Yani... korkularımız mı?"

Nissa hafifçe başını salladı.
"Belki de daha fazlası."

Alden aynaya yaklaştı. Yüzeyi ilk başta durgun görünüyordu ama yaklaştıkça dalgalanmaya başladı. Sonra, aynada kendini gördü — ama bu, sıradan bir yansıma değildi.

Gözleri daha koyu, bakışları daha sertti. Üzerinde tanımadığı ama bir şekilde ona ait olduğunu hissettiği siyah ve gümüş zırh vardı. Ve en korkuncu — elinde, ışıltılı bir kılıç tutuyordu ama bıçağı karanlık dumanlarla çevriliydi.

Yansıması gözlerini Alden’a dikti ve konuştu:

"Sen benim kim olduğumu bilmiyorsun... ama çok yakında öğreneceksin."

Ses yankılanırken mağaranın içindeki kristaller titredi, ışıkları aniden soldu. Aynanın yüzeyi kararıp çatlamaya başladı.

Ve sonra... ağırlıksız bir karanlık Alden’ı içine çekti.