Alden’in Gerçekliği

Ayna paramparça olurken Alden, kendini bir anda bambaşka bir yerde buldu. Loş bir mağaranın içinde, eski zamanlardan kalma taş sütunların arasında duruyordu. Ayaklarının altında bir simge parlıyordu—bebekliğinden beri boynunda taşıdığı kolyeyle aynı işaret.

Tam o anda, karşısında bir kadın belirdi. Uzun siyah saçları, karanlıkla dalgalanıyor, gözleri yıldızsız bir gece kadar karanlıktı. Alden donakaldı. Kadın usulca yaklaştı ve konuştu:

"Sonunda seni buldum... Kaderin seni bana getirdi."

Alden geri çekilmek istedi, ama ayakları kıpırdamıyordu. Kadın, elini uzatıp havada bir hareket yaptı. Bir anda bir görüntü belirdi—yeni doğmuş bir bebek… Alden. Onu kucağında tutan kişi ise… aynı kadındı.

"Ben... seni bebekken çaldım," dedi kadın. "Çünkü sen bu dünyanın en büyük gücüne sahipsin. Ve o güç, yalnızca benim ellerimde karanlığı serbest bırakabilir."

Alden’ın gözleri büyüdü. İçinde bir şey çatladı—bir hatıra, bir ışık, bir karanlık…
Kadının sesi fısıltıya dönüştü:
"Senin gerçek kimliğini sakladılar. Ama artık zamanı geldi. Işığa mı yürüyeceksin... yoksa karanlığı mı seçeceksin?"