1. Bölüm

Kurak yollar. Tozlu sokaklar. Yol çalışmalı olan ve bol mide bulantılı yollar. Babam arabayı sürüyor, annem yanında oturuyor. Ben de arka koltukta benden 1 yaş büyük abim Kutay'in bacağına uzanmış ona bulaşıyordum. Keyif desen var. Nereye gittiğimi merak ediyorsanız babam polis olduğu için ortalama 3 senede bir başka bir şehire taşınıyoruz. Şimdi tainimiz çıktığı için yine yoldayız. Ben İlay Özden. Lise 3'e gidiyorum. Aslında 17 yaşındayım. 1 sene okula geç başlamışım. Çünkü o sene de taşınıyormuşuz. Neyse baydım sizi. Yeter.

*2 hafta sonra*

Evi tamamen yerleştirdik. Odamda, aynamın karşısında kendime boş bakışlar atıp güzel olmuş muyum diye bakıyorum. Ama güzel olmuşum.
Saçımı tepeden at kuyruğu yaptım. Üzerime sarı bluzumu, altıma siyah kot pantolonumu giyindim ve elime siyah çantamı aldım. En sevdiğim küpemi de taktım. Bundan bidaha bulabilir miyim bilmiyorum. Çok güzel. Elime evin anahtarını alıp kapıya çıktım ve beyaz, arkasında sarı detaylar olan spor ayakkabımı giyindim. Kapıyı kapatıp anahtarı çantama attım ve dışarı çıktım. İnsanların kapısını ve çevreyi tanımaya çalışıcam. Kutay'in haberi olmadan gizlice çıkıyordum. Annem ile babamın haberi var ama Kutay bilirse o da maydanoz olur diye haber vermedim.
İlk başlarda her yer büyük binalar ile doluydu. Sonra yavaş yavaş binalar azalmaya insanlar artmaya başladı. Bardakta mısır satan küçük reyonun önünden geçerken kokusu burnumu hatta beynime kadar gitti ve direkt durdum.
"Yemek yemediydim zaten." diyip gülerek reyona ilerledim. Reyonun önünde durup ketçaplı mı, sade mi, mayonezli mi yoksa hem ketçaplı hem mayonezli mi yesem diye düşünmeye başladım. En son ketçaplı almaya karar verip adamda döndüm.
"Abi, küçük bardak ne kadar?"
"Normalde 200 ama sana 150'ye veririm."
Hayatımın şokunu yaşarmışcasına gözlerim açıldı ve şaşkın şekilde adama baktım. Hayır o da değil, adam sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi söyledi ya, o da şaşırtıçı.
"Abi sen ne diyorsun? Elimden küçük bardağa ben 150 mi vereyim? Aç kalırım daha iyi."
"150 olmasın 130 olsun."
"Ay abi ne kadar iyisin. Allahına git başkasını ye." cıklaya cıklaya yürümeye başladım.
"Ben o paraya marketten 5 tane şey alırım daha çok doyarım. O fiyat ne öyle. Kutay bile o fiyata değmez."
İleride simit falan satan bir yer bulurum diye yürümeye başladım. Sola döndüm, sağa döndüm, tekrar sola döndüm ve tekrar sola döndüm. Umarım kaybolmam...

*yaklaşık 24 dakika sonra*

Sanırım kayboldum. Ve telefon burada çekmiyor. Aynı zamanda açım. Neyse ki her zaman yanımda acil durum kiti için kek taşırım. Hem de bitterli. Harika. Kekimi çıkarıp paketini öptüm. Ama sonra asıl bunu yanıma almakla akıllılık edenin ben olduğumu fark edip kendi ellerimi öptüm ve kekin paketini açıp bir ısırık aldım. Yürümeye devam ederken öyle kurak yerlerden nasıl kavak ağaçlarıyla dolu bir ormana geldiğimi bilmiyorum. Kekimi bitirdiğimde çöpümü atacak yer bulamadım. Kekin çöpünü çantama sıkıştırdım ve yürümeye devam ettim.
Biraz daha yürüdükten sonra ağaçların arasından gri duvarlı bir bina gördüm. Baya büyük bir bina. Ve çok gerici. Ama ben durur muyum? Tabiki de hayır! Ow yeah. Yaklaştıkça daha da büyük ve gerici görünen binanın karşısına gelince kafamın içinde Golden Brown çalmaya başladı. Şu sıralar karşıma çok çıkıyor da.
"Olum burayı inşa ederken üşenmemişler mi? Ayrıca bu ne güzellik bee!"
Biraz daha yürüdüm ve binanın önünde birkaç kişinin olduğunu gördüm. Hepsi asker üniformasına benzeyen siyah takımlar giyinmişti. Ama gözlerinde gözlük, kulaklarının tekinde kulaklık ve ellerinde, silah? Hmm. Gitmem gerektiğini düşünmüyorum. Ses çıkarmadan geriye döndüm ve bir adım attım.
ÇATT
Lan... Allah'ım. Bu nasıl bir klişedir? Neden?
"Sen kimsin!?" oha. O nasıl ses? Sanki adam sigara kullanmıyor da sigara adamı kullanıyor.
Boğazımı temizleyip sırıtarak arkamı döndüm ve gergin olduğumu belli etmemeye çalışarak elimi kaldırıp el salladım
"Size de merhaba!"
Sigara bey (sesinden tanıdım. Eşi benzeri yok)
"Gel buraya."
"Yok. Gerek yok. Ben gideyim. Rahatsızlık vermeyeyim. Allah'a emanet."
Başımı eğip tam oradan uzaklaşacaktım ki adamın silahı kaldırdığını fark ettim. Bu ne şiddet, bu celal?!
"Tamam, geliyorum." diyip yavaşça adamlara doğru yürümeye başladım. Çok gerildim. Yanlarına ulaştığımda Sigara adam
"Burayı nasıl buldun?"
"İnan bilmiyorum. Yürürken birden buraya geldim."
"Kız sen nerede oturuyorsun? Yürüyerek buraya nasıl geldin?" Bu konuşan Sigara adam değildi. Bir tık dedikoducu vibe aldım.
"Bilmem. Gezerken buraya geldim. Sonra kayboldum. Yürürken de burayı buldum. En azından insanlar vardır diye. Cidden, neresi burası?" diyerek binaya baktım.
"Neyse, onu boşverin. Ben gideyim."
"Seni bırakmamız için mantıklı bir sebep söyle." dedi Sigara adam
"Hmm... Sizin kim olduğunuzu bilmiyorum, nerede olduğumu bilmiyorum, bu binanın ne işe yaradığını bilmiyorum ve en önemlisi gitmek istiyorum."
"Aslında bakarsan... Sonuncusu beni çok etkiledi." diyip bana bakarak güldü dedikoducu vibe aldığım adam.
Aslında gülerdim. Ama gülemedim.
"Beni etkilemedi. İçeri gidiyoruz." diyip kolumu tuttu ve beni içeriye çekmeye başladı Sigara adam.
"Lan! Dur. Ben gelmiycem. Hayır! Siz girin!"
Adam beni takmadı bile. Daha çok çekmeye başladı.
"Ulan höst! Lan bırak! Öküz! Camış! Ciğersiz seni!" Kolumu çekmeye çalıştım. Ama çalıştım. Hiçbir şeye yaramadı.
"Yav bırak!" sinirin işe yaramayacağını fark edince tatlı dile geçmeye karar verdim. Bir taraftan içeriye doğru sürüklenmeye devam ederken
"Beyefendi… İstirham ederim, lütfen beni serbest bırakınız. Şayet müsaade buyurursanız, sessizce çekip gideceğim ve vuku bulan her şeyi dahi unutmaya gayret edeceğim. Sizden yegâne ricam, artık yoluma devam etmeme müsaade buyurmanızdır. Yani bırakın gideyim."
Adam hayatının şokunu yaşayıp bana döndü ve duraklayıp
"Ne?"
"Bidaha mı söyleyeyim?"
"Lütfen sus."
"Ayıp oluyor. Böyle yaparsanız daha çok konuşurum." arkada kalan dedikoducu vibe çocuğun kahkaha atarak bize baktığını fark ettim.
"Nereden öğrendin böyle konuşmayı kız?"
Omuz silktim ve Sigara adamın dikkatinin dağılmasını kullanarak birden burnuna kafa attım. Alnım aşırı derecede sızladı. Umarım beyin sarsılmasına falan olmaz diyerek kolumu çekip koşmaya başladım. Arkama baktığımda Sigara adamın burnunu tuttuğun ve beni işaret ettiğini gördüm. Ben de bir yandan alnımı tutarak zikzak çizerek koşmaya devam ettim. Adamların silahı var sonuçta. Benim canım kıymetli.
Koşmaya devam ederken adamların da peşimden koştuğunu fark ettim. Allah kahretmesin ki aşırı hızlı koşuyorlardı. Biraz daha hızlı koşmaya çalıştım ama birden ayağım kafam kadar bir taşa takıldı. Klişe 2...
"Ya ben bunlar filmlerde olduğunda dalga geçiyordum."
Ayağa tekrardan kalktım ve koşmaya devam ederken adamlardan biri kolumu tuttu ve beni yere doğru ittirdi. Sonrası karanlık...

Evvetttt... Umarım beğenirsiniz. Acemilik eserim de bu（・∀・) yazım hatası varsa kusura bakmayın. Okumaya üşendim sonra bakcam. Sebiyom sizi💓